Pacific Northwest / Canada 2008


click here for English


Dag 1
Zo, na een gedegen voorbereiding zijn we weer eens op pad vertrokken richting Seattle, zo'n beetje onze vaste bestemming aan het worden. Zaterdagmiddag na alle vee verzorgd te hebben op het gemak richting Schiphol, ingecheckt in het hotel en lekker de avond in het Amsterdamse verbracht onder het genot van een hapje en een drankje, gezellig. Op zondagochtend na een lekker ontbijtje richting de incheckbalie vertrokken waar ineens alle alarmbellen begonnen te rinkelen, Gina kon haar pas niet vinden. Onmiddelijk verschillende noodscenario's in gang gezet, uiteindelijk vonden we het paspoort onderin een andere tas. Dat gebeurt dus echt niet meer, Enfin, ingecheckt dus en na een zoals altijd doodsaaie vlucht naar Chicago gelijk een bakkie leut van Starbucks gescoord voordat we weer verder moesten naar Seattle. Daar aangekomen gauw wat boodschappen gedaan, ingecheckt in het hotel en nog een hapje gegeten, daarna op tijd naar bedje toe want morgen moeten we een goeie 700km trekken naar Montana. Helaas, nog geen plaatjes vandaag, er was niets bijzonders te zien. Morgen beter.


1-De Limburgers on tour, compleet met vlag!
2-Ook al is de benzine stikduur, ze reizen nog altijd in stijl door het land
3-Vroem, welkom in Idaho
4-Vroem vroem, welkom in Montana
5+6-Meer met water.....hahaha.......en het monument van de wilde paarden
7-Big Sky Country
8-Ghost Rails Inn, oergezellig en pittoresk

Dag 2
Vandaag redelijk op tijd vertrokken voor een ritje van een 700km naar Montana. Vanuit Seattle in oostelijke richting dwars door de bergen van Washington. In Spokane gestopt voor de lunch en een 'tuutje benzien'. Kort na de grens met Idaho een afsteker gemaakt naar Cabelas, een grote 'outfitter' waar wij op jacht naar onze Columbia kleren hoopten op een 'schnepke'. Wat blijkt, omdat het de Labor Day feestdag was hebben ze grote uitverkoop, ja, je voelt hem al, dat is aan ons we besteed. En zo kon het zomaar gebeuren dat we er bijzonder goed slaagden voor schoenen en kleren. Setje Hi-Tec gympen voor 6 Euri, setje Merrell gympen voor Gina slechts 12 Euri, je blijft toch lachen. Ik denk dat de auto te klein gaat worden, ach we zullen wel zien. Tegen de avond aangekomen in 'Big Sky Country' Montana en ons ingekwartierd in een oergezellige B&B, weg van de snelweg midden in het niks. Een hapje gegeten en wat gedronken en geslapen als een setje beertjes in winterslaap. De temperatuur hier in de bergen gaat 's nachts al goed richting nul graden en 's morgens is het lekker fris. Overdag is het heerlijk zonnig met een graadje of 22. Morgen moeten we nog op ons laatste pakje wachten wat de UPS chauffeur komt brengen, daarna vertrekken we naar Yellowstone. En ondertussen bezoeken we het pittoreske Missoula, met 57000 inwoners al een van de grotere steden in Montana.

Dag 3
Zo, we zijn alweer een dikke 400km verder en aangekomen in Yellowstone. Snel nog een hapje gegeten en nu op tijd naar bed, morgen met de tour mee door Yellowstone, op naar Old Faithful en gewapend met camera maar zoeken of we de een andere Yogi bear te pakken kunnen krijgen. Truste, tot morgen!


1-Grace en Thom, de innkeepers, en hun hond Annie, geweldige mensen
2+3+6-Big Sky Country
4-Yep, broederlijk naast elkaar gelegen
5-Yellowstone, we zijn er
7+8-Elanden in de wei

Dag 4
Lekker vroeg uit de veren om onder leiding van een gids de hele dag door het zuidelijke gedeelte van Yellowstone gereden te worden, we hebben ze allemaal gezien, de adelaar, elanden, herten, bisons die het verkeer blokkeerden, de waterval van Yellowstone die hoger is dan die van Niagara, eekhoorns, noem maar op. Alleen nog geen beer gezien, die zijn nog met vakantie in het noorden. Vanavond nog even het stadje overvallen, we waren gauw klaar, West Yellowstone is een dorpje van 1232 inwoners, een paar winkeltjes, een tankstation en wat restaurantjes, that's it. Morgen doen we het noordelijke deel van het park, wie weet wat we daar weer gaan tegenkomen.







