1 mei, de wedstrijd Grou (20 km).

Half vijf gaat de wekker, de laatste nacht voorlopig in m'n eigen bedje. Op de planning staat de wedstrijd te Grou (20 km)waarna we in vier dagen terug gaan roeien naar Rotterdam (200 km). Dit gaan we doen met de eerste twee teams van het Scheepvaart en Transport College in de Evert Deddes en de Anthony van Hoboken. Het afgelopen halve jaar onze trainingsarbeid en teamspirit hier volledig op afgestemd want het is niet iets dat je zo maar even doet; alles moet goed in elkaar steken. Afgelopen week een strak dieet gevolgd zodat we in topconditie aan het geheel beginnen. Allereerst de wedstrijd; een goed begin is het halve werk maar hardlopers zijn doodlopers. Gelukkig doen we aan roeien en niet aan hardlopen en dus gaan we voor het goede begin. De beide teams doen het goed en bij de prijsuitreiking blijkt STC-2 in de Hoofdklasse B de tweede prijs, en STC-1 in de Hoofdklasse A ook de tweede prijs gewonnen te hebben. En dan natuurlijk Trewes 1 op 1. Met kop en schouders erboven uit. Na afloop lekker eten op de boot en napraten over de dag. Flink lol trappen, en de gedachte in je kop: Wat zal er morgen komen? Zijn we er sneller of niet, valt het mee of niet? Hoe is het weer? Net als vandaag of regen? In ieder geval veel succes gewenst door vele teams voor de terugtocht. Hopen dat het bedje op de Prinses Christina, dat als begeleidingsschip meegaat, lekker ligt deze nacht. Morgenochtend om acht uur weer aan de riem.

2 mei, Grou-Urk (56 km).

Om 06:30 uur opstaan, het begin van een hele zware dag. Allereerst het ontbijt; koolhydraten op het menu; pannekoeken met stroop en rozijnen. In Grou nog de laatste succes wensen van de lokale bevolking en dan samen op pad over het Prinses Margrietkanaal naar Lemmer. Na 15 kilometer de eerste stop. Tot daartoe viel het me alles mee. Na de pauze over de meren en het grote kanaal tussen al die bootjes en jachtjes. Die keken allemaal hun ogen uit. Ik had er wel een goed gevoel over en ging eens lekker aan die riem hangen. Tot de sluis in Lemmer aan toe. Helemaal verrot stapte ik uit de boot. Na een kwartiertje op bed liggen, soepje, broodje en een goeie massage ging het wel weer. Iedereen maar roepen, het zwaarste stuk van de dag komt nog. En dan terug die sloep in. Een frisse start. Heel even het gevoel van de HT. Golven die de boot doet klapperen met een straffe windkracht vijf op de kop. Vlak voor de Evert Deddes een prachtig gezicht hoe die elke keer weer met de kop boven de golven uitkomt en dan weer tot het hout aan toe erin duikt. Mooi man. En nu zorgen dat de slag gelijk blijft in de golvenzooi. Mooi samen op naar Urk.
Al zou je hard willen dan kon het niet.
Maar goed ook dus. Voor het tweede
stuk werd het mij ook heel erg duidelijk
gemaakt om niet weer zo hard te gaan.
Niet doen dus, ok. We moeten de hele
week nog. Een lang recht stuk langs de
dijk naar Urk. Wat saai. Gelukkig was de
boot van pap er, de Prinses Christina en
natuurlijk de Evert Deddes. Die maken
natuurlijk hetzelfde mee. Het over en weer genieten van elkaar brengt ons wel in Urk. Dat in zeer moeilijke omstandigheden, harde wind, hoge golven en dan aankomen. Onbeschrijflijk dat gevoel. Je zal haast zeggen dat je het daar voor doet. Nog een leuk incident: Tim moest! Tja er is geen wc in de buurt, dus gewoon over de muur. Met de wind mee. En dan komt er niets, het wil niet! Help. En het doet nog pijn ook. Nou ja, met de boot van pap naar de Christina gependeld en een kilometer verder wordt hij weer terug gezet. Dat krijgt hij nog vaak te horen. haha! Dan krijg je al die windmolens, stuk of 50 zullen het er geweest zijn met daarachter Urk in zicht. Voorbij al die windmolens komt dan snel Urk denk je. Nou mooi niet dus. Een stukje omvaren rond de boeien. Kunnen we echt niet binnendoor? Nee! Vlak voor de havenmond, de Evert Deddes bij laten komen zodat we samen aankomen in Urk. We zijn er! Ja, eindelijk. Wat een tocht.

