Woensdag 26 juni 2002

Vandaag de opname en eerst dialyseren in het WKZ Utrecht.

Op woensdag 26 juni zijn we vertrokken vanuit Beerta naar het W.K.Z. in Utrecht. Daar aangekomen hebben we Xan naar de dialyse gebracht zodat ze kon gaan spoelen. Het aansluiten ging goed en al gauw zat mevrouw goed op haar plek. In de tussentijd hadden we afgesproken dat wij, Ina en ik haar gingen aanmelden op haar verpleegafdeling. Dat werd de afdeling "Kikker" (alle afdelingen hebben een dierennaam). Na een prettig gesprek met een verpleegkundige was alles omtrend Xantia al snel duidelijk en helder afgesproken. De rest van de dag hebben we doorgebracht met een aantal spelletjes spelen, de afdeling verkennen eijd n het afwerken van talloze gesprekken met allerhande artsen, fysio's anesthesisten, afdelingsartsen, pedagogen en wat al niet meer. Meestal is dat een aanslag op ons verstand al die informatie maar ik moet zeggen, het ging hier in Utrecht redelijk goed omdat veel mensen al goed op de hoogte waren van het "plaatje" Xantia en haar verzorging/behandeling.

We zijn rond een uur of acht naar ons hotel gegaan. Een hotel omdat het Ronald McDonaldhuis vol bleek te zijn. Xantia, inmiddels aan die procedure gewend, vond het best en is nog even televisie gaan kijken en toen we later vanuit het hotel hebben gebeld bleek madam al te slapen omdat ze best wel moe geworden was. Wijzelf lagen er ook om tien uur en hebben goed geslapen. 's Morgens vroeg ff een ontbijtje weggewerkt en het viel ons op dat we redelijk relaxed waren ondanks de spanning die je wel voelt voor zo'n zwaar O.K. Voor ons is de ontvangst en opvang in het ziekenhuis soepel verlopen. Wat we als zeer prettig hebben ervaren. Aangekomen in het ziekenhuis zat Xan al wakker rechtop in bed en zat te keten (wassen) met de verpleegster Annette. Mevrouw mocht een pyama aanhouden maar ze wilde toch nog gewone kleren aan omdat de O.K. voor half 11 gepland stond. Het was rond negen uur dat we binnenkwamen. We waren net goed en wel aangekleed toen de verpleegster aankwam en meldde dat we al aan de beurt waren! Huh?! Nu al? Dat hebben we nog nooit beleefd! Het is altijd later als dat ze aangeven. Xan dus maar weer uitgekleed en een operatiejurk aangetrokken. Een mooie blauwe lap stof die Xan wel wat lachjes ontlokte. Ze werd nu wel een beetje zenuwachtig..... Wij ook wel, maar we hadden niet veel tijd om hier bij stil te staan. Wat mee moest op het bed gegooid en dan maar aan de rol met bed en al. Xan zat parmantig op het bed en bekeek de omgeving waar we door heen sjeezden.