Dag 5
Vandaag weer vroeg uit de veren en na het ontbijt het noordelijke stukje van Yellowstone doorkruist, was eigenlijk een beetje een teleurstelling. Dezelfde elanden van gisteren lagen nog steeds op dezelfde plaats langs de weg, verder nog wat loslopende bisons gezien, ach natuurlijk, ze lopen hier altijd los, en daarna vanuit het park teruggereden naar de snelweg om onze weg naar het noorden te vervolgen. Onderweg wel nog wat 'roadkill' gekomen, een stinkdier, een paar wasberen, een hert, een stekelvarken, allemaal platgereden. In Bozeman van een lekker lunch genoten, daarna verderop in Helena even de benen gestrekt en wat boodschappen gedaan en doorgereden naar Great Falls waar we van een heerlijke steak en vis als diner genoten hebben. Onze reis vandaag voerde ons weer door de bergen met prachtige vergezichten overde plains van Montana. Ik zou het wel allemaal op foto willen zetten maar dan halen we per dag maar een kilometer of 20, achter elke heuvel en na elke bocht is er weer een prachtig landschap waar je op uit kijkt. Gooi het maar eens in Google, je zult zien dat het adembenemend mooi is. Morgen wagen wij ons over de grens naar Canada, op weg naar Calgary, het belooft wederom een mooie dag te worden.



Dag 6
De vrijdag bracht ons van Great Falls in het noorden van Montana naar Calgary in Alberta Canada. De reis voerde ons door het uitgestrekte prairielandschap van Montana, mensen toch, wat is hier nog veel plaats. Aan de linkerkant doemden ook regelmatig de Rocky Mountains weer op met hun besneeuwde bergtoppen. Aan de grens ging het minder gesmeerd, ze moesten alles weten en hebben de hele auto ondersteboven gekraamd om iets te vinden, ik vraag me af wat. Het feit dat we uit Nederland kwamen en rookwaar bij ons hadden was blijkbaar genoeg, hoezo discriminatie? Nadat ze alles uit- en weer netjes ingepakt hadden kregen we een stempel in ons paspoort en konden we verder. Wat een ellende, die Canadezen doen nog moeilijker dan de Yanken. Maar je kunt er niks tegen doen.
We hebben ons wederom ingekwartierd in een schattige B&B in Okotoks, ik hoor je gelijk denken 'waar ligt dat nu weer', nou, dat ligt even buiten Calgary. Ergens in de heuvels, de Foothills, verscholen midden op de platteland. Ik heb zojuist de coyote's al horen huilen, het wordt weer een spannende nacht. Ze komen normaal niet zo heel erg dicht bij de huizen maar het lijkt al snel zo omdat het geluid natuurlijk hier op de pampa ver draagt. Je denkt dat ze onder je slaapkamerraam staan maar ze zijn toch al gauw nog een meter of 20 van je vandaan. Hahahahaha.............slik. We zijn nog even Calgary gaan verkennen, gezellige stad, nog even wat gewinkeld en lekker gegeten, en nu is het weer tijd om te gaan slapen, morgenochtend om 8 uur heeft de chefkok het ontbijt voor ons klaar. Truste kijkbuiskinderen, tot morgen.



