Een aantal jaren geleden heeft Johanna eens gezegd dat zij "Over geloof" wel goed vond maar dat ze daar een forum miste. Ik zag mijn geest al kruipen - zoals gebruikelijk in de nachtelijke 'maal'tijden, jarenlang - en daarna kroop ook nog het bloed waar het niet gewoon kan gaan, en toen dit en toen dat - tja, God zegene de greep en wie weet of het geen gelukkige schuld wordt zoals in de Paasnacht bezongen. Zo zie je maar weer dat het schuldverhaal van het paradijs een diepgeworteld menselijk gegeven is.

Ik heb ervaring opgedaan met het leiden van gesprekken in de volwassenencatecheses, de bijbelkoersen en de daarop volgende verstandigepraat-groepen en hoop dit ook te kunnen doen in het geschreven gebeuren. Die gespreksgroepen hadden als voordeel dat de volwassenencatechese en/of bijbelkoers als ondergrond dienden. Zo wil ik nu gebruik maken van de mogelijkheid om "Over Geloof' als basis te hanteren, wat daarin staat als bekend veronderstellen; dan komen we verder. Dat wil niet zeggen de iedereen die bijdraagt die stof paraat moet hebben (heb ik ook niet zonder meer).

Dus als iemand een inbreng heeft waaruit blijkt dat hij/zij niet met de inhoud van de site op dat punt op de hoogte is, krijgt de inbreng in principe wel een plaats met een al of niet korte uitleg en beminnelijke verwijzing naar de plek in de site, maar de auteur krijgt ook een inspirerend verzoek om dat hoofdstuk of zo door te nemen. Daar moet hij/zij dan wel voor gaan zitten, maar als we dat niet doen, krijg je toch weer een herhaling van discussie en komen we niet verder.

Als iemand het met het een of ander in de site niet eens is of meer wil of wat dan ook, dan wordt de inbreng vanzelf een verstandigpraetstuk.
Het moge duidelijk zijn dat 'simpele' onderwerpen niet worden geweerd. Het gaat mij er niet om om moeilijk te doen met theologische duscissies of philosohiesche problemieniek. Het gaat gewoon over geloof, zoals wij normale mensen dat zien en beleven. Gewoon praten over geloof - dat doe ik graag. Ben ik de enige?

Waar de praet over gaat?

In principe over alles wat op de site staat en over van alles; meer concreet denk ik aan geloofsleer, geloofsbeleving, ethiek/moraal (m.a.w. wat in de maatschappij ter zake is), bijbel, catechese, liturgie, persoonlijke zaken, diversen. Wie weet of dat nog wordt genuanceerd. Op de wekelijkse overweging kan men ook reageren. Wat ik daarbij voor ogen heb is niet zo zeer af- of/toejuichingen maar waarom jou iets in de overweging of teksten raakte, wat het bij jou oproept, eigen gedachtenstroom(pje). Deze reacties plaats ik - na het betreffende weekend, misschien wel er voor - bij "Overwegingen voor de weekendviering" op de site direct onder "engelen-inbreng", waar de voorafgaande zondag nog boven staat. Maar nadat ik de nieuwe overweging midden in de week er op heb gezet, verdwijnt de daaraan voorafgaande zondag naar de betreffende jaarverzameling en de reactie erop naar de gedachtenhemel.

Het gaat om eigen nieuwe inbreng én om reactie op een inbreng, dus reageren op elkaar. Zendadres: emailadres

De bedoeling

is dat iedereen kan inzenden via mijn E-mailadres. Ik plaats het dan als onderdeel van mijn site, mits het voorwaarden voldoet. Momenteel denk ik aan de volgende voorwaarden: dat
- het relevant is. Een hooggrepen thema, zwevend, klachten over vroeger, of schandepraat - ik meen dat we daar niet veel aan hebben. Het had niet zo moeten zijn en dat wisten we al.
- het begrijpelijk en ordelijk is. Kriskras door de bijbel vliegen en de daarmee het bestaanrecht van de mug aantonen, van de hak op de tak enz. wekt geen belangstelling; verschillende onderwerpen tegelijk aanhalen, verschillende associaties toelaten verwart.
- het geschreven is in een soort openheid, vrijheid. Verkramping wekt wrevel; alleen maar gelijk kunnen hebben en moeten krijgen, gekissebis, polemiek, alleen maar verwijzen naar, vermelden van het standpunt van de kerk - dat alles inspireert niet. Het gaat om een persoonlijk waarom. Opzichtig behoudend zijn en/of vooruitstrevend doen het ook niet.
- het aanbiedend is, bescheiden. Wijsneusheid, het geheven vingertje, het zo zeker weten, belering - geen behoefte aan. Verhandelingen, etaleren van kennis - niet nodig. Hoe de officiële leer is of zo zoeke men zelf op. Als iemand om informatie vraagt, geef ik die rechtstreeks of verwijs naar iemand/iets die het kan opzoeken. Als het interessante informatie betreft, zet ik die graag erop.
- het communicatief op niveau is, want het gaat om uitwisseling. Zoals engeltjes dat zouden doen - denk ik dan: luisteren, nadenken, vriendelijk zijn (ook als je het oneens bent). Mij staat een discussiementaliteit voor ogen van: de een zegt dit, de ander zegt anders, dan is het stil en vervolgens zeggen ze beiden: "Je hebt gelijk". "Alleen …"
- het beheerst moet zijn zowel qua intensiteit als kwantiteit. Met 500 worden kom je een heel eind en één inbreng per persoon per week per onderwerp overdondert niet. Ik zit wel met het element van de emotie. Vlakke discussie leeft niet, emotionele discussie wordt stuurloos.
Misschien moet dit nog aangevuld worden. Dat blijkt in het verloop wel. Wat echt moet is: leuk blijven.

Direct modereren/leiden

Als een inbreng niet geplaatst kan worden, krijgt de inzender haar terug met de reden en eventueel een aanwijzing hoe wel. Het is niet leuk als je geweigerd wordt maar een directe moderering/leiding blijkt gewoon nodig. Bij een gespreksgroep heb je ook een gespreksleider nodig. Ik weet dat ik zo een centrale figuur word in de praetgroep, leider, beperker, aan wie je overgeleverd bent, maar ik zie geen andere mogelijkheid om iets nieuws/anders te beginnen. Het is niet mijn bedoeling om de baas te spelen, eerder om aan te moedigen. Als het zinnig is, zal ik bij een inbreng commentaar plaatsen of sturende vragen of opmerkingen. Waarop men dan ook weer kan reageren.

Maar denk mij geen alwetendheid toe. Het vakgebeid is nogal uitgebreid; ik kan echt niet over alles meepraten.
Ik wil hiermee bereiken dat iedereen zich veilig kan voelen, niet op zijn bek hoeft te gaan, zich verzekerd weet van de sfeer die past bij eretitel broeder/zuster in Christus. Dat moge een soort criterium zijn voor deelname aan deze 'groep'.

Het idee 'engeltjes'

komt niet uit de hemel vallen. Afgezien van die die op de site staan onder Vooraf en Afsluiting - nu niet over die ezels beginnen hè? - de oude schouwburg in Heerlen had een slechte akoestiek. Als je muziek wou luisteren, kon je het best op het tweede, kleinere balkon terecht, dat hoog boven tegen de achterwand hing. Dat balkon werd genoemd "De Engelenbak"…

Een kort personalium

zou wel zo goed zijn. E-mail adres ad libitum. Ik geef geen adres door, kan wel doorsturen.
S.v.p. geen schuil-/programma-namen. Gewoon Jan, Klaas, Cleopatra. We hoeven niks te verbergen.

Hoe vaak?

Ik stel me voor dat de 'praetgroep' eens per week 'bij elkaar' komt, 'virtueel' zoals dat heet. 's Vrijdagmorgens wil ik de bijdragen er opzetten zodat we in het weekend thuis kunnen lezen. Dat lijkt me goed voor de hoeveelheid werk voor mij en voor de bezinning.

Meteen reageren als in de krant staat dat Mgr. Muskens denkt over verandering van de celibaatsverplichting is dan niet meer zo relevant, niet zo voor de hand liggend, omdat het nieuwe er dan af zal zijn en een nadenkpauze mogelijk is. Als ik lees dat 'Rome' geen misdienettes of applaus meer wil, stijgt ook bij mij de bloeddruk maar na een paar dagen kan ik me afvragen hoe relevant het is en of ik me niet laat opjutten door een gerucht. Dan is de kans groter dat verstandige praet de overhand heeft.
Nieuwsanalyse lijkt me op zich een goed onderwerp maar wie zegt me dat ik het nieuws goed oppik, doorkrijg, voldoende overzie? Wie wel? Geruchten - geen behoefte aan. Of Maria dit of dat wel of niet heeft gezegd bij een verschijning - het zal wel, maar dat is een persoonlijke gegeven en niet te verifiëren.

Al het bovenstaande vormt de voorwaarden waaronder men kan inbrengen en als het anders moet, hoor ik het wel, en misschien doe ik het dan ook nog.
Laten we proberen.

Piet Goris

P.S. Als je het in de kopstaande URL overneemt, hoef je niet via de frontpagina hier binnen te komen.

Personalia

Piet Goris man (!), 73, getrouwd, zesvoudig vader, zevenvoudig grootvader, theologie, praat graag over geloof en zo.

emailadres

Geloofsleer

Vanzelf gered?

Lina 21 november '03: n.a.v. de overweging voor 16 november:

jij schrijft: Zijn boodschap is dan een boodschap van hoop voor degenen die in het boek des levens staan opgetekend, wier naam 'in Gods handpalmen zijn geschreven'

In de palm van Gods hand, vanaf de dag dat we geboren worden? Is er hier een verschil in het boek des levens en/of de palm van Gods hand?

Jes 49,15.16 "Ik vergeet u nooit! Zie, in mijn handpalmen heb Ik u geschreven."

Piet reageert hierop:

Er is geen verschil tussen het boek des levens en de Jesaja-tekst. In de Jesaja-tekst wordt het joodse volk aangesproken ("u") en in de lezing wordt gesproken over "al degenen van uw volk die …" Nu wordt over het volk gesproken, maar wel hetzelfde volk. Niettemin is de vraag van Lina is ter zake: "Staan wij allemaal niet geschreven in … ?" Ik versta dat als 'alle mensen staan geschreven in'. Geldt dat ook voor de niet gelovige? Hoe is, moet zijn, het geloofsstandpunt in deze?

Biecht - zonde

Johanna brengt in: 23 januari 2004:

Misschien om te starten met 2 vragen: wat is een zonde en waarom zou je gaan biechten.

Mijn persoonlijke antwoord op deze twee vragen zou zijn:

een zonde is iets wat niet goed is, je wordt je pas bewust van een zonde als je ook durft toe te geven dat je iets fout gedaan hebt, pas als je je bewust bent van een zonde kun je om oprechte vergeving vragen.

Vergeving vragen kan via de Biecht, waarbij de Priester in naam van God je je zonden mag vergeven.

Als je oprecht bent en je zonden oprecht belijdt zul je je bevrijd voelen en opnieuw kunnen beginnen.

Echter moet je wel elke dag kijken naar de zonden die je gedaan hebt om je bewust te worden van wat je fout gedaan hebt en om die fout niet meer te doen.

groetjes

Johanna

Piet reageert hierop: 23 januari 2004

Zonde zie ik vooral als een bewuste daad of gekoesterde gedachte of nalatigheid die mijn (heils-/liefdes)band met God verstoort/verbreekt. Dat moet dan wel (voldoende) bewust gebeuren, in voldoende vrijheid, en meer zijn dan een gedachten-opwelling.

Als je in een boze reactie O.L.Heer of je vrouw de waarheid zegt en vervolgens - als je boosheid over is, zeg je "Sorry" of zo. Dat noem ik geen zonde, ofschoon je wel "sorry" zegt. Ik vind dat dat op een of andere manier kan in een goede verhouding, dat breekt de band niet.

Moeilijker wordt het als het gaat om een ernstig niveau. In een boze reactie iemand doodslaan kun je niet meer onder 'sorry' kwalificeren. Dan rijst de vraag of je je niet buiten die gevarenzone had moeten brengen. Dan ligt daar je eerste verantwoordelijkheid.

"Vergeving vragen kan via de biecht", zegt Johanna terecht. Maar er gaat eigenlijk op zijn minst een houding van vergeving vragen aan vooraf, anders doe je het niet. Eigenlijk vraag je God direct of indirect al om vergeving en maak je dat expliciet voor de Kerk in de biecht. In die berouwhouding belijd je je zonde(n), je noemt ze bewust bij naam (hetgeen psychisch heilzaam werkt), zodat de priester kan beoordelen, als een soort rechter kan optreden. Dat hoort bij het sacrament. De priester geeft de absolutie (losmaking) van de zonde(n) in een tweevoudige formule: hij bidt God om 'genegenheid/genade' voor de biechteling via de mogelijkheid die de Kerk biedt en zegt zelf "… En ik maak je los van je zonde … " Dus een smeking en een uitspraak. Daarna krijg je een boete opgelegd, die de band met God weer moet herstellen, moet voeden. Als je dit laatste niet doet, of - en nu wordt het moeilijk - als die boetedoening niet overeenkomt met de zwaarte van het vergrijp, zie ik die zondevergeving niet zitten. Door boetedoening moet de biechteling weer verzoend (kunnen) worden met de gemeenschap en/of degene aan wie onrecht is gedaan.

Terug naar begin biecht-zonde

Terug naar begin geloofsleer

Te allen tijde vergeven?

Piet brengt in: 18 maart '04

(Par. 5.3 vergeving; hoofdstuk 5 zonde - schuld - vergeving - verzoening; onderwerp 11 Zonde - bekering van de site "Over geloof")

1 De discussie op Rorate begon toen Hind de vraag stelde of je te allen tijde moet vergeven. Zij dacht aan de situatie van een vrouw die verkracht was als schoolkind. Henny stelde op 13 maart dat voor vergeven het berouw van de zondaar noodzakelijk is. Lieke was het daar niet mee eens (13 maart). Ik heb daarop als een gebeten hond gereageerd en gezegd dat vergeving pas ter zake is als de misdoener daarom vraagt. Je hoeft hem niet met je vergevingsgezindheid achterna te lopen. Het gaat dus om het vergeven door de benadeelde aan de misdoener, niet het vergeven door God.

Door het dwingende karakter van 'moet' breng je de gekwetste en kwetsbare in nood. Dat is mijn insteek.
2 Lieke reageerde o.a. met een indirecte verwijzing naar Mt 18, 21 vv: je broeder moet je 7 x 70 x vergeven. Die verwijzing heb ik afgewezen omdat het stuk mispunt zich niet als broeder opstelt/gedraagt; hij plaatst zichzelf buiten die broederschap. Pas als het mispunt om vergeving vraagt, komt vergeving in beeld. Lieke reageerde op 15 maart 14.06 u "Je 4e punt ... daar zeg je iets waar ik nog nooit zo erg in heb gehad: ´geldt voor je broeder´. Dat houdt dus in dat je iemand die niet je broeder(zuster) in Christus is z´n schuld niet hoeft kwijt te schelden?!
Heel bijzonder ... en heel waardevol om dat zo te beseffen. Dank je!"
Ik was blij dat Lieke mij begon te begrijpen maar toen had ik (ook) moeten reageren en dat doe ik dus nu: ik heb eerder ook wel gedacht dat die vergeving alleen voor broeder/zuster in X. (dus Christen) geldt maar dat kon ik niet volhouden omdat je dan een 'ingroup' krijgt, en het Heil is voor alle mensen bedoeld. In deze krijgt Eric van mij gelijk (Eric blij). Ik stel me nu op het standpunt dat iedereen je broeder is ook al heb je niet direct met hem te maken. Als je wel met hem te maken krijgt, komt die broedervraag op tafel.

