Vegas Baby!

Ja ja, mijn trouwe lezer, ik weet het, ik ben een dagje stil geweest… Ok, ok, je hebt gelijk, drie daagjes. Maar ik heb er alle redenen toe:
Op dit moment zit ik weer ‘thuis’ in Flagstaff. Ik heb een Amerikaanse House Party meegemaakt; ik heb een achtbaan in mijn hotel gehad; een wet t-shirt contest gezien en… Oh ja! Laten we niet vergeten dat ik bijna ben wezen bungy jumpen.

Dag 11, Tijd 23:41 U.S.A / 8:42 Nederland

De reden dat ik zaterdag niets van me liet horen was simpelweg omdat het nou niet een dag was om over naar huis te schrijven: Het was een vrije dag met een hoop windstoten en weinig gebeurtenissen.
Het was ieders taak om zijn/haar tas in te pakken en zich klaar te maken om de volgende ochtend vroeg op staan en richting de woestijnstad Las Vegas te verhuizen.
Maar na zo’n lamme dag heb je toch wel zin in een feestje.
En die kwam er gelukkig. Na uit eten te zijn geweest met wat vrienden werd ik spontaan gevraagd, door twee Nederlandse meisjes die beiden een jaar in Amerika studeren, mee te gaan naar een house party, wat gewoon staat voor huisfeestje.
Dus samen met wat vrienden van school werden we geëscorteerd naar een leuk studentenoptrekje. Helaas mocht het feestje maar tot een uurtje of 1:00 duren. De meeste mensen gingen erna nog op stap down-town, maar met mijn lieftallige 19 jaar, mag ik mezelf daar nog steeds niet vertonen.
Daarentegen… Ik had mijn koffer nog niet eens ingepakt!

Viva Las Vegas!
Ok, ik kwam dus thuis en het werd tijd mijn koffer in te pakken. Na nog wat gestoeid te hebben met internet en de Formule 1 race van Monaco die ik absoluut niet wilde missen ging mijn wekker rond 4:45 alweer. A). Omdat mijn tas nog steeds niet was ingepakt en B). de Formule 1 wedstrijd zou om 5:00 die ochtend beginnen. Helaas heb ik er niks meer van gezien.
Mijn tas had ik nog wel ingepakt en om 8:15 vertrok onze bus richting Nevada. Een staat waarin je op 19 jaar nog steeds niet mag gokken of drinken…
Na viereneenhalf uur rijden over de welbefaamde Route 66 (die overigens gewoon dwars door ons pittoreske Flagstaff heen waait) kwamen we aan in een immense stad midden in de woestijn. Een stad met lichtjes en de meeste waanzinnige gekkigheden. Drive-in wedding? Las Vegas heeft het. Rollercoasters? Las Vegas heeft het. Shopping malls? Waar niet? En casino’s..? Nou, daar moet je heel goed voor zoeken hoor!

We checkten in, in het Circus Circus hotel. Samen met Pim, Teun en Fabio deelde ik een kamer. En de tassen waren nog niet binnen of we móésten Las Vegas gaan bekijken. Je bent er ten slotte maar een paar dagen.
Alles is groot en achterlijk. Maar het meest viel nog op hoe smerig die stad wel niet is. Het deed me meteen denken aan Lloret de Mar waar ik in de zomer van 2004 en 2005 bivakkeerde.

Het is er ongelooflijk groot en je denkt alles op een loopafstand af te kunnen leggen. Natuurlijk, want een bestemming zie je in de verte al aankomen! ,,Zullen we ff naar de Venetian gaan?” Reken er maar op dat je dik een half uur onderweg bent.
Daar aangekomen heb je blaren op je voeten; een drijfnat shirt en een kilo seksblaadjes in je handen die op elke hoek van de straat uitgedeeld werden.
Maar het is geweldig! Alles wat je ziet en hoort is gewoon waar. Wat een wereldstad! En wat een maffe mensen. What happens in Vegas, stays in Vegas.