Dag 7
Jawel, stipt om 8 uur was het ontbijt klaar en geserveerd, all you can eat in de letterlijke zin van het woord. Een enorm bord met allerhande vers fruit in hapklare brokken, een berg pannekoeken (nee, geen pannenkoeken, ik blijf bij de oude spelling) waar je amper overheen kon kijken, een hele berg bacon, sloten koffie, vers 'appelesienesaap' en een liter koude melk. En Lil, de eigenaresse, bleef maar komen vragen of we wel genoeg hadden. Nou, we hebben de luch over kunnen slaan, we konden de hele dag teren op de 3 miljoen calorieen van het ontbijt. Een echte aanrader dat Coulee Crossing B&B. Na het ontbijt hebben we nog met de eigenaars Lil en Perry en hun dochter en schoonzoon en de drie honden lekker een uurtje zitten babbelen voordat wij ons weer moesten uitkwartieren. Op aanraden van Perry hebben we een afsteker gemaakt door de bergen richting Banff en genoten van het landschap en de dieren, vandaag kwamen we in aanraking met wilde geiten, berggeiten, klipgeiten, whatever, ik wilde ze net met de lange lens dichterbij trekken toen dat helemaal niet nodig bleek omdat een geitebok ons wel interessant vond en aan kwam stommelen terwijl ik lenzen aan het verwisselen was. Gina natuurlijk gelijk een spurt naar de auto getrokken, daarbij een nieuw olympisch record vestigend, en ik er maar achteraan, net op tijd. Eenmaal in de auto kwam de geit een kijkje nemen en de telelens was niet meer nodig, hij stond tegen het raam te hijgen, hahaha, dus maar gauw met de kleine camera een kiekje genomen. We hebben daarna nog een moose gezien, eindelijk een moose, geen elk, die hadden wel al. We weten het verschil nog niet zo tussen elk en moose, de vertaling is eland, maar hier zijn het toch echt 2 soorten.
In Banff aangekomen hebben we de auto aan de kant gezet en zijn te voet verder gegaan, het is gemakkelijk, die bergdorpjes zijn nog kleiner dan Holtum, je bent er zo doorheen, een straatje of 6 en het is gedaan. Wel oergezellig. In de een of ander winkel hoorden we natuurlijk wel een setje Nederlanders tegen elkaar babbelen, je komt ze ook overal tegen die Hollanders. Daarna zijn we teruggereden naar Canmore waar wij onze boeking hadden bij een originele 'zimmer frei', een Duits echtpaar uit Stuttgart dat nog steeds accentloos 'Schwaebisch' en gebroken Engels sprak. Ook hier een dorp van 6 straten, maar op aanraden van Gabi zijn we naar de Grizzly Paw pub & grill getrokken voor een hapje en een drankje. Nou, dat hebben geweten, Gini een bordje vol calamari met tzaziki en ondergetekende de droge knoflookribbetjes, het behang zal morgenochtend wel van de muren gekruld zijn, volgens mij hebben we samen een kilo knoffieloffie opgesnaveld. Als afsluiter hebben we op onze kamer nog ons eigen happy hour gehouden, verder was er weinig te beleven in deze '1 horse town'. Met een lekkere 'buzz' kruipen we nu onder de wol, het gaat vannacht weer vriezen. Truste, tot morgen....................



Dag 8
Na het ontbijt en de obligate babbel met de eigenaars hebben we onze weg verder noordwaarts vervolgd van Canmore naar Jasper. Voor de insiders: Canmore is up and coming in de wereld van bergsporten, zowel zomer als winter. Van een mijnstadje met ongeveer 3000 inwoners een jaar of 12 geleden heeft het nu al 18000 inwoners. Kevin Costner had er om de hoek een huis en om de ander hoek wordt er voor Brad Pitt een huis gebouwd. Ook heeft Canmore model gestaan voor meerdere films en series waaronder Everwood, Brokeback Mountain, Legends of the Fall, Snow Dogs en Shanghai Noon.
Mocht je je afvragen waarom we niet veel over de B&B schrijven, nou, het was een bed voor de nacht, meer niet. Niets gezelligs aan, net niet klinisch allemaal, zuid Duitse zuinigheid zullen we maar zeggen. Daar gaan we beslist niet meer naar toe. Maar goed, al doende leert men.
De reis bracht ons via de Trans Canada Highway en Highway 93 door een van de mooiste stukjes van Canada, de omgeving is te indrukwekkend om in woorden of met een plaatje uit te drukken. Achter elke bergrug en om elke hoek schuilt weer een nieuw tafereel, de uitgestrekte natuur blijft verbazen.
Zowat een uurtje voor Jasper hebben we een stop gemaakt bij de Columbia Icefields en de Athabasca gletsjer, zijn we ook eens op een gletsjer geweest voordat ze allemaal gesmolten zijn. Het is best beangstigend om te zien hoe de gletsjer de afgelopen 50 jaar gekrompen is en hoe het steeds sneller gaat.
In Jasper, een andere hot hot hot bestemming voor bergsporters en toeristen, werden we met open armen ontvangen door Annelies, de eigenaresse van Austrian Haven, weer zo'n gezellig knusse B&B, ze heeft ons zelfs haar eigen privevertrekken aangeboden om te verblijven. Heel wat anders dan die Pruusen van gisteren. De tafel stond gedekt, we mochten gebruik maken van de keuken en de woonkamer, doe maar of je thuis bent zei ze. Zelf vertrok ze met haar honden en katten naar een ander gedeelte van het huis. Dit is een B&B die het hele jaar volgeboekt zit, geweldig. Na heerlijk gegeten te hebben bij Karouzo's en een slaapmutsje zijn we weer naar dromenland vertrokken, geholpen door de gezonde berglucht hier op iets boven 1000 meter.



