Op woensdag 14 juli 2004 heb ik een parachutesprong gemaakt. Eigenlijk was het een tandemsprong, want ik hoefde zelf niet echt veel te doen en hing 'gewoon' aan een ervaren parachutist die het moeilijke werk deed. Toch was het een hele ervaring! Ik wilde altijd al een keer een parachutesprong maken en natuurlijk ook met een vrije val. Vlak voor de zomer was ik een beetje op internet aan het rondsnuffelen en kwam zo op de site van Skydive ENPC . Ik werd er helemaal enthousiast van en dacht toen: 'waarom ook niet?'. Voor ik van gedachten kon veranderen heb ik gelijk gebeld voor een afspraak. En op 14 juli was het dan zover.

Natuurlijk had ik wel wat 'fans' meegenomen: mijn vader, Elena en Casper waren mee om vanaf de grond te kijken. Met z'n vieren gingen we naar vliegveld Seppe, vlakbij Roosendaal. Om 1 uur moest ik bij het clubhuis van ENPC zijn, vlak naast het vliegveld(je). Blijkbaar hadden ze twee afspraken tegelijk staan, want er was een man die ook op dezelfde tijd een tandemsprong zou gaan maken. Niet zo handig, want het vliegtuig waar we uit zouden gaan springen was maar heel klein en dus hebben we een munt opgegooid om te bepalen wie als eerste mocht. Helaas moest ik nog een uurtje langer wachten.

Voordat we gingen springen kregen we een uitleg over het springen. Er stond een modelvliegtuigje waar we het uitstappen moesten oefenen. Dat leek nu nog heel simpel: deurtje open, op het plankje gaan staan en dan springen... Daarna werd ons uitgelegd welke houding we tijdens het springen moesten nemen. Ook dat konden we even oefenen op zo'n ding waar je dan op je buik op moest gaan liggen. Na de uitleg vertrok de andere man richting het vliegtuig en moest ik dus nog even wachten. Tijdens het wachten kwam er net een man terug bij het clubhuis die een uur eerder de sprong had gemaakt. Hij was er niet echt enthousiast over, dus dat maakte me toch wel wat zenuwachtig.

Ongeveer driekwartier later was ik dan ook eindelijk aan de beurt. Ik had intussen kennisgemaakt met Jaap, de (70-jarige) parachutist waarmee ik zou springen, en Edwin, die mee zou springen om alles op video vast te leggen. Ik kreeg een (veel te grote) overall aan en een harnas om. De riempjes van het harnas werden goed strak aangetrokken. Ondertussen gingen mijn vader, Elena en Casper met de auto naar de 'dropzone', een weiland een paar kilometer verderop waar ik later zou gaan landen. En toen kon ik eindelijk het vliegtuig in! Het was echt een heel klein vliegtuigje. We zaten er met z'n vieren in; Jaap, Edwin, ik en Coen, de piloot. En meer kon er eigenlijk ook niet echt meer in. Eerst vlogen we ongeveer 20 minuten om uiteindelijk op de juiste hoogte (10.000 ft, ongeveer 3 km) boven de dropzone te komen. Onderweg kon ik dus lekker van het uitzicht genieten. Het vliegen was eigenlijk ook al een ervaring op zich, want ik had nog nooit in zo'n klein (gammel) vliegtuigje gezeten. Het was erg bewolkt dus vloegen we tot vlak boven een wolk. Jaap had met mij nog even kort doorgenomen wat ik moest doen als het tijd was om te gaan springen. Vervolgens werd ik aan hem vastgehaakt en moest ik mijn bril op zetten.

Toen het tijd was om te springen ging het deurtje open. Ja, toen voelde ik wel de spanning, want nu kon ik echt niet meer terug! Eerst stapte Edwin op het plankje en vlak daarna Jaap en ik en voor ik het wist doken we de wolken in. Echt eng (dat heeft Jaap ook wel kunnen horen), maar wel heel leuk. We maakte een vrije val van 30 seconden en vooral de eerste 2-3 seconden waren eng. Daarna kwamen we min of meer horizontaal te liggen en dat was eigenlijk wel heel erg leuk en helemaal niet zo heel eng meer. Tijdens die dertig seconden 'hing' Edwin vlak voor onze neus. Echt grappig en ik heb ook nog even naar de camera gezwaaid. Voor ik het wist waren de dertig seconden voorbij en ging de parachute open. Edwin viel nog even verder en maakte een snelle landing, om zo onze landing ook op video te kunnen zetten. Jaap en ik zweefden nog een tijdje in de lucht. Heel leuk, even van het uitzicht genieten en natuurlijk ook proberen bij te komen van de vrije val. Beneden in een weiland zag ik een oranje zeil gespannen, met wat kleine stipjes ernaast. Dat was de dropzone, waar we zouden landen. De stipjes werden steeds groter en uiteindelijk ook herkenbaar: mijn fans! Na een paar minuten maakte Jaap een soepele landing in het weiland. We werden nog wel even naar achteren getrokken omdat de 'catcher' de parachute niet goed naar beneden hield, waardoor die nog wat wind ving. Daarna maakte Jaap me snel los en kon ik iedereen begroeten en bedanken. Nog helemaal hyper van de sprong stapten we in de auto om weer terug te rijden naar het clubhuis. Terwijl we in de auto zaten begon het te regenen. Ik was echt net op tijd gesprongen, want als het regent mag er niet meer gesprongen worden. Terug in het clubhuis hebben we alvast een stukje van de video gezien. Echt heel erg leuk. De video werd ongeveer een week later thuis gestuurd. Tenslotte kreeg ik nog een certificaatje waarop de gegevens van de sprong stonden.