Xantia onderweg naar O.K.
We waren de dag ervoor al even wezen kijken op de intensive care (I.C.) en de operatiekamers zijn daar vlakbij. Het O.K. team zat al te wachten en we werden hartelijk en gemoedelijk ontvangen. Eest even aandacht voor Xan en ook nog even voor ons. Daarna gingen Ina en de pedagogisch medewerkster omkleden in de typische O.K.-kledij en ging het spul naar de O.K. Ina gaat altijd mee om Xantje te begeleiden totdat ze onder narcose is. Xan vindt dit erg prettig en geruststellend en Ina vindt dit ook plezierig. Ze hebben dan een klein ritueel wat afgewerkt wordt en Xan werkt dan goed mee. De mensen zelf op de O.K. waren erg meegaand en richtten al hun aandacht op Xan op een relaxte manier. Ze was dan ook zo vertrokken en onder zeil. Nadat Ina terug was in de wachtkamer zijn we terug gelopen naar de afdeling om te melden dat het begonnen was. De spanning was er nog niet echt maar zou nog wel komen.
ff babbelen met de anesthesisten, mams kleedt zich om....
Ina en ik hebben in de tussentijd wat boodschappen gedaan in De Bilt, vlakbij Utrecht. Eventjes wat boeken gekocht om al die slepende uren door te komen. Ze hadden gemeld dat het ongeveer tot half 2 kon duren maar ook wel langer. We kregen trouwens standaard een pieper mee zodat we ook buiten het ziekenhuis opgepiept konden worden. Goeie service! We hebben wat leesvoer gekocht, zijn redelijk rustig gaan eten tussen de middag en daarna nog koffiedrinken op de afdeling. Niet bij nadenken wat ze allemaal aan het doen waren bij onze Xan want dan breekt het zweet je uit. Rond half 2 was de spanning toch wel erg aan het oplopen, wanneer gaat die vervloekte pieper nu een keer?
Wachten, wachten, wachten.....
Je kunt je er nog zo op instellen.......het werkt uiteindelijk toch niet. Kwart voor 2...pffffff........blieb, blieb, blieb....pieper gaat af! We zijn niet naar de I.C. gerend....... We konden gelijk doorlopen en er stonden nog een aantal mensen om haar heen. Ze was echt net aangekomen en tussen de mensen door konden we zien dat ze er redelijk goed uitzag. Zelfs geen beademingsbuisje! Pffff opluchting, want Xan zag dat helemaal niet zitten omdat ze dan niet kan praten. Ze had hem tijdens de operatie wel gehad natuurlijk maar ze hadden hem net verwijderd omdat het erg goed ging. Even wachten totdat alle infuuslijnen, pompen en metertjes aangesloten waren en toen konden we haar even goed bekijken...... Ze zag er goed uit en had een gezonde kleur. Daar kun je als ouder al aan aflezen hoe het gaat. De eerste reacties van anesthesie en I.C. medewerkers was goed. Alles zag er zo goed uit, ze ademde goed en hartslag en bloeddruk waren rustig. Na een tijdje even rustig bij haar gezeten te hebben kwam haar chirurg, Dr. Pruys langs om het verslag te geven van de operatie. Hij vertelde dat het technisch erg goed verlopen was en dat ze maar 1 stang in haar rug had gekregen. Ook veel botweefsel in haar bekken maar het zag er goed uit. Ze had wel behoorlijk wat bloed verloren, zo'n 700 cc. Voor zo'n kleine hummel best wel veel. Maar ze heeft het natuurlijk bij gekregen.
Xantia net terug op de I.C., ergens in het midden ligt iets....
Joepie! Ademhalen! Het lijkt nu dus allemaal goed verlopen en ze was af en toe zelfs aanspreekbaar. Doordat ze nog wel aan de morfine ligt voor de pijn valt ze nog regelmatig weer in een rustige slaap. Tussendoor vraagt ze wel kleine dingetjes en geeft ze aan waar je ff moet krabben :-) We zijn vanavond om 20.00 uur weggegaan naar het hotel omdat ze beter kan gaan slapen. Dat deed ze dus ook toen we weggingen. "Mam, ik geloof dat ik de hele nacht maar ga doorslapen" melde ze....grinnik... ja doe dat maar poepie, des te sneller ben je weer Boven Jan. Zwaar moe maar opgelucht dat het allemaal goed verlopen is in eerste instantie zijn we naar het hotel gereden. Morgen en overmorgen zullen nog wel rustig zijn. Waarschijnlijk mag ze morgen al van de I.C. af omdat het verder goed gaat en zal langzamerhand de revalidatie gaan beginnen. Hopelijk zal ze de pijn en het ongemak vergeten en weer beginnen met voorzichtig zitten om zo haar herstel te bevorderen. Dat zal de nodige inspanning vergen van zowel haar als van ons. We hebben er wel vertrouwen in dat het goed gaat komen met onze miep.

Naar de volgende pagina

Terug naar de vorige pagina