Dag 9
Natuurlijk, je raadt het al, eerst een lekker ontbijt en een babbel met Annelies, die met een paar goeie tips kwam. Pyramid en Patricia lake, daarna de Maligne canyon en Mount Edith Cavell met de Angel Glacier. Dus onze wandelschoenen maar weer vastgesnoerd en op pad gegaan voor een paar stevige klimmers en dalers. En je zult het altijd zien, op weg naar onze eerste bezienswaardigheid en helemaal nog niet bedacht op wilde dieren kuierde er ineens een wolf een meter of 20 voor de auto de straat over, uit het bos en hopla weer in het bos. Voordat we de camera in de aanslag hadden was het alweer gebeurd. Scheisse, geen plaatje, maar wel gezien, alweer eentje die we van de lijst kunnen schrappen. Alleen die beren, die verrekken het gewoon om tevoorschijn te komen, volgens ons staan ze met ingetrokken buiken achter een boom als er toeristen langs komen.


Annelies van Austrian Haven, een geweldige gastvrouw, we gaan beslist weer terug.

De canyon was geweldig mooi, de gletsjer nog veel mooier en indrukwekkender. Onderaan de gletsjer een meertje met ijsschotsen, geweldig mooi. Weer een dag waar we de nodige meters gemaakt hebben in de hoogte en de verte, na een verdiende maaltijd bij Earl's onze vermoeide voeten te ruste gelegd met, ja hoor, ook deze raadt je natuurlijk al, een lekker drankje op de bank. Morgen is het weer vroeg dag, wij vervolgen onze reis naar Merrit, het country Mekka van Canada, om daar de boel een dagje onveilig te maken. Daarna is Vancouver aan de beurt. Maar dat is voor overmorgen. Bijgaand nog wat plaatjes, onze camera's draaien overuren.



Dag 10
De dinsdag maakte ons wakker met het geklater van regen, enorme hoeveelheden water vielen om half acht uit de hemel, we zijn er dus eerst maar eens uitgebreid voor gaan zitten aan de ontbijttafel, na het ontbijt en een verkwikkende douche zijn alle eigendommen weer ingepakt en in ons huurbarrel gestouwd. Inmiddels was het alweer droog en het zonnetje deed haar best zich ook door het wolkendek te priemen. Het afscheid van Annelies en haar dochter nam natuurlijk bijna een uur in beslag, ze vond ons gelukkig fijne gasten en we kregen zowaar korting op onze overnachtingen, hahaha, geweldig toch, dat vrouwtje staat haar eigen woonruimte af en geeft dan ook nog eens korting. We hebben het eens bij elkaar geteld, zo'n B&B is helemaal zo'n gek idee nog niet, als het vol zit en dat zit het meestal, brengt het 18000 pop op, per maand wel te verstaan. Niet verkeerd toch? Anyone? Interesse in een B&B in Jasper, zo richting de poolcirkel? Je moet er wel tegen kunnen dat de boel in de winter vaak afgesneden is van de rest van de wereld door de sneeuw en dat sommige wegen de hele winter afgesloten zijn. Maar toch, het heeft wat.
We hebben onze reis zuidwaarts vervolgd naar Merrit, het stadje op zich is niet veel soeps, de stoepen zijn er om 18 uur opgeklapt en er is verder weinig te beleven. Een lekkere steak hebben we wel weer weten te scoren, dat wel. Onderweg niet veel bijzonders meer gezien, de reis van een kilometertje of 500 was voorspoedig, door de bergen naar de andere kant van de Rockies en dan aan de westkant weer naar het zuiden op weg naar Vancouver. Ons kamp hebben we opgeslagen in alweer een B&B, the Running Waters Country Estate, gelegen tegen een berg even buiten het stadje, gezellig, knus, vriendelijke mensen, wat geitjes, een paar pony's, wat kippen, een kat en een lama, ja, een lama, die doet zo'n beetje dienst als waakhond, geen coyote die in de buurt durft te komen. Apropos coyote, ik heb ze alweer horen janken, de boefjes.
Van winkelen is nog niet veel gekomen, we zitten voor het grootste gedeelte op het platteland uit de buurt van de beschaving, en dat is best wel lekker. We schrikken alweer als we 3 auto's binnen een kwartier tegenkomen, dan vinden we het alweer druk aan het worden. Niks meer gewend.
Maar als je zo door het landschap dwaalt dan krijg je toch respect voor de echte pioniers die hier te paard en met paard en wagen door de wildernis naar het westen zijn getrokken, dwars door de bergen elke dag opnieuw weer een pas zoeken om verder te kunnen, toch wel knap hoor. Ben blij dat wij dit over een asfaltlint kunnen doen tegenwoordig zonder op de prairie te moeten overnachten onder een paardedeken en je eigen eten eerst te moeten afschieten en dan klaar te maken. Heeft natuurlijk wel iets romantisch maar geef mij maar een beetje luxe. En dan wil ik nog niet eens denken aan de sanitaire voorzieningen, uh.....welke? Of je te moeten wassen in een beekje gletsjerwater, no thanks, geef mij maar een douchekop waar warm water uikomt als ik aan de knop draai of trek. We hebben mensen uit Engeland ontmoet in Montana die een week op een working ranch zaten en die op de derde dag maar een tourtocht geboekt hadden om een dag uit het zadel te kunnen zijn. Aan de andere kant hadden die mensen wel nog een uitje gepland met paarden en overnachting in een canyon met ouderwets eten boven het open vuur, heeft ook wel weer wat, maar ja, dat zijn dus de echt dure vakanties (naar onze mening dan), je moet dan gauw denken aan een 2000 pop voor een weekje op de boerderij, exclusief de reiskosten ernaartoe natuurlijk. Dat is heel wat anders dan kamperen bij de boer in Drenthe.





