Parachutespringen
Tijdens mijn diensttijd kwam er een sergeant langs en die vroeg of er mensen waren die wellicht zin hadden om een cursus parachutespringen te gaan doen. Daarvoor zou je dan beloond worden met een geldelijke tegemoetkoming en een mooi setje wings op je uniform.
Nou was dit een van de dingen die ik altijd eens zou willen doen en ik dacht dus: “dit is m’n kans.” Ik dus intekenen. Meteen daarop meteen een moment van twijfel, “ik lijk wel gek, over een tijd spring ik uit een vliegtuig!”. Dat gevoel was meteen daarna overstemd met het idee: “ik ben toch geen watje? Nu heb je die kans! Gewoon doen....”. Nou ja, een achtbaan vond ik ook leuk dus vooruit dan maar.
En zo gebeurde het dat we op een mooie lentedag met een man of 20 van de kazerne naar het vliegveld liepen om de cursus te gaan doen. We werden aan wat mensen voorgesteld, we kregen een logboekje en lesmateriaal en we werden naar het instructielokaal geleid. Daar werd verteld dat we over een periode van 3 dagen een grondopleiding zouden doen en als dat goed was gelopen dat we dan voor de eerste sprong omhoog zouden gaan. Meteen daarop meteen van die verklaringen tekenen dat de paraschool niet verantwoordelijk was voor......
De instructeur legde ons uit hoe een chute eruitzag, waarom die ‘vloog’ en wat er zoal misging of mis kon gaan. Er waren mooie dramatische videobeelden bij die het een en ander mooi in beeld brachten. Verder werden allerlei andere zaken behandeld. Ons werd ook verteld hoe de opleiding zou gaan lopen. Je zou eerst een aantal sprongen aan de static line moeten doen en als je er 5 succesvol had afgerond dan kreeg je je eerste brevet.
Daarna gingen we naar de hangar, waar een heleboel parachutes op de grond lagen en ons werd geleerd hoe je die dingen moest opvouwen. Ons werd verteld dat je dat altijd zelf moest kunnen. Als je heelhuids op de grond was aangekomen dan zou je de chute moeten opvouwen waarmee jij gesprongen had en dan zou iemand anders deze weer moeten gebruiken. Geruststellende gedachten dus dat je maatje jouw chute had gevouwen, NOT! Gelukkig werd ons verteld dat het vouwen in 5 stappen ging waarbij elke stap gecontroleerd en afgetekend werd door een ervaren parachutist.
Verder werden zaken geoefend als het trekken van de noodchute. Daarbij werden we in een harnas gehesen die met lange kabels aan het dak van de hangar hing. Vervolgend moest je de procedure oefenen waarbij erop gelet werd dat je bij het loskoppelen van de hoofdchute al naar het ripcord van de reservechute keek en bleef kijken zodat je altijd wist waar dat ding was. Als je nl. valt omdat je de hoofdchute hebt afgegooid dan telt elke seconde.....
Verder werd geoefend met het uitstappen uit het vliegtuig, de pararoll bij het neerkomen en de checks die je moest afwerken als je eenmaal onder de chute hing. Dit alles duurde 3 dagen en de instructeurs zorgden ervoor dat je alles 100% kende.
En toen was het zover. Een sportvliegtuigje van het type Cessna 182 kwam aangetaxied en daar moest ik dan in met nog 3 helden en met de instructeur. Het zou de bedoeling zijn dat wij er alleen uit zouden springen. De instructeur was er alleen om ons te helpen bij het uitstappen. We hadden allemaal een helm op met daarin een radio, zodat wij een instructeur op de grond konden horen die ons verder zou begeleiden. Ik was erg gespannen, want ik wist niet wat ik kon verwachten.
De motor werd gestart en die klonk een beetje als een grasmaaier en het toestel begon naar de startbaan te taxiën. Er werd gasgegeven en we stegen op, er was geen weg terug meer. Het toestel klom door en door en we hadden een mooi uitzicht over de omgeving. Wat minder was is dat de deur van het vliegtuig op een gegeven moment openging en meteen zat je in een stormwind. Het toestel klom nog even door en manoeveerde zich met behulp van de instructeur aan boord in de juiste positie. Vervolgens wees de instructeur naar mij. Het was mijn beurt om uit te stappen.
