APOLLO 15
"I think we found something..."

Oorspronkelijk was de NASA van plan om in ieder geval door te gaan met de maanmissies tot en met Apollo 20. Dit was wetenschappelijk ook verantwoord, om een goed beeld van de maan te verkrijgen is 't het beste om álle geografische gebieden zoals bergen, vulkaangebieden of de polen te onderzoeken.

Apollo 15 patch
Apollo 15 AS-510
   
Commandant David Scott 
LM-piloot James Erwin 
CM-piloot Al Worden 
   
Lancering 26 juli 1971 
Missieduur 12 dgn. 7 uur. 12 min. 
Verblijftijd op de maan 2 dgn. 18 uur.  55 min.
Landing (Aarde) 7 augustus 1971
   
Lanceerraket Saturn V (SA-510)
Commandomodule "Endeavour" (CSM-112)
Maanlander "Falcon" (LM-10)
   
Landingsplaats (maan) "Hadley-Appenijnen" 
 

Maar, aan de ene kant was er geen politieke en maatschappelijke steun meer om veel geld in het Apolloproject te steken en aan de andere kant werd de kans dat het technisch een keer echt mis zou gaan statistisch gezien steeds groter. Als er een bemanning niet meer terug zou komen zou dat een grote smet werpen op de eerdere successen, en mogelijk het einde van de NASA en de bemande ruimtevaart betekenen.

Een derde reden was dat er zo'n peperdure Saturnus 5 raket nodig was om het loodzware Skylab ruimtestation in een baan om de aarde te brengen. Daarmee was Apollo 20 van de baan. Apollo 18 en 19 zouden aanvankelijk nog ná Skylab plaatsvinden maar werden wegens bezuinigen geschrapt. Er was onder andere veel geld nodig voor de ontwikkeling van de Spaceshuttle. De NASA verwachtte rond de eeuwwisseling zo'n 50 shuttle vluchten per jaar.
In werkelijkheid werden er maximaal 6 vluchten per jaar uitgevoerd.

De NASA maakte bekend dat er voorlopig nog slechts drie maanreizen gemaakt zouden worden, waardoor de iedere keer oplaaiende discussie over het nut ervan kon worden beëindigd. Probleem was nu om uit die resterende missies zo veel mogelijk wetenschappelijke waarde te halen. Niet alleen moesten de meest interessante locaties bezocht worden, ook het werkgebied van de astronauten rondom de landingsplaats moest worden vergroot.

Film (14MB) van de lancering van Apollo 15

De belangrijkste stap in dit streven was het inzetten van de "Lunar-Rover", de elektrisch aangedreven maanauto die door de bemanning van Apollo 15 voor het eerst werd gebruikt. Ook kwamen er nieuwe maanpakken met meer zuurstofvoorraad en werden er relais-stations meegenomen om contact te kunnen houden met de aarde als men, vanuit de LM gezien, achter de horizon verdween.

Apollo 15 vertrok exact volgens de planning vanaf de Cape op een heldere morgen in Florida en de enige bijzonderheid was dat er niets bijzonders gebeurde. De Saturnus 5 voerde zijn taak naar behoren uit.
Voor de derde trap was nog een bijzondere rol weggelegd. Nadat de normale taak uitgevoerd was, (Apollo 15 vanuit de parkeerbaan naar de maan slingeren) werd trap 3 op ramkoers naar de maan gestuurd, om met de opgestelde seismometers van de eerdere missies de inslag te kunnen meten. De klap kwam behoorlijk hard aan, tot een uur na de inslag trilde de maan nog na.

Jim Irwin

De Lunar-Rover is zo ontworpen dat hij ingeklapt kan worden en als een soort bouwpakket tegen de zijkant van de daaltrap van de LM, tussen de landingspoten wordt gemonteerd. Om het extra gewicht naar de maan te kunnen brengen, werden veel technische verbeteringen aangebracht.

Door de opgedane ervaring met de eerdere Apollovluchten konden veel veiligheids-marges in de constuctiesterkte en het brandstofverbruik worden verlaagd zodat dead weight vervangen kon worden door payload.
Ook werden de motoren van de eerste en tweede trap verder opgevoerd.

Jim Irwin sleutelt nog aan de 1e Lunar Rover

Alhoewel het hele Apollo ruimteschip voortdurend technisch werd verbeterd, kregen Scott, Irwin en Worden toch weer te maken met nieuwe technische problemen. Toen zij aan het einde van de tweede dag zoals gebruikelijk het luik naar de maanlander openden om deze te controleren, bleken er glasscherven in de cabine rond te zweven, die afkomstig waren van een meter uit het instrumentenpaneel die aan gruzelementen lag. Uren was de bemanning druk met het verzamelen van de splinters uit alle hoeken en naden van de LM.

Zoals gezegd moest Apollo 15 vooral de wetenschap dienen; er werd een satelliet in de maanbaan geschoten en foto's gemaakt met een ultraviolet-camera.
De commandmodule was volgestouwd met apparatuur om wetenschappelijke experimenten uit te voeren. CM-piloot Al Worden hield zich hiermee bezig terwijl zijn collega's op de maan waren.
Dave en Jim brachten drie maal 7 uur door op het maanoppervlak, en door de Rover kon een vijf maal grotere afstand worden afgelegd dan van alle vorige missies bij elkaar.

Een van de belangrijkste principes van de ruimtevaart, een object in vrije val heeft geen gewicht, werd door Dave Scott gedemonstreerd. Voor de camera liet hij een hamer en een veer uit zijn handen naar beneden vallen.
Niet gehinderd door luchtweerstand raakten beiden gelijktijdig de grond.

Bij een van die ritten werd de meest bekende vondst gedaan van het gehele Apolloproject. In een lava-richel van het Hadleyravijn viel het oog op de "Genisis-steen", een stuk steen van 4,5 miljard jaar oud en daarmee net zo oud als maan en aarde.  

Genisissteen De "Genisis-rock", een vulkanisch stuk steen uit het inwendige van de maan en nu het oudste object op aarde

Voordat de astronauten voor de laatste maal de LM inklommen om terug te keren naar Al Worden in de commandomodule werd de camera op de Rover zo ingesteld dat de lancering van de stijgtrap op televisie te zien was.

Spalshdown van Apollo 15 Op enkele kilometers van de aarde maakte Apollo 15 nog een last-minute crisis mee. Na de re-entry in de aardatmosfeer ging één van de drie parachutes niet goed open. De drie mannen maakten een relatief harde landing in de oceaan.

De echt harde landing voor de Apollo 15 bemanning volgde meer dan een jaar later toen uitkwam dat ze 400 enveloppen in hun persoonlijke bagage naar de maan hadden meegesmokkeld om ze later via een Duitse postzegelhandelaar te kunnen verkopen. Aangezien het alle drie luchtmacht-officieren waren, vond de Airforce dat ze ten schande was gemaakt naar de concurrentie van de Navy en de Marines. Binnen de kortste tijd waren Scott, Irwin en Worden officier en astronaut af.
Scott en Worden kregen bureaufuncties binnen de NASA en Jim Irwin -die tijdens zijn verblijf op de maan een sterk religieus gevoel opdeed- werd dominee.

Meer multimedia

Home | Site map | Contact