Dag 11
Na een lekker ontbijt en een gezellige babbel met Rick, onze gastheer, hebben wij ons weer op pad begeven, vandaag op weg naar Vancouver, maar wel de 'scenic route'. Nou, als we geweten hadden wat dat voor een trip zou worden dan hadden we het wel uit ons hoofd gelaten. Het begon allemaal met een stukje noordwaarts over de Trans Canada Highway nr 1, geen probleem. Voorbij Cache Creek een afsteker naar links naar de oude Highway 99 naar Pemberton en Whistler en door naar Vancouver. Tot aan Pemberton leek het net een rit door de Belgische Ardennen, wat een verschrikkelijk wegdek. De prachtige natuur kon dit zelfs niet meer goedmaken, wat een gatenkaas. De remmen van het huurbarrel zijn ver naar de pietjes, het stuur klappert behoorlijk als de zaak warm wordt en je bergaf gaat, maar het moet het nog maar even volhouden. Voordat we aan de lunch konden hebben we eerst elkaars ingewanden weer een beetje op de plaats geduwd, het zal behoorlijk door elkaar allemaal. Na de lunch nog even doorgebeten tot aan Whistler, alweer zo'n wintersportmekka, de weg was niet veel beter maar het was wel allemaal een stuk vlakker. In Whistler aangekomen wordt er druk reclame gemaakt dat er in 2010 de Olympische Winterspelen, leuk zul je denken, dachten wij ook. Hebben wij het vantevoren al gezien, haha. Alleen toen we verder tokkelden richting zuiden bleek dus ook dat er met man en macht gewerkt wordt aan de bereikbaarheid van het dorp, ergo een bouwput van ongeveer 140 kilometer met stoplichten en snelheden van 50 en 30, nou, lekker dan. Het leek ineens op Duitsland, ook zo'n nooit eindigende bouwput. Dus we waren lekker gebroken toen we uiteindelijk tegen zevenen in Vancouver aankwamen. Dan was een suv met van die dikke zwarte ballonbanden toch misschien iets comfortabeler geweest dan een Dodge ragbak. Maar goed, ook dat hebben we weer gehad en ondertussen hebben wij onze intrek genomen in de Mountain B&B in noord Vancouver bij een Sloveens echtpaar, we zijn er weer hartelijk ontvangen en het ziet er weer naar uit dat alles goedkomt.
Oh ja, zijn we meer dan een week op zoek geweest in de bossen en op de prairie naar beren om er toch maar vooral eentje op de gevoelige plaat vast te leggen, zonder success overigens, blijkt dat we hier de terrasdeur goed dicht moeten houden en vooral geen eten buiten moeten laten liggen anders krijgen we subiet vannacht bezoek van de beer in onze tuin. Nou zeg, loop je je suf te zoeken, lopen ze hier dwars door een woonwijk naar je achtertuin. Nou, de deur staat op een kier, de camera staat op scherp en ik heb net een hamburger naar buiten gelanceerd, ik zal verdorie zo'n dier te pakken krijgen. Ok, ik heb wel een spuitbusje bear repellent (traangas voor beren of zoiets) naast me staan voor het geval dat 1 hamburger niet genoeg is en hij ook aan mij wil proberen te knabbelen. Als dag 12 niet meer wordt gepubliceerd dan sta ik waarschijnlijk in de krant, 'another stupid tourist eaten by hungry bear'. Truste..................