3 mei, Urk-Amsterdam (64 km).

Opstaan zonder spierpijn, dat scheelt! Iets meer slaap zou niet verkeerd zijn, maar we moeten het er maar mee doen. Rond kwart voor negen vertrek uit Urk. Vandaag stonden er natuurlijk weer hoge golven en volle tegenwind. Maar daar doe je niets aan. In Lelystad door de sluis en pauze achter de Batavia. En nu op naar Amsterdam. Dat gaat heel lang duren. Rust was mij iets te kort, maar we willen vanavond ook weer een beetje op tijd terug zijn. Next stop: Almere. Ongeveer 20 kilometer over die ellendige golven langs de dijk. Zeer vermoeiend om de slag te houden. De golven trekken aan je riem en klappen in je armen. Eindelijk in Almere aangekomen, snel een hapje eten. Ik voelde me op dat moment al gaar. Nu nog 26 kilometer. Rug en nek nog ff gemasseerd. Zo moet het lukken, hoop ik. Het stuk van Almere naar Amsterdam begon met een zwaar moe team, dat had ik wel door. Dan moet je het op de techniek gooien. En is het dus heel belangrijk dat je slag houdt! Ik was dus ook 1 van de 2 die gewisseld werd bij de Oranje-sluizen. 15 kilometer lang pijn in de linkerarm/schouder en rug. Ik zou naar Amsterdam roeien, hoe dan ook. Daar was ik zeker van. Maar wat een pijn en toch die slag houden. Bij de sluis was ik niet zo populair meer en wilden ze me allemaal uit de sloep, ze zagen dat ik niet verder kon. 2 frisse roeiers erin die de 6 kilometer afmaakten in Amsterdam. Die stonden nu al een paar dagen te springen om in die boot te komen en
gingen helemaal los. Nadat ze weg roeiden onder de
douche, wat eten, wat drinken en die massagetafel op.
Echt overal voelde je wel iets pijn behalve de benen.
Jaklien, één van de masseuses, is echt een uur bezig
geweest om mij weer gangbaar te maken en tot leven
te brengen. Om 23:00 uur komt de rest meer dood dan
levend aan boord van de Prinses Christina. Snel eten,
masseren en naar bed want het zal morgen wel weer
een hele zware dag worden.

4 mei, Amsterdam-Waddinxveen (48 km).

Super gaar opstaan natuurlijk. Na zo'n hel als gisteren. pas om 01:00 uur op bed. De Christina voer terwijl wij lagen te slapen in konvooi door Amsterdam waarbij ik even moest wennen aan het geluid van de motor. Maar daarna lag ik ook gelijk in een coma. Rond 03:00 uur had ik het echt super warm en heb ik nog een tijdje wakker gelegen. En dan om 07:00 uur opstaan. Dat is gewoon veel te kort om goed te kunnen herstellen. Over de Amstel Amsterdam uit. M'n rug nog helemaal vast, rustig en lange slag. Komt vanzelf wel goed. Prachtige omgeving langs die slingerende Amstel. Geen golven! yeeeh. Maar, wel weer gewoon de volle wind tegen. Het roeit wel veel beter dan op een meer. Je ziet dat er vooruitgang in zit. Je kan ook gewoon een lange slag maken, geweldig. Zo komen we er wel. Op naar een één of ander sluisje in een plaatsje weet ik veel waar. Daar zouden we weer een langere stop houden. En ja hoor, in plaats van golven gaven de weergoden ons gewoon een bak water uit de lucht. Regen, koud en nat. Helemaal in combinatie met de harde wind. het zat weer niet mee. Na het sluisje moesten we nog 24 kilometer naar Waddinxveen. 2x 12 kilometer. De eerste 12 ging echt als een trein. Hierna een soepje doen en de twee reserves Desmond en Gilles mochten ook weer een stukje roeien. Isaak was er best wel doorheen en had erg last van z'n rug. En Marcel heeft zich opgeofferd om de andere massagetafel een uur te vullen. De Evert Deddes ging niet zo hard meer. Julian liet bijna alle vrachtwagens die langs de weg reden flink wat lawaai maken met hun toeters. Dicht bij de huizen flink wat lawaai schoppen, alle mensen kijken. Onder het motto van: "goed voor de pr" kan het wel. We waren voor acht uur al weer terug, in plaats van de negen uur die gepland was. Het was eigenlijk wel een goeie dag voor mij. Morgen nog 32 kilometer naar de Nederlander. Er is ons een groot welkom beloofd door de PR-man. De sfeer is in ieder geval goed.

