Na m’n nichtje Lisanne , in het echt een kwartiertje

later dus, is moeder Petra, of voor het project

moeder Dinsa, mijn schoonzus, aan de beurt om

toegetakeld te worden.

Petra is al eerder slachtoffer geweest, dus wist een

klein beetje wat haar te wachten kon staan.

Wederom worden de wipneus, moeder en dochter

moeten immers op elkaar blijven lijken, de elfenoren

en de wolcrêpe in een toenemend tempo op het gezicht aangebracht.

Ik begin er blijkbaar al een soort handigheid in te

krijgen, wat ook eigenlijk wel zo langzamerhand mag,

na zoveel keer oefenen, maar goed dan nog.

Eigenlijk ging alles heel soepeltjes en voor ik het

wist was de pruik al opgezet en waren we klaar.

Peet, mijn dank is weer groot!