En toen gingen er 5 dagen voorbij zonder een nieuwe update...................omdat we geen internet hadden........




Dag 12
Hahahaha...............je dacht toch niet dat ik in de krant stond he? Nee hoor, gewoon even geen internet beschikbaar, Vandaag hebben we in Vancouver verbracht, lekker met de waterbus naar de binnenstad, eerst naar de Farmersmarket op Granville Island, daarna naar het oude gedeelte van de stad, Gastown, en daarna nog even door Chinatown gewandeld. Niets bijzonders, een grote stad met souvenierwinkeltjes en eettentjes. Vanavond lekker vis gegeten en op tijd naar bed, morgen is het weer vroeg dag om de veerboot te pakken te krijgen naar Vancouver Island.





Dag 13
Na het ontbijt richting de ferry vertrokken en anderhalf uur op het water verbracht in een lekkere zeebries op weg naar Vancouver Island waar we een stuk naar het noorden gaan om Bruce en Cheryle te bezoeken in Campbell River. Bruce 'in spirit' want die zit momenteel op Nova Scotia, zul je altijd zien, natuurlijk net weer aan de heel andere kant van Canada. Natuurlijk was het weer een gezellig weerzien met wat hapjes en wat drankjes. Na middernacht, voldaan en happy, in ons mandje gekropen. Lekker relaxen van het weekend, lekker niks doen, uitpuffen van de afgelopen 2 weken reizen. En spelen met Ginger, het kleine bruine hondje oftewel lbd (little brown dog), Darien, de woeste papegaai, de valkparkiet die geen haar beter is en Drempel, de laatste aanwinst in huize Gilbert. Drempel is een mix van een Siamese en een Sealpoint kat, een vondelingetje van 8 weken dat 2 weken geleden gevonden is onder een huis en het maar net gehaald heeft, het diertje was er beroerd aan toe. En is nu voorlopig geadopteerd door Cheryle om groot te trekken. En daadwerkelijk Drempel genoemd, als je eroverheen rijdt is het net een verkeersdrempel.


Dag 14
Na een heerlijke nachtrust door de zilte zeelucht en een heerlijk ontbijtje zijn we weer eens van de gebaande paden afgegaan en met de grote Chevy door de bossen op zoek gegaan naar een mooi meer waar we zijn gaan pootjebaaien. We wilden eigenlijk ook nog een stukje gaan wandelen in het bos naar de watervallen maar er hing al een briefje op dat er vanochtend beren gesignaleerd zijn in de omgeving. Well people, ik wil heel graag een beer fotograferen maar het liefste vanuit de veilige omgeving van onze huurauto, een rondje door het bos lopen met het risico de beer daadwerkelijk tegen te komen dat gaat toch echt net iets te ver. Noem me maar een watje maar ik ben toch echt wel aan mijn velletje gehecht, ik hoef niet zo nodig naar Beverwijk.
Daarna lekker naar de stad gegaan op zoek naar een nieuwe auto voor Cheryle en een lekker hapje eten, wat denk je? Vis natuurlijk, lekkere heilbot. That's it, meer is er niet gebeurd, we hebben nog zitten borrelen en daarna natuurlijk weer met een tevreden smile naar bedje vertrokken. Morgen hetzelfde recept, relaxen!!!!!



Dag 15
Zoals ik al zei, hetzelfde recept, een lekker luie dag, uitgeslapen, ontbijt, wat geboodschapt, alle spullen gehaald voor het kinderdagverblijf waar Cheryle werkt zodat er weer de hele week gekookt kan worden. een lekker stukje gegeten en nog een paar drankjes achterover gewipt, daarna lekker slapen, morgen is weer een dag van reizen naar de westkust van het eiland om te kijken of we Japan kunnen zien. Is dat niet het geval dan kunnen we in ieder geval de zon zien ondergaan in de Pacific Ocean.