3 Maar wat Eric doet vind ik gevaarlijk. Hij verwijst naar de naaste in de parabel van de barmhartige Samaritaan om die ruimte aan te geven. Ik zou dit niet hanteren voor een situatie als waarover wij het hebben nl. a) grof onrecht, lafbekgeweld e.d. en b) vergeven. Die Samaritaan werd door medelijden bewogen, 'hij kreeg het er beroerd van' zouden wij zeggen, en deed. Voor hem is geen sprake van zo'n probleem, Jezus tekent een duidelijke en voor de hand liggende situatie: een associatie met waar het hier over gaat klopt dus niet.

Dan komt de parabel van de koning die een dienaar heel veel geldschuld kwijtschold, terwijl die dienaar een beetje geld van zijn collega onder dwang opeiste. Weer dezelfde vraag: kun je dat beetje geld vergelijken met wat die vrouwen is aangedaan? Nee, natuurlijk maar de associatie ligt er wel. Dus moeten die vrouwen maar vergeven?? - staat in de bijbel???? Ammenooitniet.

Een tweede punt hier is dat vergeven - van zonde - niet onderscheiden wordt van kwijtschelden van schuld en dat is niet hetzelfde zoals ik hoop te hebben uitgelegd in 5 Zonde - schuld - vergeving - verzoening. Hier gaat het om vergeving van zonde/onrecht door de gekwetste.

4) Dan haalt Eric Thomas aan. Ik ben wel zo leep dat ik hem niet twijfel trek maar Thomas noemt de manier van de volmaakten waarbij de gekwetste partij de kwetsende opzoekt. Een ideaal. Toch ben ik benieuwd naar de psalm die Thomas achter zijn bureau/lessenaar in het hoofd geschoten zou zijn als hij het zoveelste verhaal van de zoveelste vrouw had meegemaakt en hij in Birkenau had gestaan. Ik dacht dat wij in een fatsoenlijke christelijke samenleving leven maar als je hoort wat bij ons misbruikt wordt en hoe …- als tot je doordringt wat daar is gebeurd … Zou die molensteen niet meer gelden en zou de as niet even hard roepen als het bloed van Abel?

5) Natuurlijk is Jezus voor alle zondaren gestorven maar dan gaat het om Jezus/Vader - zondaar, niet om slachtoffer - misdoener. Dat er vergeven moge worden is best maar dan niet over de rug van gekwetsten die er psychisch niet toe in staat zijn. De parabels geven daartoe geen aanwijzing. Mijn insteek is zorg, zonder de theologie te kort te doen.

6) Denk er s.v.p. niet gemakkelijk over ook al bedoel je het goed. Zo schat ik verscheidene inbrengen op Rorate in. De kans dat je met de mantel der liefde bedekt is reëel. Onder die mantel wroet het toch door. Laat hen met rust en bid dat er iets moge gebeuren; wat gebeure laten we maar aan Hem over. Op zijn minst troost en bescherming. Misschien ook wat in de laatste alinea staat van par. 5.3 vergeving: Maaaar 4

Ik bedoel het ook goed.

Terug naar begin geloofsleer

Terug naar begin vergeven te allen tijde?

Homoseksualiteit

Piet brengt in 21 mei '04

Deze inbreng is een vroegere bewerkte inbreng van mij op Rorate en van nog twee anderen. Ze is bedoeld om de diverse aspecten bij elkaar op een rijtje te hebben.

Het gaat hier in eerste instantie om genitale omgang van personen van hetzelfde geslacht. Het eerlijk streven naar een relatie, liefde, geloofsbeving en andere menselijke levensinvullingen blijven buiten beschouwing. Zij worden aanwezig verondersteld.

Het heeft geen zin om over afwijkingen, zinlos gedrag, provocatie, promiscuïteit enz. te praten want die zijn altijd mogelijk en hebben niets te maken met de kern van de zaak.

Homoseksueel in de betekenis van gelijke sekse, dus ook voor lesbiennes. Homofiel in algemene betekenis, de aanleg, en homoseksueel als het specifiek gaat om seksueel gedrag.

Ik dacht dat we over de volgende hoofdpunten praten (misschien komt er wel een bij):

- respect net zo goed voor de homofiel

- bijbelgebruik

- de leer tegenover de ervaring

Respect net zo goed voor de homofiel

Marc:

"Wanneer kom ik een keer mensen tegen die weten waar ze over praten.
Jullie walsen vreselijk over de gevoelens heen. Praten een hoop onzin.
Als homo zijn etc. een keuze is die je kunt volgen of niet dan had ik het wel geweten.
Dan had ik me een hoop leed kunnen besparen.
Geen huilende ouders, niet om de brei heen draaien als mensen vragen waarom je geen vriendin hebt, niet eerst jaren in de kast zitten ten opzichte van je leerlingen omdat je bang bent je gezag en status te verliezen, niet een worsteling van gevoelens van ongeveer 6 of 7 jaar.
Het is zo makkelijk te praten over zaken die je niet treft."
Piet

Ook homo's moeten worden gerespecteerd - zo ongeveer wordt het gezegd. Gossie, boffen die even! Ik zie dat 'ook' niet zitten. Ieder mens verdient respect offie nou hetero is, of Chinees, of vrouw, of gepensioneerd, of bosjesman, of bankdirecteur, tenzij zo iemand onrecht hanteert.

Ik lees vaker dat homoseksualiteit wordt afgekeurd maar dat homo's lieve mensen zijn. Klinkt heel aardig (zijn ze ook wel soms af en toe een enkele keer al of niet per ongeluk - het lijken wel mensen!) maar het blijft zweven. De vraag is of je accepteert dat zij hun homo ook uitdrukken t.o.v. elkaar. Voor een hetero is dat wellicht niet zo inspirerend maar waarom zou ik hun beleving-vanuit-hun-zelf afkeuren, terwijl ik het zelf ook doe. Als ik het zou afkeuren, probeer ik dan niet mijn heterostraatje te beschermen, nl. tegen afwijkend gedrag? Is er maar één natuur? Ik vind het … (lelijk woord) om anderen te ontzeggen wat ik zelf doe (wat voor mij een kracht van binnen is, een kracht inhoudt), omdat hij/zij het anders doet.

Bijbelgebruik

Piet

Vaak wordt de bijbel gehanteerd om homoseksuele beleving af te keuren. Als men de bijbel hanteert, moet men enigszins thuis zijn in de bijbelkunde want we kunnen haar niet zomaar met onze westerse en hedendaagse cultuurtengels aanpakken. Je moet weten wat je in handen hebt. Zie daartoe de Bijbelkoers. Dat is niet iets wat je zo even doet, maar accepteer dan wel dat er anders over gesproken wordt dan je misschien gewend bent.

Eerst Genesis.

Lijkt het moeilijkste. Draai de zaak niet om. De bijbel is geen wetenschappelijk boek dat de hele wereld-/levenskunde behandelt. Zij is op de eerste plaats en getuigenis van mensen. Mensen hebben gezien en geloven erin dat (hun) God hen naar Zijn Beeld en Gelijkenis heeft geschapen. Je moet maar durven! Ik vind het prachtig en ga er graag bescheiden in mee. Vervolgens staat er dat God hen mannelijk en vrouwelijk schiep en dat Hij hen zegende en vruchtbaarheid meegaf. Ook dat is schitterend en ik ga er graag in mee. Het is een tweede invulling van 'naar zijn Beeld en Gelijkenis'. Maar is nu ieder een verplicht te trouwen? Kennelijk niet, zie en hoor de Jood Jezus. Dus het gaat niet om een algemeen geldend voorschrift. Het al of niet vrijwillig niet meedoen aan de schepping vanuit je eigenheid hoort niet in een scheppingsverhaal thuis. Dat is een ander onderwerp. Trek dus geen conclusies uit dat stuk van de bijbel inzake homoseksualiteit.

Er staat niets over homoseksualiteit, die niet lijfelijk vruchtbaar is, geen nieuw lichamelijk leven impliceert. Als men zich op die teksten wil beroepen tegen homoseksualiteit, interpreteert men dat hetero het enige 'model' is dat bij in schepping aanwezig is, ter zake is. En dat zou ik nou niet doen.

In Genesis 2 is de mens eenzaam en hij krijgt een wezensgelijk wezen "been van mijn gebeente" ('Wil de man daar even aan denken?" lijkt de bijbel te zeggen). Maar kan dat alleen maar een vrouw zijn? Voor de hetero is de vrouw, voor de homo zal dat een gelijkgeslachtige zijn. Beide kunnen die wezensgelijkheid invullen.

Vervolgens: natuurlijk is voorplanting een factor die meespeelt. Ik vind het geweldig vanuit mijn hetero-natuur mee te kunnen doen aan (het in stand houden/voorzetten van) de schepping. Dat is ook een Joodse toekomstvisie die aan Abraham werd gegeven bij het 'offer' van Isaak, die zijn enige zoon was, zijn enige voortplantingsmogelijkheid.

Maar als God aan een beduidend percentage schepsels een andere 'natuur' meegeeft, kun je dan nog spreken van een afwijking, is HijZ dan fout? Is seksuele, lichamelijke lust en expressie een voorwaarde of list voor voortplanting?

Als je homo en hetero 'sec' naast elkaar legt, zul je de voorkeur aan hetero geven omdat die vanuit zijn/haar lichaam, natuur, zijn eigenheid, de schepping be-leeft; dat is een dikke plus. Maar als je dat niet is 'gegeven', moet je dan gaan forceren, tegen je natuur in? Moet je dan zeggen dat seksuele beleving niet mag? Het kan toch net zo goed een eigenheidsexpressie van liefde t.o.v elkaar zijn. Overigens, een huwelijke mag dan het ideaal zijn - de tekort schietende mens kan het toch niet volmaakt maken.

Voor de zekerheid: over Sodoma: die lui pleegden onrecht, grof geweld t.o.v. de vreemdeling, die heilig was. Er zijn verscheidene voorbeelden in de bijbel die aangeven hoe grof schending van het vreemdelingenrecht was: Re 19,1-30. Zie ook Gen 34,7; Deut 22,21; Joz 7,15; 2Sam 13,12 om te zien wat de schanddaad is. Vervolgens: het gaat in Sodoma om bandeloosheid in seksualiteit, om misbruik, alleen eros. In een goed menselijk leven gaan eros, filia en caritas juist samen. Zie huwelijk

Nu Leviticus 18, 19-30 en 20, 13.14, liefst die hoofdstukken helemaal. Desgewenst ook nog Deut 21, 18-21.

Vaak wordt Leviticus/het O.T. afgewezen omdat er veel oude gebruiken en rare straffen enz. in staan. Mij lijkt toch dat je ook dat serieus mag nemen, het hoort bij 'de Wet'.

Het gaat daar om de zorg om een volk dat zich ontwikkelt, zich vormt, gezond blijft en zich inderdaad kan vormen, en niet zo ongezond leeft als die andere volken. Niettemin het staat er duidelijk "Met een man mag u geen omgang hebben zoals met een vrouw, dat is een gruwel" en "Als een man met een andere man omgang heeft als met een vrouw, begaan beiden een afschuwelijke daad. Zij moeten ter dood gebracht worden". Voor een vrouw is er kennelijk geen probleem, de man vergaat het slecht. Maar er is kennelijk nog hoop want als je die passages in Deuteronomium - de Wet voor de 2^e keer, in het Beloofde Land - opzoekt, zie je dat die elementen van Leviticus er weer staan m.u.v. die van de bovengenoemde omgang. Waarom niet? Is dat na de vestiging in het beloofde land niet meer zo ter zake of is er iets naders aan de hand? Zie Deut 22 en 27, 11vv, de vervloekingen.

Nu N.T.

Rom 1, 26v wordt graag aangehaald. Lees eens goed wat daar staat: vs 23 "… de onvergankelijke God VERRUILD voor de afbeelding van …"; vs 25 idem; vs 26 "… de natuurlijke omgang VERRUILD voor de tegennatuurlijke …"; vs 27 "… de natuurlijke gemeenschap OPGEGEVEN en …" vs 28 "… voor hun AFdwaling". M.a.w. als je eerst hetero bent en nu homo, ziet het er niet goed voor je uit! Dan ben je fout. Maar een homo kent geen andere natuur dan de zijne/hare. Conclusie: die teksten zijn niet van toepassing. Bovendien geldt hier weer zo iets als bij Genesis: als je hieraan echt conclusies wilt verbinden, moet de andere kant (homofilie) genoemd zijn en dat doet Paulus niet. We kunnen het hem niet meer vragen. Daar zou wel een interessante discussen worden met het O.T. erbij!

Als we ook nog verder kijken dan onze neus lang is, zien we hoe Paulus de mensen kwalificeert die hij op het oog heeft in vs 29vv! Zoek het maar eens op.

Nog fraaier is 1Kor 6, 8vv ! Vs 9c en 10 "… Hoerenlopers, afgodendienaars, echtbrekers, schandknapen, knapenschenders, dieven, uitbuiters, dronkaards, lasteraars, oplichters, zij zullen het koninkrijk Gods niet erven". Kortom een stelletje aso's. Tja, -fiele, geef het maar op want je bevindt je in slecht gezelschap. Of voel jij dat niet zo? Ik ook niet. Ik zou me dood schamen om jou daarbij te rekenen.

In het N.T. vind je niets terug van dat uit Leviticus.

De leer tegenover de ervaring

Jeanne:

In 1975 schreef de Congregatie van de geloofsleer een stuk ”Persona Humana” . Daar wordt voor het eerst toegegeven dat homofilie ‘eine fixierte Eigenart’ is die al vóór de geslachtsrijpheid bestaat en dus niet pas met de seksuele ontwikkeling (verleiding b.v.) ontstaat. In 1986 schrijft de Congregatie van de geloofsleer nog eens dat er homofiele aanleg bestaat zonder schuld.

Piet

Dat is in ieder geval duidelijk en de Kerk zegt ook dat ze met pastorale zorg omgeven moeten worden.

Maar, hun ervaring is niet dat zij - b.v. in een relatie levend - God beledigen, die hen zo heeft gemaakt. Zou God dan fout zijn? Ook niet dat zij de maatschappij onrecht aandoen.

'Hun levenswijze gaat tegen de door God gewilde ordening in en de natuur is zo niet.' ? Is er dan maar één natuur nl. die zoals - ik weet het niet precies en heb ook geen puf omdat na te gaan - sinds de 19^e eeuw door de kerkleiding is gezien? Toen werd 'natuurwet' veel ruimer/anders gezien dan ervoor. En het is de vraag - dacht ik - of je moreel kwaad kunt binden aan biologische natuur. Maar ik laat dit graag aan kundigen op dat terrein.

Verder lijkt mij dat de door de kerkleiding gehanteerde theorie -dat Gods bedoeling uit de gerichtheid van de natuur blijkt en dat de Schepper alleen hetero heeft gewild en er dus maar éen natuur is- is gebaseerd op Platonisch denken, filosofie. Maar vergeten we niet dat ons menselijk verstand alleen maar vanuit eenheid kan denken, naar eenheid toedenkt (typisch voor filosofie), verstandelijke ordening zoekt. Het leven omvat meer dan gebruik van verstand, dat dus best ervaring mag honoreren die anders is dat verstandelijke redenering. De doorgaande trits denken-doen-ervaren bestrijkt het leven veel meer dan alleen maar verstand. Ervaring is de toets voor de geldigheid/waarde van ons (be)denken. Als homokoppels hun relatie incl. seksuele expressie ervan als goed ervaren, telt dat dan niet? Dat wil niet zeggen dat je verstand kunt uitschakelen; zij moet geen alles overheersende rol spelen. We hebben het niet misbruik of 'verslaving'; "victor hosti et suo" geldt altijd; de mens die (zijn?) vijand en ook zelfzucht overwint. (Dit ligt buiten het morele kader.)

Wat ik wel heb gezien dat men zegt dat je als homo 'het beste celibatair kunt leven'. Dat heeft een bijsmaak van 'dan heb je het minste gedonder'. Een soort opportuniteit. Ik zie dat als weglopen voor de grote vraag, een drogreden hanteren om de moeilijke vraag te bagatelliseren.

