Onze reis
4. Zuidereiland: Abel Tasman park, Kaikoura

Vrijdag 12 december

Het is tijd om weer wat te uploaden naar deze website. We hebben begrepen dat er toch veel mensen naar kijken. Het valt niet mee om dit te doen: er zijn wel genoeg internet-café's, maar meestal kun je alleen mail versturen. Tekst intikken met een tekstverwerker is al een stuk moeilijker en het uploaden van foto's helemaal.

We zoeken in Wellington een internet-café. We zien een uithangbord: hoewel het vroeg is en alle gordijnen dicht gaat de deur toch open... we stappen binnen in een louche Chinees internet café, het is er bijna donker, overal peuken en slapende of gapende Chinezen. Maar wel goede apparatuur: we kunnen alles uploaden.

Na ons internet avontuur in Wellington rijden we naar de veerboot. De camper wacht daar al op ons. We krijgen een uitgebreide instructie hoe alles werkt. Als goede hollanders hebben we het goedkoopste bedrijf uitgezocht. De camper is dan ook een beetje gaar: hij schakelt erg moeijk, de buitenspiegel hbben we met tape moeten verbinden en hij ziet er uit als een logge eend. Hij heeft wel douche (gebruiken we niet) en toilet (erg handig ‘s nachts) aan boord.
De overtocht naar het zuidereiland is gemoedelijk en duurt zo’n 3 uur. We varen voor aankomst door een aantal prachtige baaien.
We willen naar het Abel Tasman reservaat en dat is nog een flink stuk rijden. De weg die we nemen is ontzettend leeg, zo’n 70 km, bijna zonder dorpjes en huizen. Dan blijjkt het voordeel van de camper: we zetten hem in een inham naast de rivier en nemen een koud biertje uit de koelkast (Monteith’s Black, heerlijk stevig donker bier). We hebben ook de eerste kennismaking met de sandflies: kleine, zwarte vliegjes die lelijk steken. Op het noordereiland waren nauwelijks insecten.

We verlaten het Noordereiland

De baai van Maharau, Abel Tasman reservaat

Zaterdag 13 december


We maken een rit naar het Abel Tasman park, een kustreservaat in het noordoosten van het noordereiland. Het heeft gouden stranden en prachtige begroeide baaien. We willen hier langs de kust wandelen en zee-kajakken. We verblijven daarom 3 nachten in Maharau, op een beach-park met camper-plaatsen. Het is een prachtig uitgangspunt, want je kunt hier alle excursies regelen en er blijkt een uitstekend restaurant te zijn. Omdat voor de volgende dag niet zulk goed weer wordt opgegeven, willen we die dag wandelen en de dag daarna kajakken.
Het is nog heerlijk weer en de baai voor de camping is erg ondiep met lekker warm water. Uiteraard nemen we nog een duik.

Zondag 14 december


Het weerbericht was fout: het is heerlijk zonnig weer, dus smeren! We worden met de watertaxi een eind langs de kust gebracht en wandelen dan in zo’n uur of 5 weer terug. De watertaxi is een soort speedboot die met flinke vaart door de (behoorlijke) golven vaart. We moeten allemaal zwemvesten om. Voor we afgezet worden varen we nog langs een robben-kolonie.
Daarna maken we een heerlijke wandeling door bossen en over strandjes. Af en toe een verfrissende duik. ‘s Avonds eten we heerlijk buiten in het restaurant met zo’n lekkere fles Sauvignon Blanc uit Marlborough (een van de beste ter wereld).

Een van de vele baaien in het Abel Tasman reservaat

Instructies voor het zee-kajakken (Ed in het midden)

Maandag 15 december


Het Abel Tasman park is ideaal voor zee-kajakken en dat gaan we dus ook doen. We krijgen eerst een uitgebreide instructie van 3 kwartier, inclusief gebruik van de noodfakkels. Alles is wat dat betreft zeer goed georganiseerd in Nieuw-Zeeland.
Dan de waterschotten en de zwemvesten aan. De kano’s worden met tractors naar de zee gebracht en wij lopen er naast. Het is lekker, zonnig weer, met een sportief briesje.
Het eerste stuk gaat voorspoedig: we varen naar een eilandje en wat andere strandjes die we vrijwel voor ons zelf hebben. Na de middag varen we terug. De wind is echter flink aangetrokken: er zijn schuimkoppen en golven van meer dan een meter. Het gaat een stuk moeilijker. Her en der vallen mensen en groepen uit die niet verder kunnen. Wij willen echter niet opgeven. De wind trekt nog verder aan en als we rond een landtong moeten gaan we sneller achteruit dan vooruit en worden woest door de golven op en neer geslingerd, wat best wel beangstigend is. (Dory gebruikt wat acupressuur-puntjes).
We moeten ook opgeven en leggen op een strandje aan. Een gids van een groep heeft een radio en belt naar onze basis. Een half uurtje later worden we door de watertaxi opgepikt.
Het was toch een prachtige dag en we belonen onszelf met een lekkere maaltijd in het restaurant (met dezelfde wijn, uiteraard).