Dag 16
De maandag bracht ons na het afscheid van Cheryle gemoedelijk de 150km naar de weskust van Vancouver Island, naar Ucluelet, huh? Waar? Joekloelit, jawel. En overal bordjes dat er beren waren, en allemaal mensen die beren gezien hadden..................wij weer niet natuurlijk. Tofino bezocht, de 'andere' plaats aan de westkust, ook zo'n toeristenval. Maar goed, we hebben de zon onder zien gaan in de grote oceaan richting Japan, daar waar ze morgen ook weer moet opstaan. We hebben weer een fijne overnachtingsplaats gevonden, een heerlijk stukje vis naar binnen gewerkt en nog een drankje of wat. Morgen gaat de reis weer verder terug naar het zuiden, terug naar Vancouver voor de nacht en dan naar Seattle waar we onze laatste vakantiedagen nog gaan vullen. Komt goed. Tot morgen.



Dag 17
De dag bracht ons heel relaxed van de westkust van Vancouver Island terug naar de veerboot in Nanaimo die ons op zijn beurt weer netjes op het vasteland afleverde. Bye bye eiland, tot de volgende keer. Vanavond hebben we ons weer breed gemaakt in de B&B van Ivan en Stefka, onze Sloveense gastheer en vrouw in Vancouver. Nog even de tank volgegooid want morgen trekken we weer over de grens naar de good old 'u naait 'm steeds'. Onze laatste vakantiedagen slijten wij rustig in Seattle en omgeving, er wachten hopelijk nog wat koopjes op ons, we hebben nog niet veel kans gehad om in te kopen omdat we de hele tijd op het platteland en onderweg verbracht hebben. Maar het gaat goedkomen, ik voel het. Oh, en net voor de invallende duisternis hebben we nog even een spurt getrokken over de hangbrug van Lynn Canyon in North Van zoals ze het hier noemen.



Dag 18
En jawel, ook deze dag begon heel relaxed met een lekker ontbijtje van Stefka en een gemoedelijk ritje zuidwaarts........ tot je aan de grens komt en je daar maar liefst 2 uur in de rij moet staan om terug te kunnen komen naar Amerika. Ook hier werd weer bewezen dat de border patrol, douaneambtenaren, officers of the law, ze kennen ook hier 2 snelheden, langzaam of heel langzaam. Wat een ellende. En je kunt nergens heen, je kunt niet uit de file, je kunt niet naar toilet, je kunt niet wat gaan winkelen of eten, niks, niks niks, je kunt alleen maar meter voor meter vooruit. En dan kom je aan de grens, kijken ze ook nog met een nors gezicht wat hooghartig naar je en wuiven je door of ze een vlieg wegslaan. Hufters zijn het, stuk voor stuk. En als ze dit verhaal lezen, nou, dan nog maar een keer, hufters zijn het. 2 km verderop kun je zo door het bos het land inrijden, de beestjes waar ze zo bang van zijn vliegen gewoon over de grens. Dit is paranoide op de verkeerde manier. Zo, dat is eruit.
Enfin, na de grens een sanitaire stop ingelast en gelijk wat gegeten, toen weer door naar het outlet center in Tulalip, we zijn alleen zo'n beetje op alles uitgekeken en we hebben nog spullen van vorig jaar, dus dat shoppen dat is er een beetje uit. En als we toevallig geen puppy krijgen dan steken we onze voeten beslist in januari weer in het zand in Florida en dan krijgen we weer een nieuwe kans.
We zitten alweer lekker ingecheckt in het hotel voor de laatste nachten, de puf is er langzaam uit.