Coby: (19 april 2005)

Dit discussie avondje was heel heel erg leerzaam. Bijna alle aspecten die ik had verwacht kwamen aan de orde. Wat me opviel was voornamelijk dat alle mensen stuk voor stuk in deze groep niet discriminerend of radicaal afwijzend waren ten opzichte van homoseksuele geaardheid. Opvallend omdat wij allemaal bewust voor het 'Katholieke geloof" hebben gekozen, en daarmee ook voor de hiërarchie binnen onze Kerk. Onze de pastoraal werkster leidt dit groepje.

Op enkele punten verschilden wij onderling met zijn allen van mening, maar het mooie was dat de mensen binnen deze groep allemaal de 'mens' voorop zetten en niet oordeelden over de geaardheid van deze persoon. Leuk was nog wel de discussie over mogen homoseksuele stellen trouwen of niet. Op dit punt verschilden wij nog wel van mening, maar dat had te maken hoe je tegen het huwelijk aankijkt. De algemene uitkomst was eigenlijk dat het huwelijk iets was voor hetero-stellen, maar dat had te maken met het beeld dat het een soort kapstok voor het gezin, met kinderen was. En dus bijvoorbeeld een huwelijkse zegening voor homoseksuele stellen, daar was niemand op tegen. Eerlijk gezegd waren we er allemaal wel over uit dat iets als liefdesovereenkomst (zoals huwelijk voor hetero-stellen) sowieso voor deze stellen zou moeten bestaan, en daarmee bedoelden wij dus dat de liefde twee mensen voor elkaar toch wel iets door God geschonken was.

Het stukje seksualiteit, daarmee vonden we stuk voor stuk dat je daar met respect en de nodige voorzichtigheid moet omgaan, maar dat het niet zo zeer uitmaakt als je homo, of hetero bent, maar dat een ieder mens zuinig op zijn/haar lichaam moet zijn, en indien je voor elkaar kiest, in voor en tegenspoed, en waarschijnlijk dat het in alle gevallen bij bijvoorbeeld een huwelijk of zegening een ieder er vanuit gaat dat dit voor het leven is. Na enige uitleg, en heel veel bijbelteksten, was het zo dat het allemaal wel in de juiste context en/of tijd moest worden gelezen. Want dat zondige wat naar voren komt, was misschien wel meer gericht op de (oppervlakkige) wisselende contacten, het harde leven, liefdeloos gericht, en dat geldt nog steeds in deze tijd. Nou ja, een hele korte samenvatting van de avond, die heel erg positief was.

Piet:

Ik denk dat men in het algemeen het woord 'huwelijk' in dit verband beter niet kan gebruiken omdat het een verkeerde gedachteassociatie oproept.

Piet:

Een latere inbreng op Rorate op 22 november '05 - op verzoek:

Mijn standpunt inzake homoseksualiteit is dat ik vooraan begin: bij het recht van de mens. Niet omdat het in het Handvast van de VN staat maar omdat we zo bestaan. Ieder mens heeft het recht op zijn eigenheid en net zo min als ik wil dat anderen zich met mijn recht bemoeien, laat ik me in met het recht van de ander. Als die ander niemand kwaad doet en net als ieder ander normaal mens "nastreeft wat de vrede en de opbouw van onze gemeenschap bevordert", heb ik dan nog iets te zeggen?
Bij het christelijk geloof begin ik ook vooraan: bij de schepping. God heeft ook de ander naar Zijn beeld en gelijkenis geschapen; dat is Zijn zaak. En als Hij een bepaald vermogen in die mens legt, wat is dan mijn recht om die mens dat te ontzeggen, ook al is dat anders gericht dan het meest voorkomende?
Iedereen weet wel iemand die zus en een ander die zo, maar zijn die algemeen geldend? Alleen al het grote percentage homo´s/lesbiennes vind ik reden om ´anders´ te moeten denken. Ook onder hen zijn drammers en gewone mensen. Als iemand van de andere kant wil vernemen of behoefte heeft om bijbelteksten te hanteren - u kunt terecht hierboven onder bijbelgebruik.

Piet

Email naar NRC n.a.v. "De prins en de hostie"; 28 februari 2010. Commentaar n.a.v. het weigeren van de hostie aan prins Carnaval, openlijk homoseksueel. Het commentaar eindigde met de vraag wat de homo nog in de kerk zoekt.

L.S!

ben zo vrij u onderstaande reactie aan te bieden op uw commentaar van gisteren 26 februari, "de prins en de hostie".

Verblijve gaarne groetend,

Drs. P.Goris

Wat zoekt een homo in de Kerk?

Heel eenvoudig: de Kerk is geen vereniging van mensen maar het Lichaam van Christus, waarbinnen je opgroeit in geloof, hoop en liefde, waarbinnen je volwassen wordt in geloofsbeleving, de eeuwigheidswaarde van je leven, van je persoon wordt gevoed mede dankzij de sacramenten die je ontvangt en waaraan je meedoet. Vanwaaruit je in de samenleving meewerkt het Rijk dat komen moet, je streeft "naar wat de vrede en opbouw van onze gemeenschap bevordert". En nog veel meer. Het is een levenszaak, belevingszaak, geen faciliteit.

Een homo (incl. lesbienne) die in de Kerk wil leven, heeft recht van spreken en van gehoord worden. Is het hem/haar aan te rekenen dat hun seksualiteitsbeleving wel plek heeft in de uiting van onderlinge genegenheid en beleving van intimiteit maar niet meedoet aan de (voortzetting van) de schepping vanuit hun eigenheid? Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Is het dan billijk hun die beleving te ontzeggen? Zij ervaren het net zo goed als een gekregen kracht voor onderlinge liefde(!) maar voelen ook de pijn van de afwijzing/ontkenning van hun persoon. Het accepteren van jezelf als homo is al een verhaal en dan nog eens de afkeuring daar overheen - ook al zegt men dat de homo respectvol moet worden benaderd. Schrale troost.

Maar, "Het gaat goed met de Kerk want zij lijdt". Mij bekruipt de vraag of dat niet mede komt door ijveraars die hun zout-der-aarde-zijn bij een ander inwrijven en mensen die de schepping alleen maar willen kennen zoals zij haar geordend zien. Als je meer weet, kun/moet je anders denken. We weten nu meer over homofilie dan 100 jaar geleden en het is de vraag of het argument van scheppingsorde nog zo aanspreekt als toen. De verpleegster aan het langdurig lijdensbed krijgt een ander beoordelingskader dan de denkende ethicus heeft. En met citaten uit de bijbel zou ik heel erg oppassen.

Natuurlijk heeft de kerkleiding zorg om extravagantie, misbruik en ontrouw enz. inzake de seksualiteitsbeleving, die ver weg staan van het christelijk ideaal - ze is niet de enige - maar heeft zij een geldige en dwingende reden om homo's - gewone mensen - hun belevingsmogelijkheid te ontzeggen? Gelden de universele rechten van de mens niet in de Kerk? Vox populi vox Dei.

Zou het niet van verlossing getuigen als de Kerk een sacrament van de vriendschap liet groeien? Dat moge de homo in de Kerk zoeken.

Piet Goris Epe

Zie ook verderop: "Zie, ik ga iets nieuws beginnen" onder ' seksuele moraal'.

Terug naar begin homoseksualiteit

Terug naar begin geloofsleer

Geloofsbeleving

Je zondig voelen

Piet 30 september '03

Ik weet dat het helemaal niet netjes klinkt en onbetwijfeld hoort het niet maar ik kan er niets aan doen. Voel ik me nu echt zondig? Nee. Dat wil niet zeggen dat ik een heiligverklaring verwacht. Ik weet dat ik niet volmaakt ben en fouten maak en toch voel ik me bij O.L.Heer thuis, zonder dat ik me hoef te verontschuldigen, gewoon vrij en gelukkig.

Als ik 's zondags wordt uitgenodigd om "door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld" te bidden lijkt me dat toch te enthousiast voor een nuchtere Nederlander. Mijn dochter vertikt het om dat te uit te spreken. Zo voelt zij dat niet. Als ik 's vrijdags in het getijdenboek de psalm (51) moet bidden die op naam van David staat nadat hij een schoftenstreek had uitgehaald, dan denk ik dat dat niet voor mij is, ook al heeft de psalm een paar grootse momenten. Bij een boeteviering wordt vaak een tekst van Jesaja (1, 15vv) aangehaald die nou niet bepaald bij mijn beleving aansluit. Ik heb niet het gevoel dat ik armen, wezen en weduwen verdrukt en vind dat ik een redelijk deel van ons inkomen aan aalmoezen geef. 's Avonds een gewetensonderzoek houden? Een vriend van me die missionaris is geweest, zei me dat hij 's avonds bedacht of hij die dag het koninkrijk had helpen bevorderen. Dat lijkt me bevorderlijk maar zit daar 'zondigheid' aan vast?

Aangezien ik in een (west)Europese, christelijke cultuur ben opgevoed, opgegroeid, ligt het rijtje van Paulus in Ef4 "Wrok, gramschap,toorn, geschreeuw en gevloek" mij niet zo (ofschoon een duimzeer-lofprijzing niet onmogelijk is) en bij de "Hoerenlopers, afgodendienaars, echtbrekers, schandknapen, knapenschenders, dieven, uitbuiters, dronkaards, lasteraars, oplichters …" van 1Kor 6 voel ik me ook niet thuis.

Ik doel niet op een ervaring zoals Petrus weergaf: "Ga weg van mij Heer, want ik ben maar een zondig mens". Hij was overweldigd door het grootse van Jezus en dan voel je je maar een zielig hoopje. Dat is geen zondigheid maar onwaardigheid of zo iets. Als ik Jezus zo tegenkomen, ik zou hard weghollen van schrik (en hopelijk na 40 meter om een hoekje kijken of hij nog naar me keek). Maar zou ik bidden "Heer, ontferm U" ?

Bij het begin van de Eucharistie "Heer, ontferm u" bidden kost me geen moeite maar dan in de betekenis van 'ik ga het heilige binnen en verleen mij voldoende waardigheid', een drempelgebed. Ik doe dat met het idee dat er geen broeder is die terecht iets tegen mij heeft, maar dat gaat daaraan vooraf.

Al met al zoek ik naar een realiteit, een vruchtbare 'zondigheid', want doen alsof, je iets aan laten praten, leeft niet, is al dood voordat het kan beginnen. Ben ik de enige?

Dacht ik zo.

Piet

Lina reageert hierop (7 november)

Johanna reageert hierop (24 oktober):

Vervolgvraag: zondig voelen of zondig doen, wat is het essentiële verschil?

als je iemand hoort schelden buiten op straat moet je je dan zondig voelen of doe je dan zondig omdat je de scheldwoorden hoort en onbewust in je opneemt??

Als je iemand in de winkel iets ziet stelen moet je je dan zondig voelen of doe je zondig als je deze persoon laat gaan en niet tegenhoudt om op de fout te wijzen??

Piet reageert op Johanna hierboven (31 oktober):

Het wezenlijke verschil is dat het een geen daad is en het ander wel. Voor een daad moet je verantwoording (redelijkerwijs kunnen) afleggen, voor een toestand - hier een 'gevoel' - niet. (Nu dus even niet over een toestand die je hebt opgeroepen.) Het is een houding van waaruit je ziet, maar dus ook kunt handelen. Of je handelt is punt twee.

Als je zondigt door iets te doen of na te laten, kan daaruit wel een houding blijken maar het kan net zo goed gaan om een moment van verwarring, zwakte, niet-alert zijn enz. Dat laatste vind ik dan gewoon menselijk falen, dus zonder dat daar een psalm van Davids rotstreek bij hoort. Gewoon menselijk falen probeer je natuurlijk te verbeteren maar niet onder druk van echt schuldgevoelens.

Dacht ik zo.

Ivo reageert op Johanna hierboven (7 november):

In deze tijd van”zinloos geweld” vind ik het eigenlijk wel een sterk thema, dat best nog eens uitgedacht mag worden.

Johanna schetst twee situaties: Je hoort iemand schelden en je ziet iemand stelen.

Wat kun je doen in deze maatschappij.?

Aan de ene kant denk ik aan een lezing waarbij verteld wordt (zo even uit het hoofd) dat je, indien je ziet dat je broeder iets verkeerd doet, hem daarop moet aanspreken. Als hij volhardt zal hij verdoemd zijn o.i.d. vanwege zijn gedrag.

Maar als je zelf nalaat je broeder er op te wijzen, zit je zelf ook fout en dan mag je zelf ook branden in het vuur .

Met recht dat je dan kunt zondig voelen als je je medemens er niet op wijst dat hij verkeerd bezig is.

Ik kan me echter ook voorstellen dat in de tijd van Jezus er ook van alles gebeurde wat niet door de beugel kon. En als ik er een beetje over nadenk heb ik het idee dat Jezus meer afgaf op diegenen die daar met mooie kleding en sjerpen aan liepen te roepen - hoe goed ze waren - dan dat hij de zondaar berispte.

“Ook ik veroordeel U niet, maar ga heen en zondig niet meer!”

Je maakt het vaak genoeg mee dat je ziet dat iemand iets in zijn binnenzak stopt bij Dirk v.d. Broek.

Toch heb ik moeite mee als ik de persoon er niet op aan zou spreken.

Je krijgt reacties in de trend van: 'Moet ik je even meppen?' of schaamte.

In deze tijd van armoede wordt het voor veel mensen moeilijk gemaakt om van de spullen af te blijven.

En als je dan eens iemand aanspreekt op zijn gedrag heb je de kans dat je doodgeschopt wordt.

Het wordt er niet makkelijker op.

Menselijke zwakheid is dan op zijn plaats. Maar er is nog altijd kans op bekering.

Zolang we niet in staat zijn te sterven voor de zonden van de ander hebben we nog wel wat vermaning nodig.

Piet reageert hierop (7 november):

Ik vind zo'n v.d.Broek-situaties lastig. Enerzijds, om wat we normen en waarden noemen moet je wel reageren; anderzijds, als je je op de bijbel beroept, moet het wel gaan om een 'broeder', een geloofsgenoot. Mij lijkt dat je voor 'zomaar' een medemens een andere bendering mag kiezen dan een die in de bijbel wordt gehanteerd (Mt18,15).

Maar, Ivo, is je laatste zin "Zolang we niet in staat zijn…" niet wat hoog gegrepen? Ik zie het niet zo.

Ivo reageert hierop (14 november):

Christus is voor ons gestorven.

Hij is letterlijk aan het kruis gestorven voor ons.

Wanneer ik dan schrijf 'sterven voor de zonden van de ander' bedoel ik daar uiteraard niet mee dat wij ook het Kruis moeten gaan hangen. Maar meer dat wij een stapje terug moeten doen.

Bedenken dat wij ook zondaars zijn en dus niet automatisch het recht hebben over ander iets te zeggen, onder het mom van 'Wat die ander is toch fout!' volgens de WET.

Ik geef even een voorbeeld wat ik meemaakte.

In een goedkope winkel waar veel meisjes werken van islamitische origine, was er een verkoopster die even danste op de maat van de muziek die daar gedraaid werd. Blijkbaar muziek die daartoe uitnodigde.

Meteen kreeg ze pontificaal van een collega te horen: "Jij doet toch aan de Ramadan, dan mag je toch niet dansen?" (Met een verwijtend toontje erin, om haar even neer te zetten.) Ik kon het niet laten om die dame duidelijk te maken dat dat niet haar zaken waren of haar collega wel of niet danste tijdens de Ramadan.

Ja maar ik dacht dat ze het vergeten was, reageerde ze.

Een andere collega, blijkbaar van het zelfde land, ook zonder hoofddoekje, reageerde instemmend op mijn reactie, met de opmerking dat het volgens haar ook haar eigen zaak was.

Ik ga nog even een stapje terug in de tijd.

