HOME VERSLAGEN

STOKE-ON-TRENT, BRITANNIA STADIUM

StokeTicket
Stoke City – Cardiff City; 5 april 2005.
Championship (2), toeschouwers; 12.785, uitslag; 1-3.

Scoreverloop;
26. C. Jerome           0-1
40. C. Hill                 1-1
58. C. Jerome           1-2
60. P. Thorne    (P)   1-3

Op deze dinsdag stond dus Stoke City – Cardiff City op het programma. Een wedstrijd waar we met hoge verwachtingen naar toe hadden geleefd. Supporters van beide teams hebben de naam erg enthousiast te zijn en soms wel een beetje overenthousiast. Zo liep de wedstrijd tussen de 2 clubs enkele jaren geleden finaal uit de hand omdat de harde kernen van Stoke en Cardiff mekaar naar het leven stonden. Vaak geven dergelijke gebeurtenissen uit het verleden de nodige beladenheid naar het heden. Deze extra spanning op een wedstrijd geeft vaak een fanatieke sfeer van elkaar toezingende supportersgroepen. En Cheese & Union is natuurlijk niet vies van een beetje actie ! Enfin voordat we überhaupt bij het Britania Stadium waren, dienden we eerst ons Guesthouse te vinden in het onoverzichtelijke Stoke-on-Trent. Onoverzichtelijk vanwege het feit dat Stoke-on-Trent bestaat uit een samensmelting van 6 stadjes (Burslem, Hanley, Longton, Fenton, Turnstall en Stoke) waarvan zelfs de bewoners niet meer weten waar de ene begint en de andere eindigt. De hele gebied maakte een wat rommelige indruk, blijkbaar geen welstandscommissie in Stoke. Verder zaten we midden in de drukke avondspits en door vele wegwerkzaamheden werd de chaos alleen maar groter. Ons hotel was verstopt in het centrum van Hanley. Maar gelukkig slaagden we erin om vlak na 18:00 uur ons onderkomen te bereiken. Na snel te hebben ingecheckt en onze ontbijtwensen te hebben doorgegeven aan onze gastvrouw, namen we een taxi naar het Britannia Stadium. De taxichauffeur in Stone Islandtrui bleek nauwelijks geïnteresseerd in het plaatselijke voetbal van Stoke City of Vale, hij had het liever over Chelsea….. Tsja, smaken verschillen nou eenmaal.

We arriveerden bij het Britannia Stadium zo’n 3 kwartier voor de aftrap. Deze 3 kwartier hebben we benut om een rondje om het stadion te maken, een hapje te eten en een biertje te drinken. Waarschijnlijk niet erg verrassend voor de trouwe lezers van onze verslagen. Het hapje eten was niks, rauwe uien op de hamburger en een broodje worst was ronduit goor ! In 2000 waren we al eens bij Stoke geweest, toen hadden we weliswaar geen wedstrijd gezien maar wel een rondleiding gehad. Dus erg verrassend was het stadion en omgeving niet meer. De “Brit” is gebouwd in 1997 ter vervanging van de stokoude, maar erg knusse Victoria Ground. Van deze Victoria Ground is helaas niks meer over, ook hier waren de sloophamers weer meedogenloos. Het Britannia stadium is een modern stadion gelegen in een open area, het is ruim opgezet en van verre reeds te zien. Dit omdat het vrij hooggelegen is. Het stadion biedt plaats aan 28.384 toeschouwers, een aantal wat dit seizoen waarschijnlijk alleen nog gehaald zal worden op 4 juni wanneer Elton John een optreden zal verzorgen. Opvallend aan het stadion is dat op 1 na alle hoeken open zijn. Alleen The Boothen End en The Sentinel Stand zijn met elkaar verbonden, hetgeen ons niet echt bevorderlijk leek voor de sfeer. Afgezien daarvan geeft dit het stadion toch wat aparts, dus wat anders dan de standaard Tupperware bakjes van tegenwoordig. Het enige verschil met ons vorige bezoek waren de 3 standbeelden van Sir Stanley Matthews achter The Boothen End. De drie beelden geven Matthews weer als voetballer in actie tijdens 3 verschillende periodes. De legendarische voetballer maakte zijn debuut als 17 jarige bij Stoke en zou uiteindelijk 355 keer uitkomen voor Stoke, ook speelde hij nog 379 keer voor Blackpool. Hij kwam 54 keer in actie voor het Engelse team en verdiende op 46 jarige leeftijd zijn laatste cap. The Wizzard of the dribble speelde zijn laatste wedstrijd als prof op 50 (!) jarige leeftijd voor Stoke City ! Als je dan ook geen standbeeld verdiend…..

