Ik denk dat jij, nu je hoort dat ik niet in het gevolg van de koning vertoef, bij iedereen informeert naar waar ik mee bezig ben en waar ik mij ophoud; niemand echter kan je dat beter beschrijven dan mijn pen, die graag aan jouw wens gehoor geeft, want ik weet dat je van mij houdt. Luister eerst dus naar wat ons in Wiener Neustadt overkomen is, dan zul je daarna in het kort vernemen wat ik doe en waar ik ben. Kort geleden waren wij aan het hof van de keizer te gast bij een weduwe die Italiaans kende, want zij had als jong meisje gediend in het huis van de familie della Scala. Hier werd eerst Mango, die voor de paarden zorgde, ziek; hij stierf na een week. Vlak daarna verklaarde iemand anders uit het huis, een sterke kerel, dat de epidemie hem getroffen had en de ziekte sloeg zo hard toe dat zij hem binnen drie dagen velde. Even later begon onze gastvrouw aan hoofdpijn te lijden en een dienstmeisje kreeg koorts. Ook de broer van de edele heer, de kanselier Kaspar, kreeg last van duizelingen. Iedereen was bang en dacht eraan te vluchten. De kanselier wendde zich tot de koning en kreeg toestemming om de fatale plaag te ontvluchten en zo zijn we sinds een week hier aangeland. Wij zijn bij de mensen van de eerwaarde vader, de gekozen heer van Freising. De stad is je, denk ik, bekend: Bruck, gelegen tussen twee rivieren, de Muhr en de Mürz, die zich voor de stad verenigen en als één rivier in de Save uitmonden. Er is hier een markt die jaarlijks gehouden wordt gedurende het octaaf van de Heilige Martinus. Ik heb al mijn zorgen opzij gezet en neem nu eens de koopwaar in ogenschouw, die overal vandaan wordt aangevoerd, dan weer ga ik naar buiten de velden in en kijk met een bijzonder gevoel van welbehagen naar de door de zon beschenen bergen, de donkere schaduwen van de bossen en het glinsterende water van de rivier. Nu ben je op de hoogte van de plaats waar ik mij bevind en met wat voor bezigheden ik mijn dagen doorbreng. Weet verder dat in mijn ogen die man volkomen gelukkig is, die gekozen heeft voor een leven ver van zakelijke beslommeringen, zoals de mensen uit de goede oude tijd gewoon waren. Wie immers zou hem niet gelukkig noemen, die zonder rente- of schuldenlast met eigen ossen het land bewerkt. Hoor hoe gelukkig hij is. Hij wordt niet opgejaagd door luid trompetgeschal dat hem beveelt zich op te maken voor de oorlog en zich in het gevecht te begeven, hij hoeft niet te huiveren voor een woedende zee, hij mijdt het forum en het krakeel der strijdende partijen, de trotse huizen van de rijken bezoekt hij niet, hooghartige hovelingen valt hij niet te voet. Niets van dat alles. Hoge populieren paart hij met de volgroeide ranken van de wijnstok of kijkt vanuit de verte in een afgelegen en verborgen dal naar het dolend vee en de grazende kudden, soms snijdt hij met het snoeimes onnutte twijgen terug en ent hij vruchtbaarder loten, soms bergt hij geslingerde honing in schone kruiken of scheert hij schapen en vergaart de wol. Maar als de herfst haar schone hoofd getooid met rijpe vruchten boven de akkers heeft uitgestoken, hoe groot is dan zijn vreugde wanneer hij peren plukt van bomen die hij met eigen hand geplant heeft. Een andere keer oogst hij purperen druiven en hangt ze te drogen voor de winter of perst ze uit tot most. Nu eens vlijt hij zich vol genot onder een oude eik, dan weer op een dicht tapijt van gras; beken storten neer van hoge rotsen, in het bos klagen de vogels, uit ruisende bronnen welt helder water dat noodt tot lichte slaap. Maar komt de wintertijd en heersen regen en sneeuw, dan drijft hij met zijn meute de wilde zwijnen in het jachtnet of hangt wijdmazige netten op aan lichte vork tegen vraatzuchtige lijsters en poogt de schuwe haas en overtrekkende kraanvogel als buit te strikken. Als hij dan een kuise vrouw bezit, zoals eens een Sabijnse of een uit de Heilige Schrift, een Sara, Rebekka of Rachel, die, gebruind door vele dagen zon, waakt over zijn huis en lieve kinderen voedt, zal zijn geluk nog veel groter zijn, wanneer zij bij thuiskomst van haar vermoeide man droog hout opstapelt in de heilige haard, het welig vee binnen de gevlochten omheining sluit, de gezwollen uiers leegt, zoete wijn uit het vat haalt en een kosteloos maal bereidt. Wie zou zo’n leven niet prijzen en zich wensen? Lucrijnse oesters, tarbot, scaren zelfs, welke uitgelezen zee- of riviervis je maar wilt, zouden mij niet zo bevallen als vette olijven, geplukt van de zwaarst beladen takken of een lam, door boeren ter ere van Pasen geslacht, of een bokje, ontrukt aan de muil van de wolf. Want wat een genot om tijdens een landelijk maal van rijpe vruchten en malse kastanjes en ham en kaas te zien hoe het volgegeten vee huiswaarts keert en toe te kijken hoe vermoeide runderen met trage nek de omgekeerde ploeg voortslepen. De vreugden van het landleven zijn talrijk, deze een voor een uit te meten valt buiten het kader van een brief. Daarom vaarwel en maak je, door uit veel dit weinige in je op te nemen, ook eens de liefde tot het landleven eigen. Nogmaals vaarwel, blijf, zoals steeds, aan mij denken.