Toen Mozes de Wet opgeschreven kreeg aangereikt. Was er altijd wel iets waar de joden zich niet goed aan konden houden.

Iedere situatie werd bijna uitgediept tot op het bot, om te weten wat wel of niet goed was.

God heeft toen de tien geboden in de harten van de mensen gegrift.

Een volgeling van Christus heeft dus de Wet niet meer nodig, maar moet zich alleen aan Christus meten.

En op dat moment zeg ik : Zolang wij nog niet in staat zijn om te “sterven” voor de zonden van een ander is nederigheid op zijn plaats.

Lina reageert op Piet (7 november):

Telkens als ik dit lees, herlees, krijg ik een gevoel van "hier klopt iets niet". (Ik heb inderdaad een paar fouten gemaakt maar ik dacht dat die niet de reactie van Lina opgeroepen hebben; inmiddels verbeterd. Piet)

Je zondig voelen lijkt mij hetzelfde als je schuldig voelen. Om wat?

Ik, jij, wij zijn allen mensen van vlees en bloed, en de Heer is onze schepping. Wij hebben enkele waarden (vaardigheden?) meegekregen, zoals temperament, verstand, gevoel, wil, verbeeldingskracht en zomeer.

Daarmee moeten we leren mee omgaan, groeien.

Toch benaderen we heel veel met ons gevoel, en als dat overheerst, dan ben je niet meer in balans, je raakt ontspoord (om het cru uit te drukken). Als die psalmen/teksten, je van je voetstuk halen, lees die dan niet; je kan je er niet goed bij vinden, dan zijn deze niet van toepassing voor je. Langs de andere kant is het "goed" je wat zondig te voelen, want dan zal je naar de Heer gaan om vergeving vragen, om genade vragen.

Als ik bid "en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren", dan vergeef ik niet iedereen, dus ik zou me ook zondig moeten voelen. Met die zondigheid ga ik naar de Vader. Ofwel maak ik mezelf wat wijs, en doe ik alsof er niets aan de hand is, ofwel ga ik naar de Vader en vraag om vergeving; klinkt goedkoop weet ik, maar de Vader zal wel weten of het terecht is of niet.

Kijk het eens anders:

is het je al eens overkomen dat je in een kring stond.

Alleen in al je kleinheid?

bewust van al je zwakheid, van je fouten en zondigheid?

Daar sta je, helemaal alleen, niemand om je heen, niemand waar je op kan rekenen.

En je voelt je zondig,

En je verwacht je aan een veroordeling, die terecht zou zijn,

je voelt je op zijn kleinst!

Is het dan je al niet eens overkomen?

Dat je dan de Heer ontmoet?

in barmhartigheid en vergeving en hoorde je Hem niet zeggen,

"Ook ik veroordeel je niet, ga heen en zondig niet"

Dit doet mij steeds denken als Jezus aan de waterput staat, en water vraagt aan een zondares.

Ik denk niet dat je je iets kan laten aanpraten, je kan wel iets verkeerd interpreteren, jammer, maar dat zijn nu eenmaal onze gevoelens die overheersen.

Het evangelie helpt ons om ons leven te beoordelen naar Gods maatstaf. Om de zonde in ons leven te herkennen moeten we het evangelie bekijken vanuit ons eigen leven; en toch met God onze Vader verbonden blijven. Als je dit doet, hoef je je niet zondig te voelen.

Piet reageert hierop (7 november):

Ik denk dat die laatste alinea precies aangeeft wat ik bedoel: je bij God thuis voelen en dus niet zondig, in ieder geval niet zo dat je je diep ter aarde buigt met 'mijn schuld, mijn schuld, mijn allergrootste schuld'. We schieten te kort maar daardoor zet ik mezelf niet in een hoekje, noch laat ik me in een hoekje zetten. Dat is niet vruchtbaar.

naar begin 'Je zondig voelen'

Liturgie

Eredienst

Johanna schrijft 3 oktober '03

Surfend op de site zag ik een regel die me gelijk in het oog sprong en waarop ik graag iets wil zeggen.

http://home.planet.nl/~goris064/kernstukken.htm#watisliturgie op deze pagina staat als je naar beneden scrolt de volgende regel: Liturgie is meer dan eredienst, cultus; het heeft te maken met je hele doen en laten, hebben en houden; het is niet alleen maar een zondagse of doordeweekse dienst maar je hele leven.

Ik denk dat in deze ene regel precies wordt weergegeven wat zo moeilijk is om te omschrijven.

Want mensen denken heel vaak dat als je wel gelovig bent en ook je geloof belijdt dat je dan ook naar de kerk moet om een liturgische viering bij te wonen.

Al een aantal jaren ben ik tot de conclusie gekomen dat het bijwonen van een liturgische viering wel heel fijn is maar het niet noodzakelijk is om een relatie met God te hebben.

Je hele leven buiten de kerk om moet eigenlijk een feest zijn ter ere van God, alles wat je buiten de kerk om doet moet je eigenlijk doen ter ere van God, en zo wordt je leven een eredienst voor God.

Zodra je leven een eredienst voor God is betekent dat in zekere zin dat je lichaam het altaar is, het offer is, dat God bezit kan nemen van je lichaam om op deze manier door jouw tot de mensen te komen.

Maar veel mensen zullen denken dat als je leven een eredienst is voor God dat je dan 24 uur per dag moet bidden of naar de kerk moet omdat je anders toch geen eredienst kunt zijn voor God.

Maar laten we het anders bekijken.

Als je leven een eredienst is voor God wil dat in feite niets anders zeggen dat jij je leven in dienst stelt ter ere van God.

met vriendelijke groeten Johanna

Piet stelt een vervolgvraag:

Johanna heeft iets fundamenteels te pakken! Zij reikt hoog, Levenswijd.

De vervolgvraag is of zij die eredienst alleen wil doen, in d'r eentje.

Lina en Johanna reageren op deze vervolgvraag

Ivo reageert op Johanna hierboven (10 oktober 2003)

Er is een spreekwoord dat luidt : Wiens Brood men, diens Woord men spreekt.

Voor mij is het zeer aanmatigend te stellen dat je niet naar de eredienst moet gaan. En volgens mij beweert Johanna dat ook niet.

Ze zegt dat het zo zou moeten zijn dat..

Zodra je leven een eredienst is ...

Volgens mij kun je buiten de kerk niet een relatie met God hebben.

Tenminste ik niet.

Als ik aan mijzelf denk weet ik dat ik zeker niet elke dag bid, geen onze Vader bid enzovoorts.

Ik heb daar vaak geen tijd voor.

We weet ik dat ik moet proberen in mijn dagelijkse leven alles moet gebruiken wat God mij gegeven heeft. En zal moeten accepteren waar ik zwak in ben.

Wanneer ik dit in mijn gemeenschap kan mag beleven ben ik bezig aan mijn relatie.

Iedere dag zou een feestmaal moeten zijn,.

Maar helaas ik vergeet wel eens te eten en af toe gaat het van even snel een eitje bakken met een plakje tomaat en een stukje spek, zo opeten van het aanrecht.

Zo gaat het bij mij ook met God.

Als ik er aan denk neem ik een lezing uit missaal voor de dag en probeer die dan mee te nemen.

Maar als iemand mij bij het inhalen snijdt , dan praat ik wel eens andere koek.

Mijn dag is niet altijd een eredienst voor God.

Eerder is het voor mij belangrijk dat te accepteren dan steeds maar proberen mezelf voorbij te lopen.

Toen God de mens schiep , was het goed.

Waarom zou ik dan met mijn zwakheden niet goed zijn. Zoals Hij het wil.

En wanneer ik dan van mijn kant de relatie heb verbroken, ben ik blij dat ik mag bekennen.

Johanna reageert op Ivo (onder "Kerk")

Lina reageert op de vervolgvraag van Piet; 10 oktober 2003

Of zij die eredienst alleen wil doen?(moet doen?)

Voor een christelijke mens (mijn persoonlijke visie), heeft geloven in God juist alles te maken met je leven in dienst stellen ter ere van God. De liturgie leeft van het geloof, maar sticht en hersticht ook het geloof. Ik als christengelovige leer er luisteren naar Gods woord en het beamen, er komt steeds weer een contact met de geloofstraditie van de Kerk, je leert er bidden en zingen.

God kan je vinden in alles! Het bijwonen van een liturgische viering is voedsel om je te voeden om je leven in dienst te stellen ter ere van God. Je kan beter en meer mens worden door mensen te helpen, leven en handelen volgens het evangelie dag na dag.Toch moet je het evangelie vertalen naar je eigen concrete situatie en naar je eigen concrete mogelijkheden. De kunst hier is “ welke die kleine stapjes kunnen zijn die jezelf moet vinden en je moet ze ook zelf zetten”.

Ik wil gelukkig worden. En ik wil ook dat andere mensen gelukkig kunnen leven. Als ik rond me kijk, zie ik echter heel wat mensen, dichtbij en veraf, die leven met pijn en verdriet, met honger, met angst in de ogen ….Toch blijven er mensen opstaan die bekommerd zijn om hen die broos en kwetsbaar zijn. Zij blijven geloven dat elke mens bestemd is om ten volle te leven. Door met anderen mee te leven, maken zij dat oude verhaal van Gods droom weer waar en terug nieuw!.

Als je dit kan is alle dagen je leven in dienst ter ere van God, was dat Gods droom niet?

Lina

Een tegenvraag van Piet:

Mensen die lijden, het lijden verdragen, en zo het kwade niet voortzetten, hebben die zelf ook niet een eredienst, delen zij in een eredienst? Zo ja, welke?

Johanna en Lina reageren op tegenvraag

Johanna reageert op de vervolgvraag van Piet (10 oktober 2003):

"De vervolgvraag is of zij die eredienst alleen wil doen, in d'r eentje."

Daar wil ik graag op reageren.

Ik denk namelijk niet of het de vraag is of ik die eredienst alleen wil doen, veel eerder is het de vraag of ik die eredienst wel alleen mag doen.

Waarom zou ik de eredienst niet alleen mogen doen??

Simpelweg omdat God dat niet toelaat, Hij zorgt er altijd voor dat je de eredienst doet in bijzijn van iemand, of met iemand.

Zodra ik 's morgens het ochtendgebed doe, weet ik dat er honderden met mij op datzelfde uur het ochtendgebed doen ter ere van God, op moment dat ik iemand help ter ere van God weet ik dat niet alleen de persoon die ik help blij zal zijn en dankbaar zal zijn maar dat er honderden mensen ergens op de wereld ook iemand helpen ter ere van God.

God laat je de dienst ter ere van Hem nooit alleen doen, want zelfs als je alleen bent ben je nog niet alleen, God is altijd bij je samen met Jezus, Maria en alle Heiligen, de vraag is alleen of jij er klaar voor bent dienst te doen ter ere van God, of jij er klaar voor bent om de grote ontmoeting in de eredienst aan te gaan.

Want zodra je van je leven een eredienst maakt weet je dat je nooit meer alleen bent en nooit meer alleen kunt zijn.

Dienst doen ter ere van God, eredienst doen betekent dat je altijd iets doet samen met anderen en voor anderen.

Gods Zegen en in gebed verbonden jullie Johanna.

Piet heeft weer een vervolgvraag op Johanna:

Wat Johanna zegt over "grote ontmoeting in de eredienst" intrigeert me. Is het zo dat je kunt je zeggen dat/of je met wie je die dienst het liefste, meest diepgaande, doet?

Johanna reageert op deze vervolgvraag van Piet (24 oktober 2003):

Wat Johanna zegt over "grote ontmoeting in de eredienst" intrigeert me. Is het zo dat je kunt je zeggen dat/of je met wie je die dienst het liefste, meest diepgaande, doet?

Laat ik daar proberen op te reageren, De grote ontmoeting in de eredienst is de ontmoeting tussen jou persoonlijk en tussen God, tussen jouw persoonlijk en tussen Jezus, tussen jouw persoonlijk en tussen Maria.

Ik weet zeker dat je kunt zeggen: Vandaag wil ik eigenlijk wel de ontmoeting aangaan met Jezus; ik weet zeker dat je dan ook met Hem die ontmoeting zal aangaan, maar als het zover is, durf je dan nog de stap te nemen, durf je dan nog Hem te ontmoeten en te volgen??

Je kunt zelf kiezen wie je wilt ontmoeten, met wie je de dienst het liefste doet, wie je op dat moment het meeste nodig hebt.

Heb je een Vader, Broer of Moeder nodig?? of heb je soms een Heilige nodig??

Het Mooie is eigenlijk dat je Altijd keuzevrijheid hebt in alles wat je doet, alles wat je denkt en alles wat je teweegbrengt, en ook in de ontmoeting is de keuze aan jouw, als jij niet zegt wie je wilt ontmoeten hoe moet die ontmoeting dan plaatsvinden? Natuurlijk kun je wachten tot er iemand aanklopt en zegt, zullen we ............ en natuurlijk kun je dan ja of nee zeggen ( weer een keuze ) maar eerder is het dat God op ons wacht, op wat wij kiezen, er wordt ingegaan op die keuze.

God is namelijk al altijd bij ons, maar de vraag is of wij altijd bij Hem willen zijn, voor ons de keuze met wie we die dag of dat moment de grote ontmoeting aan willen gaan.

Johanna reageert op tegenvraag van Piet (24 oktober)

Mensen die lijden, het lijden verdragen, en zo het kwade niet voortzetten, hebben die zelf ook niet een eredienst, delen zij in een eredienst? Zo ja, welke?

Dit zou ik aan de hand van wat ik persoonlijk heb meegemaakt graag willen beantwoorden.

Maar eerst wil ik zeggen dat mensen die lijden en het lijden verdragen hun lichaam en leven tot een eredienst maken en dit zeker ook delen met anderen omdat anderen aan hun zien wat ze dragen ter ere van God.

Ik ken een Bisschop die de ziekte MS heeft, een slopende ziekte die steeds meer van je vergt.

Toen ik de bisschop leerde kennen lag hij al in bed, maar elke zondagochtend werd hij geholpen in zijn rolstoel en ging hij de dienst voor, de manier waarop hij de dienst voorging was echt een zegen, je zag God gewoon in hem, je zag God door hem Zijn werk doen.

Nu een tweetal jaren later is deze Bisschop genoodzaakt af en toe een dienst af te lassen omdat zijn lichaam het niet toelaat, ook kan hij nog maar heel weinig spreken, de dagen dat hij zich goed voelt wordt hij met bed en al de kerk ingebracht en gaat hij de dienst voor.

Hij verdraagt zijn lijden zonder klagen, hij ondergaat de vele ziekenhuisbezoeken zonder klagen, hij heeft eens zijn leven in dienst van God gesteld en hij doet dit zonder klagen, Hij vraagt aan God om kracht om toch herder te mogen zijn om de mensen die naar de dienst in de kerk komen te laten weten dat God leeft, dat God goed is, dat God in hem en door hem werkt.

Iemand die zulk een lijden heeft maar altijd vrolijk de dag tegemoet ziet en zijn leven ondanks het vele lijden nog ten dienste van God stelt heeft de taak van de eredienst volbracht.

Lina reageert op tegenvraag Piet (24 oktober 2003)

Mensen die lijden, het lijden verdragen, en zo het kwade niet voortzetten, delen zij in een eredienst, hebben die zelf ook niet een eredienst?

Lijden is noch uniek, noch exclusief. Je bent niet de enige!

Ik denk dat het lijden in je eigenste binnen te dragen is tot het op één of ander manier ondraaglijk wordt, met andere daden als gevolg. Noem je dat het kwade niet voortzetten? , ik weet het zomaar niet. Eigenlijk doe je dat wel, onbewust, als bescherming, als teken van hé, er is hier wat aan de hand!

Maar zodra er een moment is van een nuchtere gedachte, zal er ook de wens zijn om het lijden zoveel mogelijk te verminderen.

