West Bromwich Albion - Walsall, 20 januari 2002.
Division One (2), toeschouwers; 20.290, uitslag; 1-0.
Scoreverloop;
41. Roberts 1-0
Op deze zondag maakten we ons op voor een heuse stadsderby in de West Midlands. Na een bezoekje aan Villa Park
arriveerden we ruim op tijd bij stadion the Hawthorns. Op de kaart hadden we gezien dat er een weg rechtstreeks
van Villa Park naar the Hawthorns loopt. Ideaal voor ons want in verdwalen zijn wij specialisten.
We parkeerden onze auto strategisch vlakbij de afslag van de M5 snelweg zodat we na de wedstrijd vlot weg konden komen.
We hadden deze dag namelijk een erg strakke planning. Het was de bedoeling dat we deze dag twee wedstrijden zouden zien.
West Bromwich Albion tegen Walsall begon om 14:15 uur en om 18:15 uur werden we verwacht in Watford voor de wedstrijd
Watford - Manchester City. Tevoren hadden we derhalve afgesproken om voor het einde van de wedstrijd te vertrekken, anders
zou het waarschijnlijk een Mission Impossible worden. Het stadion is gesitueerd op de grens van Birmingham en
West Bromwich. Het ligt op een ruim opgezet bedrijventerrein. In de buurt van het stadion was het nog erg rustig toen wij
aankwamen. Het was dan ook zo'n 2 uur voor de aftrap. Het gaf ons de gelegenheid om op ons gemak de omgeving te verkennen.
Direct viel op dat er deze dag iets bijzonders aan de hand was. Bij de poort lagen namelijk allemaal bloemen en er was een
cameraploeg die mensen interviewde. Bij navraag bleek dat de vorige dag WBA legende Jeff Astle, bijgenaamd
the King, was overleden. Jeff Astle was een aanvaller die in 361 wedstrijden 174 keer het net wist te vinden
voor Albion. Het grote publiek zal hem vooral herinneren als de man die tijdens het WK in 1970 een enorme kopkans
miste in de wedstrijd tegen Brazilië. De supporters van Albion herinneren zich Astle als de speler die in iedere ronde
van de gewonnen FA Cup in 1968, inclusief de winnende in de finale tegen Everton, wist te scoren. Onnodig om te melden dat
het overlijden van Astle heel wat losmaakte bij de Albion supporters.
Bij de ticketoffice aangekomen lagen de gereserveerde kaarten netjes klaar. We keken nog even rond in de fanshop en
besloten dat het tijd was om een biertje te drinken. Ons oog viel al gauw op de pub the Woodman. Deze pub ligt
bijna tegen het stadion aan. Op de deur stond zoals zo vaak bij pubs vlakbij een stadion; Home supporters only.
Getooid met Albion muts kostte het weinig moeite om de aardige gastvrouw te overtuigen dat we vandaag het
hometeam steunden. De dame was in de veronderstelling dat we Zweden waren. Ze vertelde dat een tijdje terug een
groep Zweden bij haar in de pub waren geweest. Het moet een enorm feest geweest zijn, we geloofden haar graag. We dronken
een paar biertjes en hadden een discussie met een aantal vriendelijke Albion fans over de lazy Dutchman
Fabian de Freitas. Hierna liepen we rustig naar de ingang. Buiten bij het stadion was het inmiddels een behoorlijke
drukte. We raakten aan de praat met een fanzineverkoper. Meestal zijn dit de die-hardfans die de club van binnen en van
buiten kennen. Het is vaak interessant om met deze mensen een praatje aan te knopen, het zijn vaak wandelende almanakken.
De verkoper die wij spraken was helaas slecht verstaanbaar voor ons en zat vol met grappen. Toen we vertelden dat we uit
Nederland kwamen, adviseerde hij ons om onze finger in the dike te stoppen. Vervolgens lag hij dubbel van het
lachen, de stomme gekaansteker ! Even verderop voerde humor eveneens de boventoon. Bij een standje werden allerlei
grappige shirts en sjaals uitgestald. De teksten en tekeningen op de shirts waren met name gericht op de rivaliteit
tussen WBA en Wolverhampton Wanderers. Deze shirts staan duidelijk op een foto onder het verslag ! We waren 2 jaar eerder in
Wolverhampton en daar vonden we het prachtig. Flexibel als we zijn vonden we het
bij West Bromwich ook super !
Het was inmiddels hoog tijd om het stadion te betreden. WBA speelt al sinds september 1900 op the Hawthorns.
Leuk weetje voor Tros triviant is dat dit stadion met 165 meter boven de zeespiegel het hoogstgelegen is van alle
profstadions in Engeland. Wij zaten laag op de East Stand aan de lange zijde. Deze tribune vervangt de vroegere
Rainbow Stand. Dit nieuwe bouwwerk is één van de meest lelijke nieuwe tribunes in Engeland. Dit komt vooral
door de hoekoplossing. Verder is het een modern stadion waarmee West Brom zonder problemen de Premier League
in kan. Het stadion was deze middag met een kleine 21.000 toeschouwers prima gevuld. Met een gemiddeld aantal
toeschouwers van 20.147 was Albion dit seizoen sowieso één van de toppers in de First Divison. Voor de
wedstrijd was er een indrukwekkende minuut stilte voor de al eerder gememoreerde Jeff Astle. Met hooggespannen
verwachtingen van onze kant begon de derby. In het 1e deel van de wedstrijd gebeurde er weinig spectaculairs. Maar zowel
de Albion- als de Walsall fans lieten zich vocaal goed horen. Van haat en nijd tussen beide clubs was weinig te merken,
sterker nog toen de Walsall fans Stand up if you hate the Wolves inzette deden de Albion fans gebroederlijk
mee. Albion was zwaar favoriet deze middag, met een zesde plaats behoorden ze dan ook tot de outsiders voor promotie
naar de Premier League. Walsall daarentegen was terug te vinden op de 21e plaats (van de 24) en moest oppassen om
niet te degraderen. De 1e helft was Albion de betere ploeg. De druk resulteerde in de 41e minuut in een doelpunt van
Grenadees (schrijven we dat goed ? In ieder geval hij komt dus uit Grenada) Jason Roberts. Het was een schot uit de
draai. Uitzinnige vreugde. Roberts vierde het doelpunt door z’n shirt uit te trekken, onder zijn shirt had hij een
T-shirt met daarop een afbeelding van Jeff Astle. Een mooi gebaar van de doelpuntenmaker. In de rust bleek in de
catacomben dat er toch nog wel de nodige rokers op de Non smoking stand zaten. Massaal werd het kwartier pauze
benut om te roken op de toiletten. Wij raakten aan de praat met een WBA hoolie, hij vond het tof dat wij helemaal uit
Nederland waren gekomen voor zijn club. Verder vond hij de de fans van Wolverhampton good fighters en vertelde
dat hij zelf de week erop naar Nederland zou komen voor de vriendschappelijke wedstrijd Nederland - Engeland. Hij keek
nu al uit naar het Red light district, de marihuana en de eventuele confrontatie met de Nederlandse fans. Wat
hebben we toch ook een goede naam in het buitenland. De 2e helft had veel weg van de 1e met veel balbezit en kansen voor
Albion echter geen doelpunten meer, dit kwam goed uit want we moesten voor het einde weg vanwege ons volgende klusje:
Watford - Manchester City. Ondanks dat we dus niet de hele wedstrijd konden zien hadden we ons prima vermaakt bij
the Baggies !
Laatste wijziging verslag; 27-03-2005.
