Mijn 5 uur
Het is Vrijdag en ik zit op kantoor. Buiten is het weer goed en ik zie de eerste cumuluswolken al verschijnen om 11 uur. Het moet super thermisch zijn. Tjonge, spookt het ineens door mijn hoofd, als het morgen weer zo goed is ga ik eens proberen om mijn 5 uur te vliegen. Het afgelopen weekend heb ik al 1 uur en 49 minuten gevlogen (mijn langste vlucht ooit) dus 5 uur moet ik dan ook wel kunnen.
De ochtend erop word ik wakker en kijk naar buiten, waar het zonnetje al schijnt. De televisie gaat aan en ik kijk vervolgens op teletekst: Thermiek vrij krachtig tot 2000 meter.
Mijn eerste gedachte: Ik ben gek wanneer ik het niet probeer. Als ik mijn 1000 meter hoogtewinst en/of mijn 3 uur haal dan ben ik ook al tevreden. Als ik drie uur haal dan mag ik na het behalen van mijn zweefvliegbewijs in elk geval aan mijn overland training beginnen.
Dan neem ik het definitieve besluit. Ik ga een kist claimen en mijn 5 uurs poging doen. Snel stap ik in de auto en ga naar het vliegveld toe. Ik kom een kwartier later bij de hangar aan en ik zeg tegen een instructeur wat ik van plan ben. Hij zegt tegen me dat het daarvoor een uitstekende dag gaat worden en dat ik om half 11 op de prestatiebriefing moet zijn. Eventuele onzekerheid wordt zo steeds meer de kop ingedrukt.
Ik help mee de kisten naar het veld te brengen en die 5 uur spookt maar door mijn hoofd. En ik wordt steeds meer vastbesloten om het te proberen. Na wat problemen met de lier wordt om half 10 uur de eerste start van de dag gemaakt. Ik zie dat het al thermisch is want de eerste kisten blijven al langer weg dan de standaard 5 minuten. Ik sta vooraan op de startlijst en ik krijg zo al snel een kist toegewezen, maar omdat ik bij de prestatiebriefing wil zijn wijs ik het aanbod om te vliegen af.
In het instructielokaal van de Fly-Inn aangekomen merk ik dat het druk is. Het wordt blijkbaar een beredag vandaag. Ik zet mijn naam op het bord en dat ik de Ka-8 wil vliegen. Er zijn geen andere gegadigden dus dat ziet er goed uit. Bij de indeling van de kisten krijg ik de Ka-8 toegewezen. De weersvoorspelling ziet er uitstekend uit en ik heb een kist voor mezelf de hele middag. Nou kan ik niet meer terug.
Na afloop van de briefing pak ik een barograaf uit de kast en ik krijg uitleg hoe dat ding werkt. Daarna ga ik snel naar de WC en drink nog snel even wat water. Iemand zegt tegen me dat ik niet zo’n halfslachtige 5 uur moet vliegen maar dat ik minstens 5 en een half uur boven moet blijven. Ik lach er een beetje om. Daarna gauw naar de strip. Ik wil zo snel mogelijk weg. Dat gevoel hebben meer mensen want hun kisten zijn zeer snel uit de aanhangers gehaald en ze worden in razend tempo in elkaar gezet.
Dan om 11:15 kijk ik even of ik alles heb en of ik lekker zit. Vervolgens slepen we de kist in de startrij. Ik ga zitten, doe de riemen vast. Even ontspannen en dan ben ik aan de beurt. De kap gaat dicht en ik doe de cockpit check De starttijd volgens mijn horloge is ongeveer 11:30.
De lierstart gaat lekker maar echt hoog kom ik niet van de lier. Een eindje verderop zie ik kisten draaien dus ik aarzel niet en vlieg er gelijk op af. Ondertussen daal ik gestaag. Het is bijna tijd om om te draaien en op circuit te gaan. En dan begint het te stijgen. Eerst een beetje en ik vlieg verder de bel in en voeg in bij de andere toestellen die daar aan het draaien zijn. Met 2-3 meter per seconde schroef ik mezelf in de bel omhoog en zit zo op 1200 meter. Ik realiseer me dat ik tot half 5 moet blijven hangen om het te halen. Kut wat lang….