Ik stak een voet naar buiten en meteen werd die weggeblazen. Ik drukte de voet naar voren en ging daarmee op een afstapje onder de vleugel staan. Vervolgens met de rechterhand de beugel vastpakken, waarna de linkervoet en de linkerhand volgden. Ik stond nu onder de vleugel in de volle wind en ik keek de instructeur aan. Hij vroeg of alles in orde was en ik knikte.
Hij telde af: Drie....twee....een......GO!! Ik liet los en voelde me wegvallen. Ik wist nauwelijks wat er gebeurde want een tijd later voelde ik een enorme ruk en ik zag dat de chute was geopend. Ik kan wel zeggen; GAAAAAFFFFF!!! Maar dat is nog een understatement. Het is niet uit te leggen wat je voelt op dat moment. Pure adrenaline!!! Ik wist wel dat ik op het moment van GO nog even snel dacht:”Ik lijk wel gek, nee, gewoon gaan….”
Ze vroegen over de radio of alles Ok was en dat rukte me weer uit m’n roes. Ik moest nog landen. Daarvoor hadden ze heel gemakkelijk 3 gekleurde pijlen op de grond gelegd waarboven je moest zitten op een bepaalde hoogte. Zo zou je tegen de wind in landen. Dat lukte me wonderwel prima en zo stond ik in notime weer op de grond. Vanuit de lucht hoorde ik nog wat vreugdekreten van de anderen die na mij uit het toestel waren gesprongen en één ervan was zelfs aan het zingen.....
Beduust stond ik op de grond en mijn eerste gedachte was dat ik nog een keer wilde en dan nog een keer (en nog een keer....). Ik liep zo snel mogelijk terug naar de hangar en ging de chute opvouwen, zodat ik zo snel mogelijk weer kon springen. Aan het einde van de dag hadden we elk een stuk of 2-3 sprongen. Wat ik merkte is dat ik me elke sprong meer bewust was van wat er gebeurde. Je merkte dat de tijd haast als in slow motion verstreek en je zag je bijvoorbeeld heel langzaam wegvallen van het vliegtuig, terwijl de chute zich opende. Dit duurt normaal gesproken maar 3 seconden, maar het leek haast wel een uur te duren. Na elke keer op de grond weer die drive om zo snel mogelijk weer een sprong te maken. De dag vloog om...
Vanwege omstandigheden (oefeningen en zo) konden we daarna een tijd niet meer springen, maar het kader wilde ons wel een kans geven om de cursus af te maken. Daarom mochten we van hun bij wijze van uitzondering tijdens een verlofperiode op de kazerne blijven om onze cursus af te ronden. Een sergeant zou ook blijven om ‘op ons te passen’. Dit was een erg leuke tijd. Overdag springen en mee helpen op het vliegveld met chutes vouwen en de pijlen uitleggen wat met een ouwe VW-kever gebeurde.
Verder nog een parachutist uit een boom vissen met die kever en bovendien af en toe zelf springen. Op de kazerne hadden we na het springen erg leuke feestjes waarbij er zelfs een keer een aantal mensen naakt rond het gebouw rondrenden terwijl er net een overste met zijn familie de officiersmess bezocht. Hilarisch gewoon. En de sergeant deed daaraan gewoon mee......
Tijdens die periode haalden we allemaal de 5 sprongen en mochten allemaal het brevet aanvragen. De instructeur had geregeld dat de wings bij het ouderweekend bij het bataljonsappèl door de overste zou worden uitgereikt samen met een geldelijke beloning. Ik was helemaal in een roes dat ik het aan had gedurft en dat ik een parabrevet had gehaald. Het is in elk geval een enorme opsteker geweest voor mijn zelfvertrouwen. Het leek wel alsof ik de wereld aankon.
In de tijd erna heb ik eigenlijk niks meer met het brevet gedaan, zodat dit inmiddels is verlopen maar wel heb ik nog een keer in Australië een tandemsprong gemaakt van 5 kilometer hoogte om de vrije val eens mee te maken. Het was weer een ongelofelijke kick om dat mee te maken.
Als iemand zegt of parachutespringen leuk is en wat je dan voelt, dan zeg ik altijd: Gewoon doen, je zult er geen spijt van krijgen. Wat ik nu bij het zweefvliegen merk is dat ik heel bewust met de parachute omga als ik deze aandoe voor ik ga vliegen. Ik wil niet arrogant overkomen als ik dit zeg, maar ik weet in ieder geval hoe ik zal reageren als de nood aan de man komt (laten we het niet hopen) want je hebt het tenslotte al een paar keer meer geoefend dan mijn medevliegers. Je hebt toch het gevoel van “I’ve done it before..”.