STOKE-ON-TRENT, BRITANNIA STADIUM
Stoke City – Cardiff City; 5 april 2005.
Championship (2), toeschouwers; 12.785, uitslag; 1-3.
Scoreverloop;
26. C. Jerome 0-1
40. C. Hill 1-1
58. C. Jerome 1-2
60. P. Thorne (P) 1-3
Op deze dinsdag stond dus Stoke City – Cardiff City op het programma. Een wedstrijd waar we met hoge verwachtingen naar toe
hadden geleefd. Supporters van beide teams hebben de naam erg enthousiast te zijn en soms wel een beetje overenthousiast.
Zo liep de wedstrijd tussen de 2 clubs enkele jaren geleden finaal uit de hand omdat de harde kernen van Stoke en Cardiff
mekaar naar het leven stonden. Vaak geven dergelijke gebeurtenissen uit het verleden de nodige beladenheid naar het heden.
Deze extra spanning op een wedstrijd geeft vaak een fanatieke sfeer van elkaar toezingende supportersgroepen. En Cheese
& Union is natuurlijk niet vies van een beetje actie ! Enfin voordat we überhaupt bij het Britania Stadium waren, dienden
we eerst ons Guesthouse te vinden in het onoverzichtelijke Stoke-on-Trent. Onoverzichtelijk vanwege het feit dat
Stoke-on-Trent bestaat uit een samensmelting van 6 stadjes (Burslem, Hanley, Longton, Fenton, Turnstall en Stoke) waarvan
zelfs de bewoners niet meer weten waar de ene begint en de andere eindigt. De hele gebied maakte een wat rommelige
indruk, blijkbaar geen welstandscommissie in Stoke. Verder zaten we midden in de drukke avondspits en door vele
wegwerkzaamheden werd de chaos alleen maar groter. Ons hotel was verstopt in het centrum van Hanley. Maar gelukkig
slaagden we erin om vlak na 18:00 uur ons onderkomen te bereiken. Na snel te hebben ingecheckt en onze ontbijtwensen te
hebben doorgegeven aan onze gastvrouw, namen we een taxi naar het Britannia Stadium. De taxichauffeur in Stone Islandtrui
bleek nauwelijks geïnteresseerd in het plaatselijke voetbal van Stoke City of Vale, hij had het liever over
Chelsea….. Tsja, smaken verschillen nou eenmaal.
We arriveerden bij het Britannia Stadium zo’n 3 kwartier voor de aftrap. Deze 3 kwartier hebben we benut om een rondje om
het stadion te maken, een hapje te eten en een biertje te drinken. Waarschijnlijk niet erg verrassend voor de trouwe
lezers van onze verslagen. Het hapje eten was niks, rauwe uien op de hamburger en een broodje worst was ronduit goor !
In 2000 waren we al eens bij Stoke geweest, toen hadden we weliswaar geen wedstrijd gezien maar wel een rondleiding gehad.
Dus erg verrassend was het stadion en omgeving niet meer. De “Brit” is gebouwd in 1997 ter vervanging van de stokoude,
maar erg knusse Victoria Ground. Van deze Victoria Ground is helaas niks meer over, ook hier waren de
sloophamers weer meedogenloos. Het Britannia stadium is een modern stadion gelegen in een open area, het is ruim
opgezet en van verre reeds te zien. Dit omdat het vrij hooggelegen is. Het stadion biedt plaats aan 28.384 toeschouwers,
een aantal wat dit seizoen waarschijnlijk alleen nog gehaald zal worden op 4 juni wanneer Elton John een optreden zal
verzorgen. Opvallend aan het stadion is dat op 1 na alle hoeken open zijn. Alleen The Boothen End en
The Sentinel Stand zijn met elkaar verbonden, hetgeen ons niet echt bevorderlijk leek voor de sfeer. Afgezien
daarvan geeft dit het stadion toch wat aparts, dus wat anders dan de standaard Tupperware bakjes van tegenwoordig.
Het enige verschil met ons vorige bezoek waren de 3 standbeelden van Sir Stanley Matthews achter The Boothen End.
De drie beelden geven Matthews weer als voetballer in actie tijdens 3 verschillende periodes. De legendarische voetballer
maakte zijn debuut als 17 jarige bij Stoke en zou uiteindelijk 355 keer uitkomen voor Stoke, ook speelde hij nog 379 keer
voor Blackpool. Hij kwam 54 keer in actie voor het Engelse team en verdiende op 46 jarige leeftijd zijn laatste cap.
The Wizzard of the dribble speelde zijn laatste wedstrijd als prof op 50 (!) jarige leeftijd voor Stoke City !
Als je dan ook geen standbeeld verdiend…..