Maar het kan nog gekker: Die eerste avond besloten we wat feestjes op te zoeken. En die zijn er genoeg! Er zijn overal clubs en man wat een high-class. Het is niet voor niets zo dat Oprah Winfey er was en niet te vergeten Paris Hilton ook!
Maar ja, daar sta je dan, als 19-jarige…
Tot je met z’n allen een te gaaf straatfeest tegenkomt. Tussen twee hotels in. Een DJ in het midden en hitsige dansende vrouwen eromheen. Die overigens flink lief naar je willen lachen, zodra je er dollarbiljet in hun kousjes stopt.
Je zal het niet geloven, maar het is me zelfs gelukt om drank te scoren die avond! Nog maffer werd het toen er spontaan een wet t-shirt contest georganiseerd werd! Midden op straat. Hou op! En reken maar dat er inmiddels een man of 200 aanwezig waren hoor. Hadden wij even geluk dat het memorial weekend was. Een of andere wazige feestdag in Amerika.
We doken zelfs nog even daarna ongestoord een club binnen en ik zal je vertellen dat het erg prettig was om na zo’n “lange” tijd weer ff flink uit te mogen gaan. Hoewel je je als 19-jarige met een bietje in je hand, toch een beetje als een 15-jarige puber in een kroeg voelt hoor.

Goed, de volgende dag bestond uit nog meer rondlopen en nog meer spulletjes vasthouden en eventueel kopen. Zo hadden we bijvoorbeeld een compleet attractiepark IN ons hotel zitten. Het was zo’n beetje het enige hotel die familie georiënteerd was, dus ja, wat ben je dan zonder attractiepark?
Van “Spongebob the ride” tot wildwaterbanen en natuurlijk de Rollercoaster. Maar om even terug te komen op dat geld: Een ritje in die achtbaan kostte een ongelooflijke $7,=. En dan zat je gewoon in een perfecte kopie van de Python uit de Efteling!
Een ding is zeker aan Vegas: Dit soort grapjes laat het geld uit je broekzakken stromen. Ik heb in een weekend Vegas een memorabele $200,= uit weten te geven. En mag ik ter geruststelling dan zeggen dat ik het nog erg netjes heb gedaan!
Laten we niet vergeten dat ik pas 19 ben en niet mag gokken (hoewel ik het wel stiekem gepresteerd heb om $7,= in te zetten hoor. Kom op! Je bent in Vegas, dan móét je wel wat gokken, toch?)

En ineens was het vandaag, dinsdag. Het zat er alweer op. Een paar daagjes Vegas en ik heb nog niks gezien, zo lijkt het. Het is het grootste attractiepark wat er op de wereld bestaat. Van de prachtige dansende fonteinen aan ’s werelds bekendste en meest welvarende hotel/casino The Bellagio tot zwervers en oude omaatjes die je broodjes smeren bij the Sub-Way’s.

En daar staat je busje weer. Om 15:00 precies. Klaar om je weer mee terug te nemen naar Flagstaff. Ineens bedacht ik me waarom ik toch ook alweer niet meer ging bungy jumpen..? Oh ja! Ik had geen geld meer en ik kreeg niemand zo gek meer om mee te gaan. Mijn vrienden, meeste boven de 21, waren de avond ervoor nog even wezen chillen in een stripclub.
De bus vertrekt. Opnieuw viereneenhalf uur voor de boeg. Denk je. Flagstaff ligt op 3,5 km hoogte. Dat heb ik geloof ik wel eens verteld. En dat een bus die in de hitte die achter elkaar die afstand moet afleggen met zware lading dat niet haalt, is misschien nieuw. Een stuk of vijf keer is de motor ermee op gehouden en een behoorlijke 6,5 uur heeft het geduurd voordat ik mijn kamer opnieuw mocht inchecken.
Inmiddels zit ik met een pizza voor mijn neus weer te acclimatiseren. Morgen moet ik filmen en editen. En volgende week heb ik een show. En deze week moet ik mijn kleren nog wassen. Jong Oranje speelt nog ergens in de halve finale. En, wacht eens, Nederland tegen Mexico? Oh! En de huur van mijn kamer in Breda niet vergeten!

Maar wat doen die felgekleurde lichtjes aan de binnenkant van mijn ogen toch te hele tijd daaro?

P.s. Sorry voor dit ongelooflijk lange bericht.
P.s. 2. Ja je ziet het goed, we zitten daar in een limousine... Een Hummer streched ja!