Als je een basis hebt meegekregen, opgelopen van "geloof", dan deel je ook mee in de eredienst. Want eredienst begint als er een vorm is van geloven, elke dag, maar de ene dag al beter dan de andere,

maar er zal ook veel tegenspraak zijn;

Hoe kan een God van liefde dingen toelaten, zoals pijn, geweld, oorlog, ziekte ..., vooral als deze diep ervaren worden door hen die onschuldig zijn. Of Hij is geen God van liefde, of Hij is niet de Almachtige en kan er niets aandoen!

Beproevingen en tegenspoed horen bij het leven, en ja, je kan je wijsmaken dat God een doel en een plan heeft voor jou en dat Hij jou onder de moeilijkste omstandigheden troost en gemoedsrust kan geven, maar zo eenvoudig werkt het niet.

Instinctief denk ik dat "goed" een hogere kwantiteit waarheid bevat boven slecht, en deze gedachten zijn ook door God geschapen.

Uit eigen ervaring stelde ik mezelf wel eens de vraag,(en velen zullen deze vraag gesteld hebben)

huilt God mee, als de pijn in mijn hart te groot is?

Als de last te zwaar is?

als de weg uitzichtloos en eindeloos lang lijkt?

Door zo na te denken, piekeren, door steeds naar antwoorden te zoeken , kwam ik steeds terug bij God , ook op de momenten als ik Hem niet graag had.

Ik zag dat Hij wel oprecht is, eerlijk, echt gemeend. Hij kon me rustig maken, ook al was dat soms maar even, maar Hij was er!

Mijn conclusie;

Het lijden op zich zal altijd niet veel goeds voortbrengen, wel als je beseft dat je het anders kan zien, als je kan ervaren, aanvoelen dat het tussen God en jou gaat. Vanaf dan krijgt het lijden wel een betekenis, een dankbaarheid. Lijden wordt dan een daad van geloven, geloven dat het goed komt, geloven dat er meer is ....

Zijn dit geen erediensten genoeg?

Piet stelt (7 november)

de reactie van Johanna op met wie je die dienst het liefste, meest diepgaande, doet?

en tegenvraag Zo ja, welke(eredienst)? nog eens aan de orde:

Wat Johanna schrijft is niet niks, getuigt van een universeel bewustzijn, waar zij deel aan heeft. Niet alleen allen die ook (mee) bidden maar ook God, Jezus, Maria, de heiligen zijn bij haar dienst betrokken. (Zeg ik het goed?)

Ik zoek in mijn povere eredienst een meer specifiek en sprekend contact, nl. die eredienst die Jezus van Nazaret heeft gebracht (t/m zijn dood toe) en nu voortzet, gezeten aan de rechterhand van de Vader. Dat wil zeggen dat Hij Zijn eredienst voortzet in/via de Kerk, de aardse representant van hem. Omdat het via hem gaat, kan de Vader mijn gestuntel niet weigeren; je kunt ook zeggen dat Jezus het oppoetst voor de Vader omdat je een volgeling van hem wilt zijn, omdat je via de sacramenten deel hebt aan hem. Dan gaat het meer om inzet, je doen.

Nog dringerder - vind ik - wordt dat als het gaat om de lijdende die zijn lijden verbindt met dat van Jezus (zijn lijden opdraagt) en zo samen met hem een eredienst brengt; een meer indringende (zoek het goed woord maar) dienst bestaat niet - lijkt mij. Die hoeft niet eens opgepoetst te worden.

Zo maak je dus een min of meer concreet 'gebruik' van Jezus als middelaar in doen en lijden, in je hele leven, ook buiten het kerkgebouw. Dan groeit je relatie met hem ook.

Het verschil met wat Johanna zegt ligt in dat middelaarschap van Jezus, het voortdurende middelaarschap van Jezus Christus.

Dacht ik zo.

Piet stelt een soort slotvraag (21 november):

Als je nu de hele tekst erbij haalt van waaruit Johanna vroeg: "Liturgie is meer dan eredienst, cultus; het heeft te maken met je hele doen en laten, hebben en houden; het is niet alleen maar een zondagse of doordeweekse dienst maar je hele leven.
Liturgie heeft ook te maken met de gemeenschap der heiligen: je viert als Kerk, niet alleen als plaatselijke gemeenschap maar ook verbonden met allen die J.C. willen volgen, niet alleen binnen de Kerk maar ook in de andere christelijke kerken. Niet alleen hier en nu maar ook met hen die dat al gevierd hebben en ons dat doorgaven, niet alleen op de aarde maar ook in de hemel. In liturgie wordt de beperking van tijd en ruimte opgeheven. Door ons actueel vieren met oude tekens en symbolen, riten en omgaan met het Woord zetten we een traditie van 2000 jaar en meer voort, wij be-leven haar. De uitvoering kan zich ontwikkelen, de inhoud blijft dezelfde."

Als je die tekst er dus bij haalt, hebben we dan … en nu vul ik niks in om niets te insinueren.

Begin eredienst

Begin liturgie

Altaarrelikwie

Tineke schrijft op 13 december '03:

Ik vraag me af hoe en waar de relikwieën in vooral nieuwe kerken vandaan komen. Van nieuwe, recent overleden heiligen zal het niet zo'n probleem zijn, maar anders...

Hier in Luxemburg is b.v. een nieuw ziekenhuis geopend met een (nieuwe) kapel. Het altaar is kort geleden gewijd en bevat relikwieën van de H. Willibrord. Bij mijn weten liggen andere resten van Willibrord in Echternach en Utrecht. Ik kan me niet voorstellen dat daar een stukje van zou zijn "afgepakt". Relikwieën kunnen natuurlijk ook (gedragen) voorwerpen zijn, maar bij de H. Willibrord vraag ik me dan af waar ze vandaan komen. Die zullen er niet veel meer zijn en wat er is zal zich in musea bevinden, lijkt me...

Piet reageert hierop:

Volgens 'Catholica' (Heidt A.M.) zijn relikwieën "stoffelijke overblijfselen van een heilige, verder kleding en voorwerpen door hem gebruikt; ook voorwerpen met het lichaam of het graf van een heilige in contact gebracht". Dit laatste biedt natuurlijk ruimte (ik wist het niet) voor ruime toepassing. Het besteis om aan de plaatselijke kerkeman-/vrouw te vragen wat als relikwie is gebruikt en hoe men daaraan komt enz. Dat zou je dan in het plaatselijke kapel/kerkblaadje kunnen (laten) publiceren.

Een altaarrelikwie is verplicht, ingelegd, ingemetseld in de altaarsteen. Het idee erachter is dat de Eucharistie wordt gevierd op een graf van een martelaar. Dat begon in Rome, waar veel martelaarsgraven waren. Later werden buiten Rome en in het Oosten relikwieën van martelaren overgebracht naar een kerk om die gedachte te handhaven.

Tineke vervolgt op 2 jan. 2004:

Ik heb nog niemand gevonden die me precies kan zeggen hoe het nu met die relikwie in de kapel van dat ziekenhuis zit... Denk dat jouw mogelijkheid (voorwerp op graf) de juiste is...

Wel viel het me op dat in Echternach het altaar heel mooi over het "graf" (tenminste... het gebeente van de H. Willibrord lijkt daar in een grafkist te liggen) heen gebouwd is, dus niet echt "ingemetseld". Doordat het altaar van binnen verlicht lijkt en opengewerkt is geeft dit een zichtbare eenheid met de oude fundamenten van de Kerk, dit "graf" bevindt zich nl. in de catacomben van de basiliek.

Begin liturgie

Kerk

Buiten de Kerk

Johanna reageert op Ivo (24 oktober 2003)

Volgens mij kun je buiten de kerk niet een relatie met God hebben.

Volgens Ivo kun je buiten de kerk niet een relatie met God hebben.

Ik zelf denk dat de kerk wel een hulpmiddel is om dichter tot God te komen om een relatie op te bouwen met Hem, maar ik weet zeker dat je juist buiten de kerk en buiten de kerkdienst de relatie met God gemaakt wordt.

Waarom??

Heel simpel eigenlijk, in de kerk ben je met mensen die allemaal geloven, in de kerk is een priester of voorganger die je verhalen uit de bijbel vertelt en zijn visie daarop in de preek weergeeft, in de kerk is het heel makkelijk om te denken dat je dicht bij God bent, tenslotte zijn kerken gebouwd als Gods Huis.

Maar zodra je weer terug bent in je eigen huis waar misschien niet iedereen meer de zelfde geloofsvisie deelt, waar je op je werk nooit verteld hebt dat je naar de kerk gaat, dan sta je er alleen voor, dan wordt je geloof op de proef gesteld en dan moet je bewijzen of je inderdaad een relatie met Hem hebt, wilt of aankunt.

Zodra je zegt :" Ja ik wil die relatie ook buiten de kerk en de dienst aangaan" leer je meer over God als in de kerk zelf, want dan openbaart God zich in alle dagelijkse dingen, de keuze tussen goed en fout, de keuze iets te doen wat God wil terwijl jij het misschien helemaal niet gedaan zou hebben, de keuze dat mensen je raar aan kunnen kijken, de keuze om dicht bij God te zijn temidden van alle tumult van het dagelijkse leven daar is de plek waar je God pas echt leert kennen.

Ivo reageert op Johanna hierboven (31 oktober 2003)

Volgens Ivo kun je buiten de kerk niet een relatie met God hebben.

Misschien had ik moeten zeggen buiten de Kerk om.

Waar Twee in zijn naam bijeen zijn , ben ik in hun midden.

Ik zelf denk …

Als je een tocht wil ondernemen in de woestijn, heb je toch wel voorbereiding nodig. Leren om te gaan met de omgeving,

Proviand meenemen voor onderweg,

Routes bepalen.

En de maatschappij waarin we tegenwoordig leven is toch wel te vergelijken met een woestijn. God is niet graag gezien. Er zijn meer collega’s die al een tweede vrouw hebben dan degenen die nog steeds met hun eerste vrouw leven (om maar een voorbeeld te noemen).

In deze maatschappij moet je sterk in je schoenen staan om zonder eredienst te kunnen leven.

Zonder geregeld te worden geconfronteerd met Zijn dood voor ons heb je al gauw de neiging te denken dat je het zelf toch maar goed doet.

Zodra je zegt :" Ja ik wil die relatie …

Als ik zo nog eens goed lees wat Johanna schrijft, heb ik het gevoel dat we wel hetzelfde bedoelen te zeggen, maar onze geschiedenis ons andere woorden doet zeggen, die op hetzelfde neerkomen.

Wanneer je buiten de Kerk je relatie met God wilt houden, moet je een sterke band hebben.

Waarbij ik alleen nog wil zeggen dat deze sterke band nooit meer van Godswege zal worden verbroken. Alleen wijzelf zijn in staat om ons van God af te keren. Alleen wij verbreken zijn verbond met Hem. Aan hem zal het niet liggen. Hij heeft het Verbond door middel van zijn Zoon ingelost.

Begin buiten de Kerk

Begin kerk

Johanna reageert op Ivo hierboven (19 december)

Ivo geeft hier een vergelijking met de woestijn en de maatschappij, in de zin van voorbereidingen treffen, je route uitstippelen, proviand meenemen voor onderweg.

Ikzelf zie dit anders.

Als ik gewoon eens op vakantie wil, dan ga ik plannen wanneer, hoe, wat neem ik mee etc.

Als ik echter "JA" zeg tegen God geef ik mijn leven aan Hem, Hij bepaalt dan de route, Hij bepaalt welke mensen ik zal ontmoeten in mijn leven, Hij bepaalt alles in mijn leven.

Ik kan zelf denken van: "ik wil het zo en zo doen" maar als God anders beslist kun je ervan uitgaan dat het niet gaat hoe jij wil.

Ik vind het een uitdaging om in deze maatschappij een levende relatie met God te houden.

Het is een missie, een moeilijke uitdaging, want inderdaad God zegt nooit nee tegen ons, wijzelf zijn het die keer op keer weer Zijn Hand nemen om door te gaan, keer op keer weer ja zeggen tegen Hem.

Persoonlijk doe ik dat het liefst zonder bijbel en zonder kerk, op die manier groeit mijn geloof en wordt het steeds sterker.

Natuurlijk is het fijn dat je terug kunt vallen op de kerk en op de bijbel zeker in tijden dat het wat moeilijker is of dat je het even niet meer alleen kunt.

Maar dan nog denk ik:"ik ben nooit alleen, de kerk is bijzaak, de bijbel is bijzaak, de hoofdzaak is ik en God, onze relatie"

Piet reageert op Johanna hierboven (2 januari 2004)

Waar Ivo met een beeld reageert, stelt Johanna een praktische benadering, ervaring, nogal concreet en direct. En van niveau.

Alleen zou ik - ik dus - Kerk en Bijbel e.d. geen bijzaak noemen want Wie wij God noemen kennen wij, leren wij kennen, uit die bijbel en van die Kerk. HijZ is degene die Jezus van N. zijn Abba noemde, Vadertje, Paps. Dat je van God geniet e.d. kan ik wel hoofdzaak noemen - Jezus richtte zich ook helemaal op Hem, verheerlijkte Zijn Naam - maar ik wil me graag door Jezus gesteund/begeleid weten. In de Kerk, zijn Lichaam.

Begin buiten de Kerk

Begin 'kerk'

Ivo reageert op Johanna hierboven (9 januari 2004)

Hallo Johanna,

het lijkt me geweldig om een relatie te hebben met God op de manier zoals jij hen beschrijft.

Je stelt dat je De Kerk niet nodig hebt en de Bijbel evenmin. Je noemt het maar bijzaak.

Naar aanleiding van deze reactie heb ik even nagedacht:

Gebeurt niet altijd bij mij, maar toch.

Allereerst vroeg ik me af hoe je tot de kennis van God gekomen bent.

Ondanks alle commotie die er is omtrent het al of niet opnemen van de christelijke waarheid in de grondwet van Europa, kun je mij niet wijsmaken dat je zonder kerk en bijbel bent opgegroeid.

In die bijbel lees ik over mensen die zonder Kerk en Bijbel opgroeiden. Ze hadden wel een levende relatie met God en God was altijd aanwezig. Maar of dat nou van die geweldige mensen waren?

Abraham loog over zijn eigen vrouw omdat hij bang was voor de koning.

Later werd die koning bang voor de God van Abraham.

Neem nou Jakob die zijn vader oplicht omtrent het eerstgeboorterecht.

En toch had hij ook een goede relatie met God en zonder kerk en zonder bijbel.

Ik kan me voorstellen dat je de kerk en bijbel bijzaak vindt, want juist uit dit nomadenvolk, moordenaars, oplichters, leugenaars heeft God zijn Zoon voortgebracht. Ook weer niet helemaal, maar het gaat te ver om hier de stamboom uit te pluizen en allerlei spitsvondigheden uit te pluizen. Dat is niet voor mij.

God heeft dit nomadenvolk tot slavernij gebracht, verlost uit de slavernij en een eigen land gegeven. Daarna is hij zich pas goed openbaren. Aan Mozes, Jozua en anderen.

Het begin van onze bijbel was er.

Ook ontstond er toen al het eerste begin van Kerk.

Wij en God

Samen kerk.

Groeten

Ivo.

Begin buiten de Kerk

Begin kerk

Piet reageert op Ivo hierboven (9 jan ’04)

Even voor de zekerheid: Johanna spreekt over Kerk zoals is gegroeid vanaf/in/door Jezus Christus; Ivo gebruikt ‘Kerk’ in een sfeer van een gemeenschap met God, ook zonder J.C.

Over bijbel kun je spreken als het geschreven boek maar zij is mondeling ontstaan, nog vóór Mozes. Ze stond toen dichter bij de mensen dan nu, overigens even gewone mensen als wij. Niettemin: probeer bijbel en Kerk in één ‘blok’ te zien.

Ivo zegt zelf over dit onderwerp dat het meer én/én is dan of/of.

