Van donderdag op vrijdagnacht heeft Xantia best wel goed (en veel) geslapen op de IC. De verpleegkundigen waren (en zijn) erg aardig en hebben goed voor haar gezorgd. Ze was al wel weer veel helderder. En honger! Wat later in de morgen heeft ze wat eten gehad, energiedrank en dan wel verdund. Dit ging prima en ze werd niet misselijk.
De artsen waren ook tevreden en de waarden in het bloed bleven zo goed dat ze het dialyseren konden uitstellen tot misschien zaterdag of zondag zelfs. Zo heeft de wond mooi tijd om dicht te gaan, want het is wel een flinke jaap hoor. Twee wonddrains waren aanwezig en ook deze hielden zich rustig in die zin dat ze niet veel wondvocht en bloed verloor. Af en toe viel ze weer in slaap en namen wij van die gelegenheid gebruik om onze spullen naar het Ronald McDonald huis te brengen waar gelukkig een plekje vrij was gekomen. Dit huis is nog maar een drietal jaren uit en is heel modern gebouwd. Twee verdiepingen hoog en voor ons het belangrijkste een tv op de kamer zodat je je kunt terugtrekken en afleiding hebt. ?s Middags had Xan al weer trek en daarop heeft ze weer wat energiedrank gehad. Helaas werd dit in de avond flink afgestraft want ze werd toch misselijk. En nog geen twee uur geleden was de sonde eruit gegaan.
Dit was niet zo prettig allemaal. ook moest ze wat vaker hoesten en dit gaat niet zonder flinke pijn. Die zielepiet. Het zat even niet mee. Na een tijdje vond de verpleegkundige ook dat ze nu maar iets tegen de misselijkheid moest hebben want dit was niet leuk meer. Na een tijdje begon dit ook te werken en daarop zijn wij ook naar onze kamer gegaan want het vreet energie deze dagen ook al doe je niets.
Onze kamer in het Ronald McDonald huis
Zaterdagmorgen waren we weer bij Xan. Ze had goed geslapen alleen kreeg ze nu flinke buikkrampen. Het kon er ook nog wel bij.. Maar omdat de morfine alles op een laag pitje zet en de antibiotica ook nog eens voor darmkrampen zorgt kwam alles boven opelkaar.
Vandaag mochten dan ook de wonddrains eruit. Xantia was erg bang voor de pijn en zag er erg tegenop. Eerst maar even wassen, maar dat was ook al een kwelling. Toen opzij draaien..aiaiai dit was wel heel pijnlijk en dan ook nog eens een pleister eraf halen. De verpleegkundige was erg geduldig en legde Xan precies uit wat er gebeurde en nog moest gebeuren. Het was gewoon een pijnlijke bedoening. Ina hielp mee om Xantia te steunen terwijl de verpleegkundige haar verzorgde. Alleen toen de drains eruit werden gehaald moest Ina heel snel gaan zitten want die werd aardig bleek. Was ook geen prettig gezicht. Uiteindelijke was alle leed geleden en daarna is Xan ook fris en schoon in bed direct in slaap gevallen want ze zat helemaal stuk.
Na een flinke slaap ging het iets beter, helaas was ze nog niet van alle ellende af want nu mocht er ook nog een infuuslijn uit. Het goede nieuws was dat ze wel direct na de middag naar de afdeling mocht. Daar was ze wel blij mee, en inmiddels was ze ook weer aan het oefenen met het draaien van haar hoofd en arm. Erg pijnlijk allemaal, maar het moet wel gebeuren. De darmkrampjes hielden echter niet op, maar een paracetamol helpt een boel.
?s Avonds werd het eten gebracht. Xantia had best wel veel trek alleen was de teleurstelling erg groot dat i.pv. de worteltjes er kapucijners met een speklap werd gebracht. Arghhhh! Na flink zoeken van de voedingsassistente werd het eten gevonden. Het stond nog op de IC.
Ze had flinke trek en alles was dan ook zo verdwenen. Daarna was ze moe en hebben we haar plat gelegd zodat ze kon slapen, want het is nog vermoeiend.
?s Avonds gingen we nog even langs, maar Xantje lag nog heerlijk te slapen, dus zijn we maar gauw weer teruggegaan naar onze kamer.
(En nog steeds niet naar de dialyse..)
Xan terug op de verpleegafdeling "Kikker"
Zondag
Xan heeft goed geslapen en had al wat energiedrank gehad toen wij kwamen. Ze moesten echter bloed prikken en daar heeft men toch maar even mee gewacht tot wij er waren (er wordt niet maarzo geprikt). Na overleg met de arts mocht er bloed worden afgenomen uit de infuuslijn die ze nog heeft voor de morfine en heparine (om de andere lijn open te houden). Xantje heeft het er erg moeilijk mee. De rug doet pijn, nog steeds krampjes en spierpijn.Veel heeft ook met de morfine te maken. Xan wordt er emotioneel van, stemmingswisselingen enz. Maar vanmiddag is de morfine gestopt en hopen we dat ze snel weer de oude Xantia wordt. Vanmiddag heeft ze een broodje gehad en deze ging er goed in. Ook oefent ze flink met hoofd en arm en het hoger opzitten is ook al niet meer zo pijnlijk.
Vandaag gaat ze ook nog niet naar de dialyse. De bloeddruk loopt wel op, maar de waarden in het bloed zijn nog goed. Wel flinke vochtbeperking. Gisteren mocht ze nog 700 cc, vandaag mag ze nog maar 500 cc all-in. (dus inclusief medicijnen en warm eten) Afzien dus!
Morgen gaat ze wel naar dialyse en als eerste wil ze een pakje chocomelk!

Naar de volgende pagina

Terug naar de vorige pagina