5 mei, Waddinxveen-Rotterdam (32 km).

Laatste dag, 06:00 uur al op. Weer die verrekte pannenkoek eten. En om 08:00 uur moesten we echt vertrekken als we op tijd terug wilden zijn. Gisteren avond allemaal t-shirts gekregen van de tocht. Nog wat groepsfoto's gemaakt. Jaap deed onderweg nog een radio interview over de telefoon. Na de sluis in Gouda over de IJssel naar de maas toe. Op dit stuk stak de pijn in mijn rug weer op, net als voor Amsterdam. Rustig aan doen dus. En ook vandaag was het weer raak, welke kant we ook op gingen, de wind draaide weer vrolijk mee. En ook best hard weer. In Capelle a/d IJssel nog een stop. Een zalfje op de rug gesmeerd dat de pijn deed wegtrekken, de benen nog wat strekken en weer die boot in. We komen al op wat bekend terrein. Achter de scheepswerven langs, de route van de maasrace. Onder de Van Brienenoordbrug langs, ja, dan ben je er echt weer. Je weet het. Bij de watertoren langs de maas ons eigen feestje vieren zonder support. Dit nemen ze ons niet meer af. De Christina kwam er ook weer aan, die was al vooruit gevaren om mensen op te halen. Betrokkenen bij het sloeproeien van het Scheepvaart en Transport College en Fotografen e.d. aan boord. Nog even een pauze aan boord van de Prinses Christina die voor het eerst eigenlijk iets te lang duurde. We moesten namelijk wachten op de havendienst die ons met een blusboot op het laatste stuk zou gaan begeleiden. Samen verder. We schoten we onder de Willemsbrug door. Hier stonden dan toch weer hoge golven. Maar daar lieten we ons niet door tegenhouden. Op naar de Erasmusbrug. Pijn voelden we niet meer, we waren er zo, en hier kwam ook de blusboot naast de Christina varen. 3 grote stralen water vlogen door de lucht. Het ging steeds mooier. De familie en fans van iedereen langs de kant. Zo de Parkhaven in. Jaaaaaaaaah.... we zijn er. De sloepen naast elkaar en... CHAMPAGNE!!! Het spoot door de lucht en ieder een slok.
Weer feest, echt feest! Het is
voorbij allemaal. Best emotioneel.
Nog even de Parksluis door. Nog
meer mensen langs de kant. Langs
de school vlogen we door het water.
Eindelijk aangekomen bij De
Nederlander! Nog veel meer mensen.
En dan komt na heel lang wachten dat
ene biertje waar je je zo lang op hebt
zitten verheugen. Heeeeeeerlijk..... Er
spoten nog wat champagne flessen in
het rond. Nu met iedereen foto's
kijken op groot scherm met alle
reacties erbij van iedereen is dat heel erg leuk om terug te zien. Verder kregen de bemanning van de Prinses Christina en Evert-jan, Jaklien en Lysbeth, de masseurs en Chris, de pr-man die ons tijdens de tocht op alle fronten gesteund hadden nog een bedankje: een stuk roeiriem waarop iedereen iets persoonlijks had geschreven. Ze waren er allemaal heel blij mee zo te zien en bedankten alle roeiers voor de fantastische week. En dat was het ook, een fantastische week. Een week om nooit te vergeten. Nu alleen nog naar huis. 2,5 uur in de auto slapen en dan dezelfde afstand afleggen als in de afgelopen 4 dagen; dat klopt toch niet. 's avonds lekker een uurtje in het bubbelbad en naar bed. Morgen lekker uitslapen, goed uitrusten want zaterdag is de volgende wedstrijd in Lemmer er al weer, Wat een week. Je komt jezelf echt tegen.

Wander (Bb-slag STC-2).