Johanna reageert op Ivo hierboven (9 jan.'04)

De reacties gelezen van zowel Piet als Ivo en dan kom ik tot de conclusie dat we eigenlijk om elkaar heen draaien.

Terecht vraagt Ivo hoe ik een relatie met God kan hebben als ik Hem niet eerst heb leren kennen.

Ik ben opgegroeid met de kerk, de bijbel en het gehele geloof. Naarmate ik ouder werd kreeg ik een steeds betere relatie met God zodat ik op dit moment kan zeggen dat mijn relatie met Hem zo is dat de bijbel en de kerk voor mij bijzaak zijn geworden.

Bijzaak in de zin van ik heb het niet nodig om de relatie in stand te houden.

Natuurlijk lees ik wel uit de bijbel, en natuurlijk zijn er passages uit de bijbel die ik in mijn leven goed kan toepassen.

Maar ik lees de bijbel nu meer op een manier van het al weten en het willen uitdiepen van wat ik weet. Erover mediteren en in gesprek gaan met God wat Hij nu eigenlijk wil zeggen.

De kerk is voor mij ook geen noodzaak meer om God te leren kennen, tenslotte ken ik Hem al.

De kerk is voor mij nu meer een gelegenheid om met medechristenen te vieren dat God zijn Zoon voor ons op aarde zond om zo de weg naar Hem makkelijker te maken.

Dus kerk en bijbel zijn voor mij geen noodzaak maar bijzaak.

Vroeger was de bijbel ook geen noodzaak, zelfs geen bijzaak want hij bestond nog niet ten tijde van het oude en nieuwe testament; daar hadden mensen ook een relatie met God en leerden ze God kennen zonder bijbel en zonder kerk. Ditzelfde kan ook in deze tijd, maar je moet wel durven JA zeggen en Zijn Hand vast te pakken om met Hem in zee te gaan.

Ivo geeft ook aan dat vroeger mensen ook logen, hij noemt voorbeelden als Abraham en Jakob. Maar doen wij niet in deze tijd hetzelfde, zijn er in deze tijd niet ook mensen die zeggen een relatie met God te hebben en vervolgens toch naar elkaar toe liegen of nog erger oorlog voeren.

Zelfs aan mensen die zoals Abraham en Jakob zo dicht bij God stonden werd vergeven, God was hun genadig ondanks dat ze logen of ruzie maakten of oorlog voerden.

Hoe dichter je bij God komt, hoe groter de uitdaging wordt om een levende relatie op te bouwen, uit te diepen met Hem, hoe groter ook de uitdaging van Satan wordt om je te verleiden tot leugens, ruzie etc.

Daarom is het geloof niet zomaar een verhaal wat je in de bijbel kunt lezen of het op zondag trouw naar de kerk gaan, het geloof is een uitdaging die je moet durven aan te gaan ook als je daarbij de bijbel en de kerk niet meer als hoofdzaak maar als bijzaak nodig hebt.

Geloven is een risico nemen.

groetjes

Johanna

Begin buiten de Kerk

Waarom blijf je in de Kerk?

Rosanne schrijft (aan Piet) 11 oktober '05:

Hoe ga jij om met al die zaken die de kerk in zo'n kwaad daglicht stellen en die vaak nog waar zijn ook? Hoe ga je om met het keurslijf dat door het episcopaat door onze strot wordt geduwd, zonder degelijke onderbouwing vanuit het christelijk geloof? Waarom blijf je onderdeel van de katholieke kerk als de katholieke leiding zich soms zo rot gedraagt tegenover de gelovigen? Waarom is er geen breuk? Geen opstand? Het lijkt wel alsof progressieve of vrijzinnige of traditionele katholieken hun schouders ophalen i.t.t. regressieve katholieken. Het lijkt wel alsof die eerste groepen katholieken bij zichzelf denken: "zolang we maar onze eigen parochie kunnen behouden met onze eigen vorm van werken. Dan mogen ze bedenken wat ze willen en blijven we katholiek."

Waarom kiest de RKK in Keulen voor zo'n spektakel zonder inhoud en pikken we dat ook nog? De RKK discrimineert vrouwen en homofiele mensen en dat pikken we ook nog. Ik vraag je niet een verdediging te schrijven. Ik wil je zeggen dat ik er zo'n moeite mee heb dat ik er geen onderdeel meer van wil zijn. Ben jij ook op dit punt geweest? Zo ja, wat maakte dat je bleef?

Piet: Ik heb Rosanne geantwoord, maar zijn er nog meer antwoorden?

Jeanne antwoordt op 17 oktober '05:

Rosanne, ik herken al je vragen en ben ook wel op het punt geweest dat ik mij afvroeg of ik mij nog wel mee wilde laten tellen bij dit instituut. Wat maakte dat ik bleef?

Daar kan ik geen logisch antwoord op geven.

Ik zie het instituut kerk als de gehavende voorgevel van een andere kerk, het mysterie van de bundeling van krachten die Jezus volgens mij voor ogen had, toen Hij beloofde dat het na Hem niet ophield en Zijn volgelingen opdroeg door te gaan met wat Hij in gang gezet had.

Met de belofte van de Geest als permanente ondersteuning is het gezamenlijk optrekken in Zijn geest een niet meer uit te poetsen fenomeen in de wereld geworden.

Er zijn voorbeelden te over van het steeds weer opstaan van mensen die in Zijn voetstappen gaan en de wereld in Zijn naam een stukje leefbaarder maken. Men hoeft niet persé gelovig gemotiveerd te zijn om de wereld leefbaarder maken, maar voor degenen die dat wel zijn, is het van belang om geruggesteund door de organisatorische verbanden hun taak te verrichten. Vanuit de verstrooiing heb je helemaal geen stem in de kerk.

Je zegt: "Waarom is er geen verzet?" Ik denk dat wij in Nederland met de achterstand van de voorsprong tobben. De Acht Mei Beweging was een bundeling van protesterende katholieken. De AMB heeft ook wel haar sporen achtergelaten.

Veel kritische jonge mensen uit mijn jonge jaren verloren hun interesse voor de kerk, ze doen voortreffelijk werk op hun plek in de maatschappij, maar wat de kerk betreft zijn ze in de verstrooiing geraakt en verstoken van de organisatorische verbanden die nodig zijn om protest te bundelen - als ze daartoe nog lust zouden hebben….......

Ik blijf in de kerk vanwege Jezus van Nazareth.

Hij is waarschijnlijk de mens geweest die het best het mysterie van het bestaan der mensheid, van de schepping begrepen heeft. Hij heeft scherp gezien welke richting de neuzen moeten staan.

Hij heeft het ook voorgeleefd. Maar hij moest de uitvoering van Zijn ideeën overlaten aan goedwillende mensen, die veel van Hem geleerd hadden, maar niet van Zijn formaat waren.

Maar achter de gehavende gevel houden ze wel de kerk in stand die bij het mysterie van de schepping hoort. Waar we kerk zijn door (Gabriël Smit) "….........Gewóón zijn waar je bent; doen wat je doen moet…........Leven en gewone dingen doen, 'Onze Vader' zeggen en het geloven. Proberen de aarde bewoonbaar te maken…..........."

Dat is de kerk waar er het aan toe gaat als in het gedicht van Charles Peguy. Hij ziet God als een die naast ons staat en zich over ons verbaast, daarmee kan ik leven:

HOOP

"De hoop," zegt God,
"die verbaast me telkens weer,
die is verbazingwekkend.
Dat mensen zien hoe alles gaat
en dat ze geloven dat het morgen beter zal zijn,
dat ze zien hoe alles vandaag gaat
en dat ze geloven dat het beter zal zijn
morgenochtend,
dat is verbazingwekkend,
het is het grootste wonder van mijn genade,
ik sta er zelf verbaasd van."

onsterfelijk en onuitblusbaar
als een kleine vlam, een rillende vlam schijnt door de duisternis
van de wereld,
een aarzelende vlam schijnt door de duisternis
van de tijd,
een zorgelijke vlam komt in het duister
van de nacht,
een vlam die niet te doven is,
zelfs niet door de adem van de dood.

"Wat mij verrast," zegt God,
"dat is de hoop,
ik heb er niet van terug."

Charles Peguy

Bij die mensen wil ik horen, in die hoop wil ik leven, in de kerk die gebukt gaat onder het menselijk tekort wil ik blijven. Want al zie ik hoe het gaat, ik geloof dat het morgen beter zal zijn.

(De paus van gisteren weigerde Küng een gesprek, de paus van vandaag voert een collegiaal gesprek met Küng)

begin Waarom blijf je in de Kerk?

Aanvankelijk bedoeld als artikel aangeboden medio april 2010.

"Zie, Ik ga iets nieuws beginnen"

Inleiding

Nadat onze wijkmerel haar dageraadsgebed heeft gezongen, kan het verkeer ongehinderd verder gaan. Maar wat zong zij zoal? "Zie, Ik ga iets nieuws beginnen" want mgr. Wiertz heeft gesteld dat niemand bij een club wil horen die afkalft; het moet anders, maar hoe? Mgr. Van den Hende wil 'back to basics': loflied. Mgr. Hurkmans noemt homoseksualiteit een open zenuw van de Kerk. "We stonden erbij en keken er naar". ? De Aartsbisschop voorziet dat over enkele jaren nog 10 % van de katholieken praktiseert. Dan hebben we het nakijken. Mgr. Bär vraagt zich af waar 'zijn Kerk' is, waarna de curie ongehinderd verder gaat. Ik moet bekennen dat ook ik - al eerder- mijn ontzag voor de 'curie', het Vaticaan, 'Rome' kwijt ben - het is geen trauma maar wel een domper. Ik had gedacht dat … Dus: klaagzang. Mgr. de Korte geeft een opsomming van diverse gebeurtenissen die onrust hebben verwekt, die niet bij elkaar kunnen worden geveegd, maar laten we blij zijn dat ze nog onrust hebben verwekt. Openheid en waarheid. Lied van hoop.

Kortom, de enige vreemdeling in Jeruzalem kan overal terecht. Feiten te over en een al of niet echte bloedneus helpt niet. Er kwam/komt een en ander aan het daglicht: "Aggiornamento".

Ik pleit voor de Kerk, Het Lichaam van Christus, voor Wie ik - de beste noch de enige - me graag jarenlang praktisch heb ingezet - nog - en ik ben meer uit op een lied van hoop in de dageraad dan op een zwanenzang. Maar dan moet er nu wel echt iets wezenlijks gebeuren, ook als het hard is. 'Iets'. ? Anderen kunnen vast nog wel punten aan de mijne toevoegen en de kerk is groter dan West-Europa.

Ik hoop op gehoor, ook van de bisschoppen en hun Veldwerkers; wie het al en zo goed weet kan dit beter overslaan. Zeg er graag bij dat ik iedereen die zich voor de Kerk inzet dankbaar ben. Nu be-Ambt zijn is niet leuk maar wel de kans, want iedereen is ervan overtuigd dat het er nu op aan komt. Doorgaan met iets dat niet (meer) functioneert is onzin. Ik ben vast niet de enige die vind dat 'het nu afgelopen moet zijn'. Wat 'het' precies is, moge in discussies blijken. Ik hoop dat de misbruiken die nu aan het licht zijn gekomen en nog komen plus de missers die zich hebben voorgedaan grensverleggend werken zodat in een open kader alles wat onbespreekbaar is/was nu ter discussie is en kan worden doorgelicht opdat het "zonder vlek of rimpel" terecht komt. Als er nu niet iets significant goeds gebeurt, sterft de kerk verder en lijdt het Lichaam van Christus onnodig verder.

Mijn 'iets' behelst drie punten die zich als eerste aanmelden als katholiek zijn ter sprake komt: 's zondags naar de kerk gaan, je moet geloven (ook als het niet waar is) en seksuele moraal. Helemaal niet leuk maar ik vind ze nu zeker onontkoombaar omdat het gaat over de geloofwaardigheid van de Kerk, het "Wij van de Christenen", en leg ze zonder doekjes of blad maar uiteraard beknopt op tafel; op de site "Over Geloof" is meer te vinden.

Kerk

Getuige de leegloop van de kerk mist zij haar spiritueel vermogen, liever: de gelovigen missen het en geloven het wel. Belangstelling voor het geestelijke te over, hunkering naar spiritualiteit, zeker onder jongeren; waarom pikken we het dan niet op? Door tekort aan kennis, aan instelling, houding van de leidenden/voorgangers en aan be-leving door de gelovigen. Ouderen te over die teleurgesteld met 'Kerk' niets meer kunnen, m.i. omdat hun de/hun Eucharistie is onthouden. De Eucharistieviering moest eigenlijk overlopen van geestelijk Leven maar als de priester klaar is gaan we naar huis. Gechargeerd, maar kan de gelovige zeggen wat hij/zij nu 'eigen'lijk wel heeft gedaan? Heeft hij be-leefd, be-ademd, inbreng van zijn geestelijk Leven gehad? De offerande moet weer echt worden, een naar voren brengen van eigen inzet, eigenheid aanbieden om het eigen dankaanbod te (laten) heffen; offerande - Eucharistisch Gebed - nuttiging moet weer één ononderbroken ritus vormen zonder hofceremonieel. Goede wijn behoeft geen krans. De viering heeft nu te veel het karakter van uitvoeren van een programma, terwijl men na afloop even op adem zou moeten komen. Ik doe niks af aan de onmisbare rol van de priester maar het gemeenschapsidee is wel wezenlijk. De Eucharistie is dé gelegenheid waarin individuen een Gemeenschap vormen. De gemeenschapsidee gaat verloren door de a-commune rol van de voorganger en door die hoogheilige instituutsmuts die afstand schept alsof omgaan met het heilige niet eigen is aan iedere mens is binnen zijn religieus vermogen.

Er is nog een aspect dat nu meer dan ooit ter zake is wat betreft de Eucharistie. Het gaat om de misbruikte. Het is verre van eenvoudig, het is geen therapie-methode, al helemaal geen recept maar een lang verhaal zoals dat van Jezus. Binnen de Eucharistie ligt m.i. dé mogelijkheid voor haar/hem om … en nu weet ik het goede woord niet. Het is afhandelen noch oplossen, want een 'levenslang' voor hem/haar ligt kort bij; als ik zeg 'er vrede mee (gaan) krijgen', lijkt het gelatenheid, die niets biedt. Het gaat om meer, dat naar heling neigt. Daarvoor is kennis van Eucharistie nodig, groei daarin en kunde. Dat is niet in kort bestek uit te leggen. Ik hoop m.b.v. de site en het "Boek over Geloof" daarover te hebben aangereikt.

Het celibaat is gekoppeld aan het ambt. Tegen het celibaat heb ik niks; het is een evangelisch ideaal. De jongeling dien Jezus liefdevol aanzag, kon het niet - begrijp ik. Die verplichting veronderstelt wel de vrijwillige beslissing maar er is geen vrije keuze, want celibatair priester staat niet naast gehuwd priester v.v. Het ideaal is er niet minder om maar de kans dat de celibatair vastloopt ook niet. Daar is een reëel 'tegenwicht' voor nodig. Vervolgens, als een celibatair om ontheffing van het celibaat vraagt, moet men bedenken dat je niet zomaar kunt trouwen omdat de seksuele ontwikkeling van de jong volwassene naar een (seksuele) relatie niet tot ontwikkeling is gekomen gedurende zijn opleiding/vorming tot (celibatair) priester. Hoe dat op te lossen? Wat had men bij de 'viri probati' van Vat II voor ogen?

Natuurlijk komt nu ook het misbruik op de proppen. Het is onrecht en als er iets a-bijbels is, is dat het. En we denken aan de molensteen, net zo goed voor leken van wie je zeker mag verwachten dat je hen kunt vertrouwen. Maar is een "Ook gij, Brutus?" geen hedendaags, achtste KruisWoord ?

De paus vraagt dat de Kerk bidt en boete doet. Voor wat individuen hebben misdaan. En als ik bedenk dat de Kerk meer Organisme is dan organisatie, kan ik daarin meegaan. "Als één lid lijdt …." Maar dan niet alleen in boeten.

