Huck van de petteflet

Ik ben lichtelijk bekomen van de waanzin wat Las Vegas genoemd wordt. Ik ben back to basic. Terug naar de orde van de dag: Het Fast-food item mocht geschoten worden.
Maar ineens was daar het maffe verhaal dat iemand van onze opleiding gestolen zou hebben uit de book store van onze campus… ,,Hè?"

Dag 12, Tijd 22:37 U.S.A. / 7:37 Nederland

Gewoon weer om 7:00 op. Gewoon weer ontbijten en je melden in de studio. Nou ja gewoon. Ik had er nogal moeite mee. Ik moest me natuurlijk weerslapen en zonder dat ik m'n kop kon douchen of fatsoenlijk kon ontbijten stond ik de camera te bedienen tijdens een oefening in de studio.
Maar daar ging het vandaag niet echt om. Ons fast-food item zou geschoten worden. Eindelijk op zoek naar de ware Amerikaan, en zijn voedsel. Ben je ook niet zo benieuwd naar hoe die Amerikanen toch zo netjes hun gewicht op peil kunnen houden?

Any fries with that?
Met een expert from the field, en meester in filmen, John gingen we richting Route 66 waar verschillende fast-food ketens aan elkaar liggen.
Over de inhoud van het item ga ik nog even niet te veel zeggen. Daarvoor moet je de show maar gaan bekijken. Maar ik kan vertellen dat we een wereld item hebben geschoten. Er zijn dingen gebeurd die zó typisch Amerikaans zijn, en zó apart, dat het onmogelijk was om ze te scripten, maar bij ons gebeurde het vanzelf.
Onze leraren en begeleiders konden met trots ook toegeven dat dit veruit het beste item zou worden over de hele groep gezien. Wat een compliment krijg je dan!

Maar de moeilijkste taak komt nog: Het editen. Ofwel: Het in elkaar knippen en plakken van al het geschoten materiaal. Dat betekent eerst een selectie maken uit twee uur videotape en dat alles dan in een filmpje van maximaal vier minuten gooien. Ik ruik nachtwerk.

Ik rook vandaag ook onraad. En met mij waarschijnlijk nog een 61 aantal studenten van de NHTV. Rond het avondeten, na het schieten van het filmpje werd ineens bekend dat er gestolen zou zijn uit de book store bij ons op de campus.
In de book store kun je vanalles halen, van (uiteraard) boeken tot shirts, sleeves, petjes en schoolspullen.
Ok, big deal zou je zeggen… Maar al snel bleek het een Nederlander te zijn. En laten wij nou nét de grootste groep Nederlanders vertegenwoordigen. Laat de kans dan ook groot zijn dat die bewuste Nederlander dan ook van onze school vandaan zou komen… En ja hoor!
En dan wordt het ineens interessant. Wie, wat, waar?

Niemand minder dan onze Huck kon zichzelf niet bedwingen en had het zowaar in zijn hoofd gehaald een pet te jatten op gastgebied. Iemand waarvan je het op het eerste gezicht toch echt niet zou verwachten! Maar ja, dat zegt dus niets...
De NAU was daar in ieder geval niet blij mee. Daar was de schoolleiding niet blij mee. Daar was vooral de NHTV ook zeker niet blij mee.
Het slaat toch ook helemaal nergens op! Waarom zou in hemelsnaam een pet gaan jatten uit een boekwinkel. Met een waarde van een minimale $15,=?!?
,,Het ging om de kick, weet je!” waren de verontschuldigende woorden naar de medeleerlingen toe. Want we werden al aan een kort lijntje gehouden hier op de campus na het hele waarschuwingsconcert van de afgelopen week, en dan krijg je dit er ook nog bij.
,,Het is dan ook wel de grootste blunder van mijn leven”
Joh?

Uiteraard was hij bij het uitstappen van de winkel in zijn kraag gepakt en het stond daarbij ook allemaal netjes op de bewakingscamera... Geen professional dus.
Het is nog steeds heel moeilijk te begrijpen allemaal en wat voor sancties zullen volgen voor hem én voor de rest van de groep is nog niet bepaald duidelijk. Maar slim was deze zet niet.
Als je dan wilt gaan jatten, doe het dan buiten de NAU; zit een nachtje in een Amerikaanse politiecel, als je dat dan toch zo graag wilt en hou verder je kop.

Goed. Vergeven en vergeten. En mij interesseert het ook verder vrij weinig. Er wordt dan ook niet zo gek veel meer over gesproken. Maar het zal me niet verbazen, wanneer dit verhaal nog een staartje zou gaan krijgen...

(Pic: Naacp, NAU)