Dag 19
Vandaag nog even een bezoekje gebracht aan de outfitters van Filson, helaas was er voor ons niets bij vandaag. Bij de buren heeft Gina wel nog een bloes weten te scoren, daarna zijn we naar het centrum van Seattle vertrokken om haar koffievoorraad aan te vullen, Lucky An Dong de Vietnamees heeft weer goeie zaken gedaan vandaag. En als we dan bij Lucky An zijn dan trakteren we onszelf ook een etentje bij het restaurantje van Huong Binh ernaast. Een heerlijke portie vlees op een stokje op een bedje van de een of andere rijstvariant, en jazeker, niet veel later bleek dat morgenochtend hoogstwaarschijnlijk het behang weer van de muren gekruld is vanwege het niet al te zuinige gebruik van knoflook door de Vietnamese kok. Is gezond zullen we dan maar denken. Morgen, tja, morgen, morgen doen we nog wat leuke dingetjes zoals ons hele hebben en houden weer inpakken. De electrische koelbox, de waterkoker, de verrekijkers, de telelens, de camera's, het statief, het navigatiesysteem, de opladers, de boodschappen voor thuis, de chips, de keukenrol, de reisgidsen en landkaarten. Ik hoor je alweer denken, wat sjouwen die mensen toch allemaal mee over de wereld, ik weet het, wij sporen niet helemaal zoals het hoort. Ik moet er niet aan denken om met 1 koffer van 20kg 3 weken op pad te moeten gaan, we zouden reddeloos verloren zijn. Daarom gaan we ook zo graag met ons busje op vakantie, daar miep je gewoon alles achterin wat je denkt nodig te hebben, tot en met de strijkplank aan toe.

Ik kan het je wel vertellen maar je gelooft me toch niet. Nou, kijk zelf maar, zo kun je ook door het land. Groot groter grootst!


Huong Binh, de Vietnamees met de knoflook...............maar wel lekker!!


Dag 20
Onze laatste dag in Seattle, vanaf dat we er zijn aangekomen regent of miezert het om de haverklap, alvast een voorproefje op het weer thuis zeker. We hebben nog wat rondgetoerd en zijn her en der nog wat winkels ingesprongen, gewoon om te kijken wat ze er hebben, vooral aziatische winkels heb je hier veel, Koreaanse, Vietnamese, Japanse, Mongoolse, noem maar op. Alleen shit dat we de opschriften van veel spullen niet kunnen ontcijferen. We hebben nog een lekker visrestaurantje gevonden en 's avonds nog een snackje gehad, dat was het eigenlijk. De koffers zijn ingepakt en gewogen, het komt allemaal toch weer dicht in de buurt van de 50 pond per koffer, maar wat wil je, met die zooi die wij ook over de hele wereld achter ons aan sjouwen. Gelukkig is het allemaal voorzien van wieletjes dus dat maakt het wel een stuk makkelijker. Geen nieuwe plaatjes meer geschoten, die van vorig jaar zijn ook nog goed.

Dag 21
Het zit erop, tijd om naar huis te gaan. Op tijd eruit en naar de luchthaven, gauw de koffers op de band gegooid en door de security gegaan, ging gelukkig een stuk sneller dan vorig jaar, toen stonden we tussen een lading passagiers van cruise schepen die allemaal naar huis wilden, oef, wat was het toen druk. Wat bovendien een aanrader is voor iedereen is om van thuis de dag vantevoren via de computer in te checken, je hoeft dan niet meer in de rij te staan maar kunt naar een machine om je kofferlabels te printen, eraan te hangen en klaar is kees. Maar ja, steeds meer mensen zullen dit wel gaan ontdekken en dan is de tijdwinst er zo weer vanaf, dan moeten ze weer iets nieuws gaan bedenken. Inmiddels heb ik wel al gezien dat de luchtvaartindustrie alweer een stapje verder gegaan is en boven de USA Wifi aanbiedt zodat je naar hartelust kunt surfen en e-mailen, plus je mag gewoon gebruik maken van je eigen telefoon, dit mocht eerder ook niet. Waar gaat het eindigen? Beam me up Scotty?
Dag 22
Het is voorbij, we zijn weer thuis. We waren netjes op tijd op Schiphol, de koffers kwamen bijna als eerste van de band, de bus kwam er al na een kwartiertje aan en binnen de kortste keren zaten we op de bouwput A2, zo'n beetje vanaf Schiphol tot voorbij Eindhoven, gelukkig was het zondag en niet zo druk. Onze witzwarte knuffel hebben we inmiddels ook alweer opgehaald en hij ligt nu tevreden in de keuken te slapen. Het konijn komt morgen weer thuis en dan zijn we weer compleet. Bij thuiskomst bleek dat de mannen van de Transportation Security Administration achter de schermen onze koffers geinspecteerd hebben, die zullen zich ook wel afgevraagd hebben wat die Hollanders toch voor een zooi over de wereld versjouwen. Beste fans, fijn dat jullie onze beslommeringen hebben gevolgd, hopelijk hebben mijn schrijfkunsten jullie een beetje kunnen laten lachen en hebben de plaatjes ook jullie goedkeuring gekregen. Tot de volgende keer.............