Het ambt is wezenlijk, geen punt; er ontstaat een 'Wij', de band tussen de be-Ambte en Jezus Christus kan niet te groot zijn, er ontstaat een 'Wij', terecht, maar zou het diakenschap niet verder en zinvoller kunnen reiken dan assistentie bij de eredienst e.d.? Juist hem kunnen taken, een ander vakmanschap, worden toebedacht die niet wezenlijk zijn voor het priesterschap. Denk aan bestuursfuncties, categorale zorg, caritas, pastoraal-psychologische begeleiding en liturgie rond het sterven, catechese e.d. Mij lijkt het diakenschap nu ondergewaardeerd, onbenut.

Je moet geloven (ook als het niet waar is)

Ik denk dat men zonder zich er van bewust te zijn te veel het idee hanteert 'geloven is aannemen op gezag'. "Ik heb mijn eigen geloof" is vaak te horen en is meer een verzet daartegen dan een open deur intrappen. Geloven en (opleggend) moeten gaan niet samen. De eerste grond voor geloven, de stap vanuit mijn eigen religieus vermogen, ligt alleen tussen mijn Schepper en mij: ik-Gij & Gij-mij, rechtstreeks en onmiddellijk, en daar zit niets en niemand tussen. Een intiemere relatie dan die tussen Schepper en schepsel is niet mogelijk. Dat geloof daarop verder wordt uitgebouwd is een vervolg, waarbij gezag, gebaseerd op ontzag, van dienst zal zijn. Ik wil best vernemen van de 'ik-Gij&Gij-mij' van Jezus v. N. maar ik moet (voorwaarde) er klaar mee komen anders is het geen geloof. Geloof vraagt eigen standpunt en inzet anders is de lol ervan af. Hetgeen niet wil zeggen dat ik mijn gezonde verstand niet hoef te gebruiken; ook gekregen.

Veel misverstand ontstaat doordat het onderscheid tussen waar en waarachtigheid niet wordt gehanteerd. De bijbel is een geloofsbelijdenis en een bijbelverhaal hoeft niet historisch waar te zijn voor het tonen van de geloofsinhoud. Bij parabels is dat duidelijk maar bij andere verhalen treedt die verwarring op. Het verhaal van de zondeval hoeft niet historisch waar te zijn en kan toch een geloofsgegeven bevatten. Het meest blokkerende voorbeeld lijkt mij het verhaal van de maagdelijke geboorte (eigenlijk 'wording') van Jezus. Mt en Lc verhalen wel de maagdelijke geboorte maar verkondigen incarnatie (zoals ook Joh). Dat is het geloofsgegeven (eigenlijk krankjorum, maar is er een mooiere visie op het mens-zijn?). Als je niet meer weet dan dat, accepteer je niet dat dat op een a-menselijk manier moest gaan. Maar de ouden moesten dat wel zo verkondigen want zij wisten niet beter dan dat het zaad van de man de volledige vrucht bevat, zoals een graankorrel. Dus kon Jozef niet de vader van Jezus zijn want hij was een mens en Jezus was/is ook god. Dus hun 'heilig verhaal'. Maar wij weten sinds zo'n 150 jaar meer en dan kun/moet je anders (gaan) denken: het kind is van man+vrouw en is een eigenstandig wezen met eigen lichaam en ziel "waarin lijfelijk de godheid in heel haar volheid" kan wonen. Dus hebben wij het makkelijker dan de ouden en hebben we geen (biologische) maagdelijkheid nodig. Dan is Jezus dus gewoon mens als wij en wij evengoed mens als hij, en is onze menselijke natuur (in principe) even geschikt om met het goddelijke te worden verbonden als de Zijne vanaf Zijn begin al was. Het mysterie ligt niet in een maagdelijke geboorte maar in de incarnatie. Wie nu nog de (biologische) maagdelijke geboorte hanteert, doet tekort aan Jezus' mens zijn en aan ons mens zijn. Het heilige blijkt in de natuurlijkheid, zonder kunstgrepen. Kan het mooier? Dan komt ook 'Maria' veel beter over; het doet aan haar Dei Genetrix-schap niets af, in tegendeel, ook niet aan haar antwoord aan de engel, haar beeld van de Kerk zijn en van de individuele gelovende, e.d. Maar dat laat ik hier even rusten.

Bij geloof speelt vertrouwen in leergezag een duidelijke rol maar laat de kerkleiding dan ook vertrouwen hebben in en ontzag hebben voor gelovenden.

Seksuele moraal

Ik ga niet met zout wrijven; misbruik is onrecht en dus a-bijbels. Hoeven we niet over te praten.

Het klinkt hard maar mij lijkt dat je kunt stellen dat de kerkleiding haar machtspositie inzake seksualiteit kwijt is. Terecht, want het leergezag heeft gebruik gemaakt van kwetsbaarheid, onzekerheid en angst, en heeft "gij zult geen echtbreuk plegen" vertaald met "gij zult geen onkuisheid doen". Terecht, zegt mijn vrouw, want zij heeft de kerk liefdeloos gemaakt. Terecht, ook al was en is zorg het beginpunt, maar mensen, die heil zoeken, voelen zich geblokkeerd, zelfs de kerk uitgejaagd, uiteindelijk omdat de leiding alleen maar een geconstrueerd denken in stand kan houden. Lijkt dat niet op 'de mens is er voor de sabbat'? Ik ontzeg de kerk zorg noch inbreng maar ze moet aansluiten, reëel zijn. Die (machts)positie zal best mede gelegen hebben aan een victoriaanse sfeer die met een schaamlapje het beeld van de Verrezen Christus van Michelangelo heeft verpest, beelden heeft beschadigd, en wellicht mede waardoor de kerkleiding spastisch is omgegaan met seksualiteit. Dat was.

Seksualiteit is een sterk menselijk vermogen en het is logisch dat een burgerlijke overheid wetten stelt om misbruik ervan af te schrikken. Seksualiteit is ook een mooi vermogen en het is logisch dat een 'ideële' overheid (de kerkleiding) idealen stelt als doel. Maar als die idealen in wetten worden vastgelegd, waartegen dus kan worden gezondigd op straffe van, is het ideaal zoek en de lol ervan af. Die typische, persoons-eigen, fundamentele intimiteit wordt ge-/verhinderd. Ik classificeer dat ook als tragiek; wat best goed bedoeld zal zijn, loopt leeg door gebrek aan vertrouwen en/of paternalisme.

Wees nu eens reëel: wie denkt nu nog door masturbatie eeuwig verdoemd te zijn? (net als al die katholieken die niet meer 's zondags naar de kerk gaan) Of wordt het kosmisch evenwicht verstoord? Toe nou. Waarmee ik niet beweer dat men maar doen mag. De kardinaal zei eens voor de tv dat de mens geen slachtoffer mag/wil worden van zijn behoeften. Helemaal mee eens, "victor hosti et suo" hoort bij een man, be'heer'sing. Maar daarmee staan we binnen het humane kader, niet binnen het morele kader van goed of kwaad. Beheersing binnen het kader van een haalbare ascese kan een ideaal dienen. Ik vind dit een voorbeeld van eigen verantwoordelijkheid t.o.v. je Schepper, hoe je met je seksualiteit leert om te gaan. Ik heb mijn seksualiteit gekregen - zonder kop met hoorntjes en pijlstaart - en ben er dankbaar voor. Ik kan er onevenwichtig mee omgaan maar dan verlies ik wat fijn voelt. Seks moet fijn blijven; zij is gericht op intimiteit tussen mensen omdat de mens een gemeenschapswezen is en zij kan de sfeer inleiden waarin de gelovige intiem omgaan met zijn/haar Schepper leert omdat het zo oer-eigen is, een tweede 'ik-jij&jij-mij'.

Zoals het 's zondags dringen is om de kerk binnen te komen, zo mogen degenen die de huwelijksmoraal van de kerkleiding hanteren zich opstellen in rijen van drie. Ik ben geen moraaltheoloog - misschien is dat nu wel zo gunstig - maar als de kerkleiding nu eens wou luisteren naar gehuwde moraaltheologen, kerkjuristen, pastoraaltheologen, pastoraalpsychologen en verstandige huismoeders, zou ze dan niet ontdekken dat die vanuit eigen ervaring kunnen spreken en de kerkelijke huwelijksmoraal aan hen overlaten? Geslachtsgemeenschap hoeft echt niet te worden gelegitimeerd door nieuw leven en ook niet door een geconstrueerde versie van de natuurwet. Natuurlijke gerichtheid is eerder op liefdesexpressie enz. gericht dan op voortplanting. De eerste, misschien wel enige legitimatie (eigenlijk een afschuwelijk idee), is het eerlijke 'wij tweetjes'. Zolang er geen onrecht plaats heeft, hoeven anderen zich daar niet ongerust over te maken. We weten meer dan vroeger en mij lijkt dat de kerkleiding in haar bezorgdheid (geloof ik best) zich nu ook moet afvragen of het psychisch mechanisme van 'ik niet dus jij ook niet' mee heeft gespeeld, met 'nieuw leven' als dekmantel. Het onderbewustzijn bestaat. Zo ook het paternalisme: 'wij weten wel wat goed voor u is'; ik hoor het JPII nog tegen de Bosschenaren zeggen in 1983. Als het vroeger al gold, nu niet meer. Leken hebben er een hele hoop verstand van.

Als nog niet alle haren ten berge zijn gerezen: homoseksualiteit. Ik begrijp heel goed dat vanuit cultuur en/of traditie dit een vreselijk gevoelig onderwerp is. Probeer die gevoeligheid niet te laten overheersen, ze is te veel emotioneel, en probeer er 'nuchter' tegenaan te kijken. Homoseksualiteit en pedofilie worden vaak in een adem genoemd. Dom. Wie bij het rijtje maatschappelijk uitschot in Korinte, dat Paulus noemt, de homoseksueel ziet staan heeft niet - hoop ik - in de gaten dat hij beledigt. Ik zie geen bijbelse grond voor een veroordeling ervan. Laat zien, overtuig me en ik zal anders denken.

Inmiddels wordt er over gesproken en het blijkt zo veel voor te komen dat je niet meer van een afwijking of uitzondering e.d. kunt spreken. We weten nu meer en dan kun/moet je anders durven denken. Ik heb het niet over drammers, die je overal vindt, maar over jongens en meisjes, mannen en vrouwen die - verdomd als het niet waar is - wel gewone mensen (b)lijken te zijn! Zij hebben zichzelf niet gemaakt en ik zie niet waarom je hun wel de philia en de agapè zou toestaan(!) maar niet de eros. Zo ontken je hen in hun ervaring, bevestiging van hun emotionele persoonlijkheid, die wezenlijk is voor de mens. Als iemand daarvan vrijwillig af wil zien, hoeft hij het de ander nog niet te ontzeggen. Mij lijkt dat het voor hen al erg genoeg is als ze vanuit hun eigenheid niet kunnen deelnemen aan de schepping. Hun 'anders' is niet de eros. Zonder hatelijk te zijn vraag ik me echt af of celibatairen wel raad wisten/weten met seksualiteit en een 'meetbaar' nieuw leven als legitimatie gebruik(t)en. "Gemeenschap hebben is eigenlijk een goede daad omdat je O.L.Heer in staat stelt een nieuwe ziel te scheppen". Heb het zelf gehoord. Een generatie voor mij.

Onlangs het 25-jarig partnerfeest van een lesbisch koppel meegevierd. Hun feest. Niks mis mee.

Zou het de Kerk misstaan als zij een sacrament van vriendschap instelt? Wie durft?

Voor de samenleving

Ik zeg het niet graag maar mij lijkt dat de vraag naar voren komt of onder deze drie (en andere) punten niet een 'Wij weten het (beter)' van de kerkleiding ligt. Macht(shouding) is misschien wel niet het juiste woord maar dat gevoel is er wel. De realiteit, de binding met het kerkvolk, is zoek. Ten koste van de Kerk. Ik hoop dat de leiding zich (be)keert tot de gelovige en ruimte geeft aan Hoop. Er is zoveel gebeurd dat ik het gevoel heb van nu of nooit. Want als de kerk aan geloofwaardigheid heeft gewonnen door bovengenoemde punten op te lossen, kanzij ook (weer?) het licht voor de samenleving zijn/worden, waartoe Zij is geroepen en waarvoor zij de meest geëigende 'instantie' is om vanuit ideaal "het recht aan de volken bekend " te maken. Onrecht, haat, samenzweringen, corruptie, bedrog, terreur, oorlog, angst, onderdrukking enz. kan het beste vanuit ideaal en in Goede Geest onnodig worden gemaakt. Zij kan de gelovigen voor'lichten', daartoe oproepen en inspireren. Dan komt het van binnenuit.

Slot

Ik heb geen lieve dingetjes verteld, ben eerder hard, maar ik pleit voor onze Kerk, die geloofwaardig is. Ik zeg het niet graag maar mij lijkt dat de vraag naar voren komt of onder deze drie (en andere) punten niet een 'Wij weten het (beter)' van de kerkleiding ligt. Macht(shouding) is misschien wel niet het juiste woord maar dat gevoel is er wel. De realiteit, de binding met het kerkvolk, is zoek. Ten koste van de Kerk. Ik hoop dat de leiding zich (be)keert tot de gelovige en ruimte geeft aan Hoop. Er is zoveel gebeurd dat ik het gevoel heb van nu of nooit.

En als ik in waarheid en realiteit te kort schiet, overtuig me.

"Kinderen en gekken zeggen de waarheid." Kom ik zeker in de hemel.

Wat zal de wijkmerel morgen zingen? "Vogeltje wat zingt ge (toch te) vroeg !". 'Te' is nooit goed maar als het dan moet, liever dat dan te laat; dan is er zeker niets nieuws meer te beginnen.

Piet Goris Epe

Waarom ik mijn ontzag voor 'Rome' kwijt ben.

- De benoeming van Jo Gijsen tot bisschop van Roermond. Iedereen hier wist dat die jongen het niet kon maar drammers hebben het doorgedreven over zijn rug heen en die van de clerus en de Kerk in Limburg.

- De ontdekking dat in de catechismus van de Katholieke Kerk in artikel 496, inzake de maagdelijke geboorte, twee verschillende denkkaders worden vermengd, hetgeen wetenschappelijk laakbaar is, en in artikel 498 qua historie fouten worden gemaakt. Dit is voor mij de grootste tegenvaller. Zie <http://home.planet.nl/~goris064/volwcatb.htm#verkeerd>

- Wat de paus beweerde over het gevaar van condoomgebruik: omdat het verkeerd kan gaan, wordt zekerheid een schijnzekerheid die gevaarlijk is. Hij maakte het niet hard - kan ook niet. M.i. typisch een voorbeeld van een onbalans veroorzaakt door boosheid, angst, onzekerheid e.d., die een kritische, reële visie op een idee in de weg staat; men klampt zich dan aan een strohalm vast.

- Pas toen Angela Merkel met de paus had getelefoneerd, kwam er een duidelijke reactie op de misverstanden inzake bisschop Williamson - een hypergevoelige zaak. In wat voor een wereld leeft men daar?

- De excommunicatie van een moeder die haar negen-jarig dochtertje liet aborteren nadat ze door haar stiefvader was verkracht. Die kardinaal is toch gek! Door wat voor mensen wordt de kerk geleid? Bij mijn weten is hij niet openbaar gecorrigeerd (wat volgens 1Tim5,20 best had gemogen!); ook een prestatie.

- Het misbruik door priesters is al erg genoeg maar doofpottencultuur en dat zij door hun meerderen werden overgeplaatst naar een andere parochie waar ze verder hun gang kunnen gaan … door wat voor mensen wordt de kerk geleid? Ik zie hierin een uitwas van het 'wij, priesters', priesterkaste.