Dan zijn we een uurtje verder. Ik probeer wat andere plekken uit en het gaat niet omhoog. Ineens kom ik in dalen terecht en de hoogte gaat er snel vanaf...900 meter....800 meter....700 meter.... Ik begin te balen want als ik nu onderuitzak heb ik m’n 5 uur niet en ook niet mijn 1000 meter hoogtewinst. Ik vlieg maar wat harder door en op 600 meter krijg ik boven de krakelingen een belletje te pakken. Een groot gevoel van opluchting komt over me heen. Ik leef nog…..
En zo verstrijkt de tijd. Ik krijg een goede bel te pakken en de hoogtemeter komt voor het eerst boven de 1400 meter uit. De 1000 meter hoogtewinst is in elk geval binnen. Heb ik in elk geval niet voor niets gevlogen. Het volgende doel: mijn 3 uur. In de loop van de tijd kom ik steeds hoger en de naald op m’n hoogtemeter wijst 1800 meter aan. Zo hoog ben ik nog nooit geweest. Een bruine smurrie, de inversie, is op die hoogte goed zichtbaar. Wolken zijn er niet.
Er verstrijken 3 uur en ik voel me nog steeds lekker. Ik merk wel dat m’n rechterhand verkrampt is door het sturen en ik probeer wat met links te sturen. Na een beetje rekken en strekken gaat het weer en ik neem weer over met rechts. Ik beloon mezelf met een beetje water.
En zo passeren er 4 uur. Een knagende onrust maakt zich nu van me meester. Het zal toch niet gebeuren dat ik na 4:50 uur al op de grond sta en ik wil zo hoog mogelijk blijven. En dan gebeurt het. 4 uur 45 minuten gevlogen en ik zit nog op 1600 meter. Het besef dat ik het wel eens zou kunnen halen. De minuten gaan tergend traag maar ik blijf lekker op hoogte. Dan wijst m’n horloge aan dat ik er 5 uur op heb zitten. Ik wil echter 100% zekerheid en roep Eindhoven Gliding op. Daar word ik gefeliciteerd en een groot gevoel van opluchting komt over me heen. Ik zit nog op ruim 1200 meter en besluit om vanaf dat moment niet meer te thermieken en gewoon een beetje van de vlucht te genieten.
Zo vlieg ik nog een tijdje rondjes rond het vliegveld en kom tot mijn stomme verbazing niet meer beneden, het blijft maar stijgen. Een Ka-7 tweezitter vliegt nog even in formatie met mij. Een half uurtje later besluit ik dat het wel genoeg is want ik merk dat ik toch wel moe begin te worden en zo trek ik de kleppen eruit om naar beneden te gaan en zet de landing in.
Als ik uitstap merk ik pas hoe moe ik ben, maar mijn vreugde dat ik het heb gehaald in één poging overheerst. Het resultaat: 5 uur 38 minuten en ook zeker m’n 1000 meter hoogtewinst (noot achteraf: helaas niet officieel erkend, dus nog eens overdoen).
Achteraf bleek dat ik wel een aantal dingen fout had gedaan. Zo heb ik een keer een bijna aanvaring gehad met een Duo Discus! Ik zat niet in dezelfde bel maar in een andere bel er dicht bij. Toen ik hem met een steile bocht zag wegduiken realiseerde ik dat de afstand tussen ons ineens te klein was geworden en dat ik dit zwaar verkeerd had ingeschat. Dit was natuurlijk niet netjes van me. Zo krijg je ongewild een bepaalde reputatie……
Verder hebben nog twee andere mensen tegen de daginstructeur geklaagd dat ik te dichtbij was gekomen in een bel. Het erge daarvan is dat ik me daar niet van bewust ben geweest. Voor mijn gevoel had ik toch echt verder goed uitgekeken. Dit is dus zeker een puntje waaraan ik zeker nog aandacht moet gaan besteden, want persé je 5 uur willen vliegen wil niet zeggen dat je gevaarlijke stunts uit moet halen en dit is zeker niet mijn bedoeling geweest.……