Dinsdag 16 december


We maken een rit naar Kaikoura, aan de westkust. We beginnen met zonnig weer maar al snel slaat het om en is het koud en bewolkt. Kaikoura staat bekend om zijn zeedieren en dat is de reden om er heen te gaan. Net voor Kaikoura komen we weer langs een grote kolonie pelsrobben die vanaf de weg goed te zien is. We zien ook frites-tenten, alleen verkopen die kreeften (Crayfisch, net iets anders dan onze kreeften), een specialiteit van het plaatsje. We gaan naar het informatiecentrum om een walvistocht en een dolfijnentocht te boeken. Het blijkt praktisch allemaal volgeboekt, de dolfijnen tot in januari. Gelukkig kunnen we de andere dag nog op de walvistocht mee. Voor de dolfijnen kunnen we op een reservelijst geplaatst worden.

De potvis duikt weer onder

Woensdag 17 december


Het weer is totaal omgeslagen: heerlijk met een blauwe hemel. We zien nu pas hoe mooi het is: Kaikoura ligt op een schiereiland in zee en hoge bergen rijzen direct daarnaast omhoog, sommige met sneeuw.
We melden ons 2x bij het Dolfijnenbureau om te kijken of er een plaatsje vrij gekomen is, maar zoals verwacht is er niets.
We maken een mooie wandeling over de kliffen, langs –alweer- een robbenkolonie en krijtrotsen met meeuwenkolonies.
Aan het eind van de midag de walvistocht. Kaikoura ligt aan een hele diepe zeekloof, vandaar het rijke zeeleven. Er huist een kolonie potvissen, waarvan er af en toe een opduikt om adem te halen. We krijgen eerst een instructiefilm en gaan dan met een prachtige katamaran de zee op. Er is zeeziekte-waarschuwing, maar uiteraard gaan we toch. Ook dit is weer zeer goed georganiseerd: aan boord krijg je uitleg en animatiefilms. Als je geluk hebt zie je een of twee walvissen. Wij hebben geluk: al snel duikt de eerste walvis op. Een prachtig gezicht: hoewel je alleen de vin en de rug ziet is het een enorm dier, die regelmatig een luchtfontein omhoog spuit. Als hij weer gedoken is gaat de bemanning met onderwatermicrofoons op zoek naar andere walvissen.
Een uurtje gebeurt er niets, dan duiken er vlakbij twee naast elkaar op. We kunnen ze uitstekend zien. Na 5 minuten duiken ze weer onder met een glimp van hun enorme staarten. Op de terugreis zien we als toegift vlakbij nog enkele dolfijnen.
‘s Avonds wordt uiteraard door Ed de lokale kreeft uitgeprobeerd en goedgekeurd.

Donderdag 18 december


De laatste kans op een dolfijnentocht, de hoop is klein. We melden ons om 8h45 en na even wachten krijgen we het aanbod om mee te gaan op een swap-place (wissel-plek: je mag dan alleen de zee in als er anderen uit gaan; het aantal mensen dat mag zwemmen is streng geregeld). We grijpen deze kans aan, met name omdat het schitterend weer is: strak blauw met een rustige zee.
Ook hier goede instructies en we krijgen wetsuits, zwemvliezen en snorkels die we eerst moeten passen
We hebben nog meer geluk: na 20 minuten varen komen we in een groep van ca. 200 dolfijnen terecht (Dusky-dolfijnen, vrij klein). De zwemmers moeten klaar zitten om in zee te gaan. Tot onze vreugde barst een meisje in huilen uit en ziet het niet meer zitten. Dory kan direct haar plaats in nemen. Als een fluitsignaal klinkt mogen de zwemmers het water in om zich tussen de dolfijnen te begeven. Dory komt na 10 minuten met een verheerlijkte blik weer aan boord. Zij heeft er midden in gezwommen en een moeder met jong heeft drie rondjes rond haar gedraaid. Ook Ed komt aan de beurt en uiteindelijk mogen we zo’n vier keer het water in. Daarna hebben we uit de boot nog een prachtig zicht op de dolfijnen die onder en rond de boot zwemmen en kopje duiken, met de staart klappen en allerlei kunstjes uithalen.
Uiteraard een hoogtepunt van de vakantie waar we nog lang aan zullen denken.

Dory zwent tussen de dolfijnen

(Klik op de afbeelding om een filmpje af te spelen,
duurt enige tijd om te laden)