- De bisschoppen van - ik meen - Oostenrijk moesten er bij 'Rome' aanspraak opmaken dat in het kerkrecht is vastgelegd dat iemand als nieuwe bisschop moet kunnen worden geaccepteerd door de bestaande bisschoppen. Zijn er in 'Rome' dan drammers of amateurs bezig?

- Een vergelijking van de protestreacties tegen misbruik e.d. met antisemitisme, de bewering dat er een verband is tussen homoseksualiteit en pedofilie (er waren er psychologische rapporten van!) … plank voor hun hoofd? In wat voor een denkkader leeft zo iemand?

- De fundamentalistische houding inzake abortus en euthanasie als het gezonde verstand anders aangeeft heeft m.i. meer van ontlopen van verantwoordelijkheid over de rug van de lijdende. Natuurlijk zoek je verstandelijk naar criteria maar kennis over levensverwachting, ziekteverloop en de ervaring van dag-in, dag-uit,week-in, week-uit, maand-in, maand-uit, jaar-in, jaar-uit aan het bed bieden een beter kader dan die van "straks komt een wijzer die het wegredeneert".

Mei 2010

In juni worden de Belgische bisschoppen vast gehouden in het bisschoppelijk paleis en verhoord en worden dossiers in beslaggenomen i.v.m. het onderzoek naar pedo-schandalen. Terecht of niet - dé kans voor de Belgische bisschoppenconferentie om die vernedering te accepteren en te ondergaan als boete en/of uit solidariteit met de misbruikten. Maar nee, hoor. Een Italiaans prelaat moet zo nodig een vergelijking met het communistisch regime trekken.

Mijn Romereis

Het is er eindelijk dan toch van gekomen: de eerste week van mei 2010 in Rome geweest. Het had eigenlijk en afsluiting moeten zijn van een reis die in Egypte begon en via Palestina, Syrië, Klein-Azië, Griekenland in Rome zou belanden maar het zij zo.

Geen spijt van. Rome is een geweldige stad, krachtig als Berlijn en beweeglijk als Parijs. Een zeldzame geschiedenis, veel kunst, gemakkelijk verkeer, vriendelijke mensen; van wat we hebben gezien vind ik het Forum Romanum wel het mooiste - tja, de jongensziel die het gymnasium heeft doorgemaakt.

Natuurlijk ook met andere ogen gekeken, zeker in deze rumoerige tijd. Weet niet of ik een afgewogen visie hanteer. Misschien heb ik wel de '1^e rome-griep' of bemoei ik me ergens mee; blijft wel de vraag wat waar is. Rome heeft wat, maar is het Dat?

Een godsdienstcentrum kan geen kwaad, de Tempel functioneerde ook zo maar werd wel een keer gezuiverd. Na de zoveelste kerk dacht ik dat, als Jezus terug kwam op aarde, hij eerst 'Rome' plat zou gooien (nou ja, zo iets) behalve de kerk van Cosmas en Damianus; daar 'klopte' 'het'. Als het altaar minstens voor de helft wordt gesloopt, komt de omvattende 'hemel'boog van de absis helemaal tot haar recht en functioneert ze nog meer in de eredienst.

In het kerkje op de Piazza della Madelena werd ik overvallen door geprots van boven tot onder. Dat heet dan barokke kunst of Rococo maar het kleine 'museum' in het Kremlin is ook van onder tot boven vol met icoonschilderingen en dat klopte wel, zou zelfs liturgisch functioneren. Zijn de kerken musea? Als er kunst is, moet zij in dienst staan van de Eredienst en niet de eer opeisen; dat is de Kunst. Tijdloos, niet tijdscultuur gebonden. Ik - zal wel niet de eerste en enige zijn - hoef geen grote gebouwen met plafonds die 'omlaag' komen en drukke beelden die zich al of niet met vingertje opdringen en 'herrie' maken als ik stilte zoek. St. Jan op Lateranen, Maria Maggiore prachtige bouwwerken met veel kunst - huis van gebed? Kennelijk is er voor Stilte een aparte cel nodig, die ook niet functioneert. Het spijt me maar ik had in de catacomben van Callistus en onder in het basiliekje van S. Clemente op Lateranen meer met Kerk op dan in de pronkstukken. Wat er met al die kunstwerken moet gebeuren? Mij lijkt het een zaak van de betreffende parochianen.

Ik heb het amper meegemaakt maar vrees dat de eredienst zelf met evenveel prots wordt voltrokken als het gebouw heeft. De geloofsbeleving van een nuchtere noorderling zal wel anders zijn dan die van een enthousiaste zuiderling. Of het geloof hetzelfde is - daar moesten we maar eens een boom over opzetten. Ik ben er als de dood voor dat massaliteit voor geloof(sbeleving) wordt aangezien. Ook in het ritueel schaadt overdaad.

Het ergste vind ik de baldakijnen. In de 'aardige' Basilica di s. Prassede heeft een kardinaal het - ik geloof in de 18^e eeuw - nodig gevonden om een stenen geval boven het altaar te op te richten om de heiligheid van die plek te accentueren. Ter meerdere eer en glorie natuurlijk. Dat het de absis verdonkeremaant, tja …. Het baldakijn van de St.Pieter - onvoorstelbaar. Met uit het Pantheon 'hergebruikt' brons een blok waarvan je hoopt dat het niet invalt. Het is zo intens jammer. Jesaja zegt (4,5) dat de Heerlijkheid, Gods Aanwezigheid, als een baldakijn rust op alles. Als er niet zo'n absis is en het dan toch moet, laat het dan iets zijn dat licht is als de Aanwezigheid, laat het van boven neerdalen als Het Hemelse Jeruzalem. Dat dient de Eredienst.

Afgezien van o.a. de kinderachtige manier waarop St. Pieter zich met anderen grote kerkgebouwen meet, wil ik graag zeggen dat de St. Pieter ook een indruk maakte van vastheid, onverzettelijkheid, kracht - vooral door de 'zuilen' onder de koepel, maar in de crypte ben ik bewust, be-leefd langs het graf van Pius XI, Pius XII, Paulus V, JP I en JP II gelopen; bij het graf van Petrus was het 'stil' en heb ik kunnen bidden. Goddank. Voor de Kerk "zonder vlek of rimpel". Mijn vrouw stond naast me. Voor Johannes XXIII moesten we even terug naar boven, in de kerk. Van mij had hij ook in de stilte mogen blijven liggen. Laat daar iets nieuws worden begonnen.

Ik heb het gevoel dat er nu een streep onder staat. Waaronder en wat voor een streep weet ik (nog) niet. Ik heb geen belofte gekregen zoals Simeon maar als het me vergund is daar ook een dankgebed te kunnen bidden, is dat voor mij 'nunc dimittis'.

Begin kerk

Gedachten over lezingen

H. Familie C

De christelijke religie heeft één kenmerk dat meer uitgewerkt is als bij andere religies, namelijk de rol van de familie, het gezin , moeder en kind en de vader. Opvallend de centrale plaats gaat vooral naar moeder en kind. ( ik denk hier aan de vele iconen).

Jij zegt: "Heilig familie, dat is nogal wat. Heilig betekent heel gewoon ; aan God gewijd, op God gericht."

Heel gewoon aan God gewijd, op God gericht!!!, klinkt echt niet zo gewoon!!

Zou het fout zijn om familie in een groter context te zien, anders als hierboven vermeld is; vader - moeder - kind.

Ik denk dat het van levensbelang is om mensen om je heen te hebben, die samen met mij een groep vormen. Ik denk aan familie, vrienden,als een beweging, als een kerk. Als "die groep" jou kan geven wat je nodig hebt; de mogelijkheid om te kunnen spreken, je kan je angsten opnoemen, delen, er gewoon zijn, zoals je "echt" bent. Waar je de liefde van de Heer kan voelen, gedragen weten worden.

Dan maak het toch niet uit dat die vormen "anders" zijn als deze die traditioneel is.

Ik stel me hier de vraag, mag men hier dan nog over Heilig spreken? Spreek je dan nog over gewoon katholiek gezin?

Heb ik het recht als christen om iemand uit te sluiten, die anders is, die niet traditioneel is?

Lina

Palmzondag C

Dit is een verhaal waar ik het eigenlijk wel moeilijk mee heb. Dat het kruis van Jezus, het begin is van een nieuw leven !

Jezus trekt door de stad en iedereen (bijna iedereen) komt Hem loven en danken. " Gezegend is de koning, die komt in de naam van de Heer".

Maar als ik naar Jezus zelf kijk, wetende hoe Hij vreugde beleeft in het zich volledig weg cijferen voor anderen, voor mij, voor ons, dan vraag ik me af hoe Hij zich echt voelde in zijn binnenste bij al die lofbetuigingen. Hij weet wat Hem te wachten staat.

Stel je voor ! Als wij zouden weten wat er zou komen in de toekomst, ik kan me niet voorstellen, dat ik nog zou kunnen genieten en rustig blijven.

Als het "goed" zou zijn: ongeduldig en niet kunnen wachten en als het "slecht" zou zijn: bang en heel klein worden.

Als ik heel eerlijk ben, dan heb ik geen andere keuze meer als in Jezus voetsporen gaan. En als het dan toch eens duister wordt in mijn leven, als ik dan kan ervaren wat "het lijden" is, het begin van iets nieuw kan zijn.... dan is Jezus 'lijden" niet voor niets geweest.

Lina

21^e zondag door het jaar C

"Vragen we aan de Grote Reinmaker dat Hij onze vaten, onze handen, reinigt, dat Hij ons reinigt. Nemen we daarvoor even tijd".

Deze woorden, die zin maken toch wel heel wat indruk.

De vraag van die onbekende man in het Evangelie is een vraag die ik ook wel regelmatig in mijn hoofd heb:"Zijn het er maar weinig die gered worden?" Zou die man ook gered kunnen worden?

Ik heb ook zo van die vragen: "Zal ik niet voor niets geleefd hebben? Hoe moet ik die hemel mij voorstellen? Hoe moet ik er geraken?"

En dan ga je preken over “reinigen".

Dus Jezus zegt eigenlijk, doe wat je kunt! Dus ik vermoed dat ik in Zijn voetsporen moet lopen, zo goed mogelijk te proberen te leven zoals Hij ons heeft voorgedaan:

“arm worden” zou ik kunnen zeggen, aandacht voor anderen zoals zieken, armen, hulpeloze mensen, uitgestotenen, maar het kan zelfs dichterbij in je eigen omgeving, is er genoeg om aandacht te geven.

Dit kan ik dan alleen maar zo goed mogelijk doen; maar wat doe ik met hetgeen me niet lukt, me onmogelijk lijkt, niet mogelijk is omdat de andere kant er “misbruik” van zou nemen? Lijkt uiteraard niet altijd eenvoudig, maar God is niet eenvoudig.

In Jezus voetsporen gaan is ook je rustmomenten opzoeken, bewust er tijd voor maken, kijken waar ik kan veranderen, reinigen.

Gewoon stil zijn en Hem proberen te voelen, rechtsreeks of onrechtsstreeks. Arm worden en aandacht voor Hem is niet uitéén te halen, soms zal het ene beter gaan als het andere.

Deed Jezus toch ook, naar de Vader gaan, en gewoon bidden, er Zijn.

Misschien is het dan tijd om naar de Grote Reinmaker te gaan, en zeggen wat er op je hart ligt, je hart openstellen aan Hem, in de hoop dat ….. reinigen mogelijk is.

Die deur is Gods geschenk, Hij laat binnen wie Hij wil; ik zou zeggen: ik doe wat ik kan …… en zou ik de rest niet aan Hem overlaten?

Lina

26^e zondag door het jaar C

Karla schrijft:

Ik moet je eerlijk bekennen, dat ik dit een moeilijk onderwerp vind. Door lijden dat mensen zelf meemaken, leer je ook deels het lijden van anderen kennen. Soms ben ik blij, dat ik iemand enigszins kan begrijpen, dat ik een luisterend oor kan bieden of tot steun kan zijn. Maar ik heb er nog steeds moeite mee, waarom mensen en ook Jezus, moeten lijden. Het zou zo mooi zijn als er een Hemel op aarde zou zijn.

De overweging is hartstikke goed. Als iemand vastzit in zijn lijden, verdriet, verbitterdheid, pijn e.d. is er geen ruimte voor vreugde of lofzang. Je voelt God niet meer. Als iemand zijn lijden kan accepteren is wel weer die ruimte. Lazarus kon dat wel, hij kon accepteren en daardoor God loven. Die andere man kon dat niet, hij zat teveel in zijn eigen leven. Hij zag dat in toen het voor hem te laat was. Menselijkerwijs wilde hij dat Iemand zijn broers zou waarschuwen of het inzicht te geven, dat ze zouden veranderen.

Daarom is het belangrijk, denk ik, dat als iemand vastzit in zijn lijden, er een ander is, die een opening probeert te maken, zodat de persoon, die lijdt weer ruimte krijgt voor vreugde en lof.

Alle goeds, Karla

Lina schrijft aan Karla:

Beste Karla,

Klopt wel wat je schrijft, een moeilijk onderwerp. Maar ik ben er een hele poos mee bezig geweest om het goed in me op te kunnen nemen, om de woorden door te laten dringen. Ik begrijp dat deze parabel “alles” zegt over barmhartigheid. De naam Lazarus die betekent letterlijk “God is barmhartig ".

Jij schrijft:" Soms ben ik blij, dat ik iemand enigszins kan begrijpen, dat ik een luisterend oor kan bieden of tot steun kan zijn. Maar ik heb er nog steeds moeite mee, waarom mensen en ook Jezus, moeten lijden."

De rijke uit het evangelie wordt niet veroordeeld vanwege zijn rijkdom, wel omdat hij zijn hart gesloten houdt voor de arme. En dus on-barmhartig was.

Dus Gods barmhartigheid delen wil zeggen dat wij zijn vriendschap zichtbaar proberen te maken in onze samenleving, thuis, op het werk, parochie, … en dat doe jij dus ook begrijp ik.

Dat luisterend oor aanbieden kan inderdaad “wonderen” doen.

Wat betreft dat lijden (dan verwijs ik ook graag terug naar de engelenbak over wat men schrijft over lijden): Jezus deelt het lot van alle onschuldige slachtoffers, als Hij zijn leven wegschenkt. Zo geeft Hij aan dat zijn leed, zijn lijden niet tevergeefs was. Ik ben zelfs overtuigd geworden dat iemand na zijn lijden, pijn, zorgen, als een ander mens herboren kan worden.

Een nieuwe mens, die geen behoefte heeft aan grootse dingen, geld en zo meer, maar waar een luisterend oor, geven en ontvangen, een glimlach, een 'dank je wel' een “hemel op aarde “ kan betekenen. Ik ga hier niet de rijken veroordelen en de armen ophemelen, maar probeer aan te geven wat voor mij de essentie is van die parabel. Door onze oren te sluiten, onze ogen dicht te doen, sluiten wij ook ons hart voor de vriendschap van God.

Wij moeten die nood kunnen vinden in onze medemensen, dichtbij, in onze eigen omgeving maar ook veraf. Als we dood zijn, is het daar te laat voor.

Want niet alleen Lazarus kon gered worden, ook de rijkaard had gered kunnen worden. Maar hij deed de deur op slot en wilde niets van God weten. Ik had ook eerst zoiets van waarom mag die rijkaard geen boodschap laten sturen naar zijn familie? Maar zo werkt het niet, er zijn voor anderen, je best doen (want God vraagt niet meer, heb ik eindelijk begrepen!) dat is voldoende om straks gelukkig te mogen te zijn bij de Vader.

Barmhartig zijn is voor nu, aandacht voor anderen is voor nu, de eeuwigheid met de Vader is voor straks als we het verdienen.

Karla, ik schrijf dit uit mijn persoonlijke beleving, maar weet; die barmhartigheid ontvangen is ook een hele stap, soms erg moeilijk, maar de moeite waard; dit kan ik nu eindelijk zeggen!

Graag mijn groeten

Lina