Voordat we het stadion betraden gingen we op zoek naar een drinkgelegenheid, dit was niet gemakkelijk. Er zijn amper pubs
in de direct omgeving. We hadden de keuze tussen de bar in het nabijgelegen Holiday Inn of Delilah’s Bar. We kozen
voor de laatste, deze bar is een soort kantine onder de hoek van de Boothen End en is members only. Tegen
een vergoeding van 2 pond mochten wij ook naar binnen. We hadden nog net de tijd om een pint te drinken en ons te vergapen
aan de memorabilia aan de muren. Dus amper tijd om te socializen. Het stadion was met een kleine 13.000
toeschouwers maar matig bezet deze dinsdagavond, het laagste aantal van het seizoen. Reden hiervoor zou kunnen zijn de
TV uitzending van Liverpool - Juventus of de blamerende thuisnederlaag de zaterdag ervoor tegen de nummer laatst Rotherham.
Aan het belang van de wedstrijd kon het niet liggen. Beide ploegen hadden de punten hard nodig. Stoke om mee te blijven
doen voor een plaats die recht geeft op de play-offs en Cardiff om degradatie te vermijden. Wij zaten op de lange zijde
tegenover de hoofdtribune; The Sentinal Stand. De fanatiekste aanhangers van Stoke zaten op
The Boothen End rechts van ons. De fans van Cardiff waren ver weggestopt op de Big AM Stand, voor ons
links achter het doel. Cardiff City had voor deze verre uitwedstrijd op een doordeweekse avond toch nog een 500 fans
meegenomen, een respectabel aantal. Deze fans waren aan alle kanten omringd door stewards. Ze werden door de Stokefans
begroet met het weinig originele Eng-er-land, Eng-er-land, waarschijnlijk krijgt Cardiff dit in ieder Engels
stadion te horen. De Welshmen reageerden hierop met: We are Cardiff, we are Cardiff from the sea.
Dan de wedstrijd; erg rommelig, veel irritaties op het veld en slecht voetbal. De 1e helft had Cardiff het beste van het
spel, de passes kwamen beter aan en er zat meer overtuiging in. Het was dan ook niet onterecht dat Cardiff op voorsprong
kwam. Nadat Cardiff al eerder de lat had geraakt, leidde knullig balverlies van Stoke op het middenveld de 0-1 in.
Cameron Jerome faalde oog in oog met de keeper niet, het stond 0-1 voor Cardiff. Pas vlak voor rust kreeg Stoke weer wat
vat op de wedstrijd, dit resulteerde in de gelijkmaker. Het was een prachtige vrije trap van Clint Hill, de sfeer werd
logischerwijs hierdoor een stuk beter. Waar eerst Cardiff de sfeer bepaalde, waren het nu de Potters die het
meeste lawaai maakten. Met name het monotone Come on Stoke, gevolgd door tromgeroffel klonk mooi. Ook was er nog
een lauwe uitvoering van Delilah. Maar wel werd duidelijk dat de fans van Stoke inderdaad behoorlijk fanatiek
kunnen zijn. Voor de gelijkmaker was er een hoop gemopper en gescheld bij het thuispubliek. Zoals wel vaker moest ook
hier de referee het ontgelden, er waren dan ook een aantal dubieuze beslissingen. Verder werd aan onze kant constant een
speler van Cardiff door het publiek uitgejouwd, later bleek dat de speler vroeger bij Stoke speelde.
In de tweede helft was Cardiff wederom de sterkere ploeg. Wel zorgde Stoke nog voor een bizarre situatie. Een speler van
Stoke kopte van dichtbij de bal in de hoek van het doel, echter een andere speler van Stoke haalde deze bal, per ongeluk,
van de lijn !! De inleiding tot het tweede doelpunt kwam wederom van een Stoke speler, de (te) snel genomen vrije trap van
Stoke werd onderschept en leidde tot een bliksemsnelle tegenaanval. De donkere aanvaller Jerome maakte zijn 2e van de
avond en zette Cardiff op 1-2. En 90 seconden later werd het nog erger, een overtreding in het strafschopgebied betekende
een penalty voor Cardiff. Extra zuur was het dat ex-Stoke speler Peter Thorne deze penalty verzilverde. De stemming in het
stadion werd alsmaar negatiever en een groot gedeelte van de Stoke-aanhang bleek niet te willen wachten tot het eindsignaal.
De stemming in het Cardiffvak was natuurlijk opperbest, we hoorden zelfs het Stokelied Delilah. Het voetbal van
Stoke werd ondertussen alsmaar slechter. Wij genoten met name nog van de liederen van de Bluebirds, zij deden
goede zaken deze avond. Uiteindelijk bleef het 1-3. Het was een tegenvallend avondje Stoke. Waarschijnlijk een combinatie
van de slechte wedstrijd, weinig publiek in een te groot stadion en een te hoog verwachtingspatroon. Na afloop besloten
we nog even een kijkje te nemen bij de aftocht van de Cardiff-fans. Jonge in dure merkkleding gestoken Stokecityfans
deden de Cardiff-fans uitgeleide, overigens zonder dat dit tot paniek leidde bij de massaal aanwezige politie. Dus ook
hier geen vertier. We besloten nog maar een paar biertjes te halen in Delilah’s Bar. Dat we uiteindelijk aan het
eind van de avond meer dan een uur in de vrieskou op de taxi hebben moeten wachten, moeten we maar gauw vergeten.
Laatste wijziging verslag; 09-06-2005.