Voordat we het stadion betraden gingen we op zoek naar een drinkgelegenheid, dit was niet gemakkelijk. Er zijn amper pubs in de direct omgeving. We hadden de keuze tussen de bar in het nabijgelegen Holiday Inn of Delilah’s Bar. We kozen voor de laatste, deze bar is een soort kantine onder de hoek van de Boothen End en is members only. Tegen een vergoeding van 2 pond mochten wij ook naar binnen. We hadden nog net de tijd om een pint te drinken en ons te vergapen aan de memorabilia aan de muren. Dus amper tijd om te socializen. Het stadion was met een kleine 13.000 toeschouwers maar matig bezet deze dinsdagavond, het laagste aantal van het seizoen. Reden hiervoor zou kunnen zijn de TV uitzending van Liverpool - Juventus of de blamerende thuisnederlaag de zaterdag ervoor tegen de nummer laatst Rotherham. Aan het belang van de wedstrijd kon het niet liggen. Beide ploegen hadden de punten hard nodig. Stoke om mee te blijven doen voor een plaats die recht geeft op de play-offs en Cardiff om degradatie te vermijden. Wij zaten op de lange zijde tegenover de hoofdtribune; The Sentinal Stand. De fanatiekste aanhangers van Stoke zaten op The Boothen End rechts van ons. De fans van Cardiff waren ver weggestopt op de Big AM Stand, voor ons links achter het doel. Cardiff City had voor deze verre uitwedstrijd op een doordeweekse avond toch nog een 500 fans meegenomen, een respectabel aantal. Deze fans waren aan alle kanten omringd door stewards. Ze werden door de Stokefans begroet met het weinig originele Eng-er-land, Eng-er-land, waarschijnlijk krijgt Cardiff dit in ieder Engels stadion te horen. De Welshmen reageerden hierop met: We are Cardiff, we are Cardiff from the sea.

Dan de wedstrijd; erg rommelig, veel irritaties op het veld en slecht voetbal. De 1e helft had Cardiff het beste van het spel, de passes kwamen beter aan en er zat meer overtuiging in. Het was dan ook niet onterecht dat Cardiff op voorsprong kwam. Nadat Cardiff al eerder de lat had geraakt, leidde knullig balverlies van Stoke op het middenveld de 0-1 in. Cameron Jerome faalde oog in oog met de keeper niet, het stond 0-1 voor Cardiff. Pas vlak voor rust kreeg Stoke weer wat vat op de wedstrijd, dit resulteerde in de gelijkmaker. Het was een prachtige vrije trap van Clint Hill, de sfeer werd logischerwijs hierdoor een stuk beter. Waar eerst Cardiff de sfeer bepaalde, waren het nu de Potters die het meeste lawaai maakten. Met name het monotone Come on Stoke, gevolgd door tromgeroffel klonk mooi. Ook was er nog een lauwe uitvoering van Delilah. Maar wel werd duidelijk dat de fans van Stoke inderdaad behoorlijk fanatiek kunnen zijn. Voor de gelijkmaker was er een hoop gemopper en gescheld bij het thuispubliek. Zoals wel vaker moest ook hier de referee het ontgelden, er waren dan ook een aantal dubieuze beslissingen. Verder werd aan onze kant constant een speler van Cardiff door het publiek uitgejouwd, later bleek dat de speler vroeger bij Stoke speelde.

In de tweede helft was Cardiff wederom de sterkere ploeg. Wel zorgde Stoke nog voor een bizarre situatie. Een speler van Stoke kopte van dichtbij de bal in de hoek van het doel, echter een andere speler van Stoke haalde deze bal, per ongeluk, van de lijn !! De inleiding tot het tweede doelpunt kwam wederom van een Stoke speler, de (te) snel genomen vrije trap van Stoke werd onderschept en leidde tot een bliksemsnelle tegenaanval. De donkere aanvaller Jerome maakte zijn 2e van de avond en zette Cardiff op 1-2. En 90 seconden later werd het nog erger, een overtreding in het strafschopgebied betekende een penalty voor Cardiff. Extra zuur was het dat ex-Stoke speler Peter Thorne deze penalty verzilverde. De stemming in het stadion werd alsmaar negatiever en een groot gedeelte van de Stoke-aanhang bleek niet te willen wachten tot het eindsignaal. De stemming in het Cardiffvak was natuurlijk opperbest, we hoorden zelfs het Stokelied Delilah. Het voetbal van Stoke werd ondertussen alsmaar slechter. Wij genoten met name nog van de liederen van de Bluebirds, zij deden goede zaken deze avond. Uiteindelijk bleef het 1-3. Het was een tegenvallend avondje Stoke. Waarschijnlijk een combinatie van de slechte wedstrijd, weinig publiek in een te groot stadion en een te hoog verwachtingspatroon. Na afloop besloten we nog even een kijkje te nemen bij de aftocht van de Cardiff-fans. Jonge in dure merkkleding gestoken Stokecityfans deden de Cardiff-fans uitgeleide, overigens zonder dat dit tot paniek leidde bij de massaal aanwezige politie. Dus ook hier geen vertier. We besloten nog maar een paar biertjes te halen in Delilah’s Bar. Dat we uiteindelijk aan het eind van de avond meer dan een uur in de vrieskou op de taxi hebben moeten wachten, moeten we maar gauw vergeten.

Laatste wijziging verslag; 09-06-2005.
HOME VERSLAGEN