Not guilty

Toen ik groep twee zat van de basisschool stond ik voor een overvolle aula met een klasgenootje van me, in een leren jasje te dansen op de beats van Michael Jackson's 'Black or white'.
Een paar dagen ervoor zag ik voor het eerst de clip van het desbetreffende nummer. De clip waarin al die gezichten veranderen van de één in de ander.
Mijn ziekte voor deze man was begonnen en ik mocht mezelf fan noemen van het fenomeen Michael Jackson.
Een echte fan, met posters aan de muur en uiteraard het concert bezocht te hebben in de Amsterdam ArenA. Een echte fan met alle cd's in een rekje. En een echte fan die altijd al wist dat Michael Jackson onschuldig was.
Nou komt dit natuurlijk erg kontenlikkerig over, maar laat ik het rectificeren:
Kijk, zijn muziek is gewoon geweldig natuurlijk. Strakke beats, heerlijke swings. Het kan niet kapot. Nu ben ik eigenlijk niet echt fan van de persoon Micheal Jackson, maar eigenlijk zijn muziek.
Dat neemt niet weg dat ik tevreden ben dat hij weer een 'vrij man' is. Hoe je dat ook wilt opvatten. Daar geloofde ik sowieso wel in. Maar al met al was heel dit circus een grote onzinactie natuurlijk.
De keerzijde is wel weer dat de man in kwestie geen geld meer heeft en dus weer moet gaan optreden. Daar ben ik weer wel voor in: De artiest der artiesten, the king of pop, weer op het podium!.

(Pic: Michael Jackson fan)