Ik mis jou!

De plaat draait weg. SCRATCH! De beat loopt in voor een paar tellen, de bass valt bij steeds dikker en zwaarder. ,,Paris, London, L.A., Chicaco – Amsterdam, Boston, Berlin”. Wacht drie tellen…
SAN FRANCISCO!

Dag 30, Tijd 10:11 U.S.A. / 19:11 Nederland

Als een maand dertig dagen zou hebben zou ik er vandaag een maand zitten. Laten we ervan uit gaan dat een maand eenendertig dagen zou hebben. In dat geval zit ik morgen, precies op de 19e, de dag waarop ik in mei vorige maand vertrok, precies een maand in Amerika.
Een maand en er is een hoop gebeurd.
Dat hebben de voorgaande berichten wel aangegeven.

Nadat we een paar dagen geleden opgestapt waren uit Santa Barbara, dat plaatsje waar ooit een idioot woonde met een aapje, veel kinderen in zijn bed toe liet en een kermis in zijn tuin liet bouwen (oh, deze man, Michael Jackson, noemde het landgoed Neverland), vertrokken we weer over de westkust richting het noorden.
Ons uiteindelijke doel was uiteraard San Francisco.
Maar daar kwamen we niet zonder een tussenstop in het alom bekende San Simeon. Als je nu geen idee hebt waar ik het over heb, dien je je erg te gaan schamen! Ken je San Simeon niet?
Aan de zee? Met water? En waarschijnlijk vissen? Met die huizen?

Ok, ik vergeef je. San Simeon is het meest afgelegen idiote visserdorpje wat ik tot nu toe tegen ben gekomen. Liemde, Lennisheuvel en Lutjebroek stellen in Nederland nog meer voor dan dit straatje met 10 motels eraan gebouwd. En weer ga je opzoek naar het "VACANCY"-bordje.
Daar is je road-trip-gevoel.

Goed, we bleven daar om een nachtje door te slapen. Maar ik heb het gehaald om de jacuzzi van binnen te zien en dat voor misschien twee tientjes per man.

Maar dan. We zijn nog een halte verwijderd van deze Amerikaanse belevenis. Moneterey, een visserdorpje, werd ook nog aangedaan. En plotseling kwamen we gisteravond, rond een uurtje of 20.00 een bergachtig landschap tegen.
De zee was aan onze linkerzijde verwijderd. De zee die we heel de reis van de afgelopen week gezien hebben. Met klotsende golven, soms wat surfers, maar meer rotsen die ze daarna braken. Die waren er niet meer.
Een berg doemt op. Net als de grijze lucht die daar bij hoort.
We rijden de high way verder af en daar doemt een skyline op. Welcome to San Francisco.

En natuurlijk werd mijn reisgenoot Teun even niet goed van bewondering. ,,Gay capital of the world!”
En de welbekende straten en laantjes, horende bij deze stad zijn er ook. Het is gewoon echt waar. Straten die de heuvels in leiden. Een trambaan op die weg met verder op, de met kabel voortgetrokken tram. Deze straten gaan stijl omhoog, om eventjes uit te rusten op een stuk van recht niveau, en zodra het stoplicht weer groen wordt, ga je weer omhoog.
Dit is een wereldstad.
Overal zijn mensen en Philips heeft een monstertaak om hier alle lichtjes te kunnen laten branden.
Eerste indruk: Holy fuck!

Vandaag ga ik pas écht de stad in. Gisteravond zijn we nog wel snel iets wezen drinken en een kroegje ingedoken waar ik een Heineken van de tap kon bestellen voor een magere $6,=.
Nee, vandaag begin ik aan mijn tripje door de stad waar jarenlang een poster van op mijn kamer gehangen heeft. De wereldberoemde Golden Gate Bridge; Alcatraz, de gevangenis waar niemand ooit van kon ontsnappen (behalve Sean Connery in “The Rock” dan) en natuurlijk de vele winkeltjes.

Maar voor we tot die planning konden komen ging er gisteravond een heftige discussie aan vooraf. Onder andere over het thuisfront.
Na een maand Amerikaan te zijn heb ik absoluut geen behoefte ons koude kikkerlandje weer op te zoeken (nou moet ik niet de nadruk op ‘koud’ leggen aangezien het hier in San Francisco harde tepels weer is).
Hoe dan ook. Gisteravond kwam ik tot een bijzondere uitspraak. Een uitspraak waarvan vele mensen wellicht op zullen kijken. En ik weet ook honderd procent zeker dat er op me neer gekeken zal worden. Maar op de vraag wie je nou het meeste miste uit Nederland hoefde ik voor het eerst niet lang na te denken.
Natuurlijk mis je je moeder wel en er zullen mensen zijn die ‘dat ene meisje’ noemen. Maar voor het eerst in mijn leven kan ik oprecht zeggen dat ik, hou je vast, mijn zusje op dit moment het meeste mis.
Ik kijk er dan ook zeker naar uit Chan, om woensdagavond (de dag waarop ik arriveer van een 24 uur lang durende reis) je examenfeestje te gaan crashen.

Zo dat is eruit.

Aanstaande dinsdagochtend vertrekt mijn vliegtuig naar Atlanta om 8:30 en de volgende ochtend om 8:25, Nederlandse tijd, kom ik aan in Amsterdam. Bij deze verwacht ik mijn fans…
Ik probeer mijn San Francisco avonturen mooi af te sluiten op maandagavond. Maar wie weet lees je dat pas op het moment dat ik weer terug in Nederland ben.
Opnieuw bedank ik je voor het lezen. En hou vooral www.datbedoelik.tk in de gaten. Want er is gelukkig meer te beleven dan de Verenigde Staten alleen.
Hoewel er genoeg momenten zijn waarop je dat eventjes vergeet.