APOLLO 12 Pin point landing

Edwin "Buzz" Aldrin van Apollo 11 had er grote moeite mee om de tweede man op de maan te zijn. Iedereen weet wie Neil Armstrong, Christoffel Columbus of Charles Lindbergh zijn maar niemand kent hun opvolgers.
De bemanning van Apollo 12 wist eigenlijk al voor hun lancering dat Aldrin zich nog gelukkig mocht prijzen, want hun namen kan vrijwel niemand spontaan herinneren.

	Apollo 12	AS-507
	Commandant	Charles "Pete" Conrad
	LM-piloot	Alan Bean
	CM-piloot	Richard Gordon
	Lancering	14 november 1969
	Missieduur	10 dgn. 4uur. 34min.
	Verblijftijd op de maan	1 dag. 7 uur. 31 min.
	Landing (Aarde)	24 November 1969
	Lanceerraket	Saturn V SA-507
	Commandomodule	"Yankee Clipper" (CM-108)
	Maanlander	"Intrepid" (LM-6)
	Landingsplaats (maan)	"Oceaan der Stormen"

Toch was hun missie technisch een stuk moeilijker dan de eerste maanlanding. Kon de Eagle nog landen waar het uitkwam, als er maar geland werd, Apollo 12 had de opdracht om vlak bij een eerder gelande Surveyor III-verkenner te landen en daarvan een deel mee naar de aarde te brengen.
Dit om te onderzoeken wat de uitwerking van langdurig maanverblijf op het metaal en de electronica was. Bovendien moesten de astronauten een nucleaire reactor installeren die een jaar stroom kon leveren aan een aantal meetinstrumenten.

Apollo 12 had ook de "eer" om als enige missie al tijdens de eerste minuut van hun vlucht in grote problemen te geraken. Geheel in overeenstemming met hun landingsdoel (de Oceaan der Stormen) was het tijdens de lancering in november ook in Florida herfstachtig weer en er stond een stormachtige wind.

De raket werd een paar honderd meter boven de lanceertoren door de bliksem getroffen waardoor het totale navigatie-systeem in de capsule uitviel. De motoren bleven dan wel branden, en de raket vervolgde zijn geprogrammeerde koers, maar alle gegevens over de snelheid en hoogte waren weg. Ook bij Mission Control waren de beeldschermen met de data zwart. En een capsule zonder spanning betekende geen aansturing van de systemen die de bemanning terug naar aarde zou kunnen brengen.

Gelukkig wist Alan Bean, op aanwijzing vanuit Houston, onmiddelijk de schakelaar van het accu-noodsysteem te vinden, waardoor in ieder geval de belangrijkste instrumenten in de commando-module weer tot leven werden gewekt. Zijn twee collega's moesten toegeven (Pete Conrad: " Where the hell is that switch? " ) dat zij van het bestaan van de bewuste schakelaar niet afwisten. Eenmaal aangekomen in de baan om de aarde kon positie en snelheid, de state vector van het ruimteschip, weer bepaald worden.

Alan Bean bezig met de mini-kerncentrale die de ALSEP-meetinstrumenten voedt. (Apollo Lunar Scientific Experiments Package). De schaduw op de voorgrond is uiteraard van fotograaf Charles "Pete" Conrad die het zonnetje keurig in de rug houdt. Conrad, Bean en Gordon kenden elkaar al jaren van de Marine Luchtvaartschool en kozen daarom een clipper in hun embleem. Bean kwam echter pas bij Conrads bemanning nadat zijn eerste maanlander-piloot C.C. Williams met zijn straaljager was neergestort. Williams wordt op het embleem vertegenwoordigd door de vierde ster.

Het doel om zo dicht mogelijk bij de Surveyor te landen lukte wonderwel, al was er heel wat vliegkunst voor nodig. Om zicht op het maanoppervlak te krijgen moest de computergestuurde landing worden onderbroken om de Intrepid handmatig te kantelen. Met het gevaar dat indien door een storing de afdaling moest worden afgebroken, de computer uit "auto-mode" was, en dan de weg terug naar de commando-module niet meer zou kunnen vinden.

Conrad en Bean landden uiteindelijk, na een reis door de ruimte van 386.000 km, op 180 meter van de Surveyor III.

De Surveyor III en maanlander Intrepid op 1 foto te zien. Bean verwijdert de camera van de in 1967 gelande verkenner. De onderdelen van de Surveyor zijn de enige voorwerpen die via een ruimteschip op de maan zijn gekomen en door een ander ruimteschip weer terug naar aarde gebracht. In het inwendige van de camera bleken griep-virussen zich 2 jaar lang in het absolute vacuum van de ruimte en bij temperaturen tussen + 160 en - 270 graden in leven te hebben gehouden! De camera staat nu in het National Air and Space Museum in Washington.

Home | Site map | Contact