HOME VERSLAGEN

LEICESTER, WALKERS

WalkersTicket
Halifax Town – Hereford United, 20 mei 2006.
Conference play-off final (5), toeschouwers; 15.499, uitslag; 2-3.

Scoreverloop;
  27. Killeen        1-0
  34. Williams      1-1
  73. Grant          2-1
  80. Ipoua          2-2
108. Green          2-3

Na een kort nachtje gingen we op tijd richting Engeland voor de seizoensafsluiting! Prachtig op schema arriveerden we na een paar uurtjes rustig toeren bij de tunnel in Calais. We mochten zonder extra kosten een tunnel eerder nemen maar we gingen met de bolide in een andere rij staan zodat we het 1e uur winst al te pakken hadden. We waren best wel trots hierop en besloten ons te belonen met een pilsje. In Engeland ging het al snel wat minder vlot door de vele werkzaamheden rond Londen, maar toch kwamen we nog tijdig aan bij Watford. Hier moest een ticket voor de wedstrijd tussen Watford en Leeds opgehaald worden. Dit kaartje voor HornetNigel lag al klaar en alle ingestudeerde verhalen waren niet eens nodig. Er stond nog een hek richting stadion open en we konden Vicarage Road op ons gemakje bekijken.

Volgende bestemming was Manor Park van Nuneaton Borough, de club die Middlesbrough dit seizoen thuis op 1-1 hield in de FA Cup. Deze ground staat op de nominatie om binnenkort gesloopt te worden, dus een bezoekje waard. Ook nu bracht TomTom ons precies waar we moesten zijn en na een pispauze achter een vervallen stukje historie gingen we vol goede moed de social club binnen, een soort kantine/buurthuis. We hadden contact gehad per e-mail en ons was verzekerd dat we via de social club altijd naar binnen mochten. De aanwezige barman was een typische gaper, schoenmaat = IQ zeg maar. Hij schrok zich de vinketering toen we binnenkwamen en hij sloeg direct helemaal dicht. Hij wist niks en had absoluut geen enkele reden om ons naar binnen te laten. Dit Nuneaton speelt 6e divisie en die barman zegt glashard; I have no authorisation to let you in taking pictures. De barman bleef onvermurwbaar maar we mochten altijd terugkomen voor een wedstrijd.

We besloten maar eerst een burger te gaan eten bij de caravan op de parkeerplaats van de Cock and Bear, een mooie pub naast Manor Park. Dit was met voorsprong de beste burger van Engeland; met kaas en bacon, keuze uit tig sauzen en met liefde bereid. Hierna besloten maar een rondje om het stadionnetje te gaan lopen. Gelijk om de hoek bleek dat het stadionnetje gewoon open was. We lachten nog even om die hufter achter de bar en liepen ons rondje. Het was een heel leuk knus gebeuren. Een paar kleine tribunes en een mooie oude onoverdekte terrace, helaas zonder barriers.

Nu werd het tijd om naar het lelijkste stadion van de dag te gaan maar wel om daar iets moois te gaan beleven. Dus op naar Leicester, een ritje van nog geen 30 kilometer. Helaas waren we niet de enigen die naar Leicester gingen, we stonden binnen de kortste keren in een file van boeren met modderige 4WD’s en lelijke kinderen op de achterbank die het gevolg waren van verhoudingen tussen neven en nichten. Na een half uur werd het toch een beetje zweten want het schema werd toch wat krap. Gelukkig werd het langzamerhand wat rustiger – ons hotel lag net buiten de route naar het stadion – en na enige tijd zagen we onze Travel Lodge. Enige probleem was dat het aan de verkeerde kant van de weg lag en er was éénrichtingsverkeer. Uitkomst werd geboden door een parkeergarage op 250 meter van het hotel en we konden gaan inchecken. We dumpten alle rommel in de kamer en we konden richting stadion.

Via het Shaymen-messageboard hadden we al wat info gekregen maar toch waren we niet zeker van de plek van het stadion dus een langskomende taxi werd aangeschoten en 5 pond lichter stonden we bij het Walkers. Qua voorzieningen en capaciteit ongetwijfeld een verbetering ten opzichte van het oude en inmiddels gesloopte Filbert Street. Helaas is het qua ontwerp identiek aan andere nieuwe stadions. Kunnen architecten niet wat spannenders bedenken? We haalden onze tickets op en toen was het wachten op de 3 heren die ons zouden vergezellen. Een half uur voor de aftrap kregen we een vrolijke sms dat ze al voorbij Londen waren! Desondanks arriveerden ze op tijd, na een kort handen schudden zochten we snel de plekken op. Het ging beginnen!

De Conference is de 5e divisie landelijk in Engeland. De meeste teams zijn volledig professioneel. De nummer 1 promoveert rechtstreeks naar League Two, dat was dit jaar Accrington Stanley. De nummers 2 t/m 5 strijden om de 2e promotieplaats. Hereford United versloeg in een dubbele ontmoeting Morecambe. Halifax rekende tot onze grote vreugde af met het saaie Grays Athletic. Wij hebben toch wel enige symphatie voor Halifax en daarom bestelden dan ook tickets voor de tribune van de Shaymen. Het Walkers was voor de helft gevuld. Hereford met ruim 8.000 man en Halifax met 6.000 fans zorgden voor een fantastische sfeer. Het zingen ging continu door.

De bal werd in een razend tempo over het veld gejaagd wat resulteerde in een rommelige maar spannende wedstrijd. Vanaf het begin was duidelijk dat elke bal die goed zou vallen een doelpunt zou opleveren en na een handssituatie waarbij Town eigenlijk een pingel moest hebben was het na een klein half uur zover, een afgeslagen bal werd door Killeen van buiten de 16 binnengeramt. Een enorme explosie in het Shaymen-deel was het gevolg, het beton onder onze voeten trilde echt letterlijk!! Wat een ontlading, echt prachtig! Helaas ging de wedstrijd verder en binnen 10 minuten lag de 1-1 al weer binnen. Nu een explosie van vreugde aan de andere kant, het juichen van Hereford was zeer luid. De 1-1 zorgde ervoor dat het aanmoedigen een decibel of 10 verder omhoog ging totdat de scheids floot voor halftime.

Toen kwam het echt droevige deel; de catering in – het inmiddels herdoopte – Wankers. Nigel wou ons op een pintje trakteren en stond al voor het begin van de rust in de rij die geen meter opschoot. Na 5 minuten kwamen we erachter dat er geen bier meer werd geschonken en dat die hufters rekening gehouden hadden met maximaal 200 hongerige fans. Het kon nog erger want de pies waren ook op! Tijd om lang bij deze ellende stil te staan hadden we niet want de 2e helft ging beginnen. Kansen waren er weinig, technisch klopte er niks van maar de wedstrijd was prachtig. Hereford was – eerlijk gezegd – iets beter maar de goal viel aan de goede kant. Weer had Town een penalty moeten krijgen een kwartier na rust maar gerechtigheid volgde een kwartier voor tijd. Een prachtige goal van invaller John Grant zorgde voor een orgastische ontlading bij onze helft van de toeschouwers.

Helaas konden we weer nog geen 10 minuten genieten van de voorsprong. De 2-2 werd binnengewerkt door Hereford en ondanks aandringen in de laatste minuten moest er verlengd worden. Die verlenging was geen schaduw van de 1e 90 minuten, snelheid was eruit en de spelers durfden niet meer vol voor de winst te gaan. Deze angstsituatie was uiteindelijk in het voordeel van Hereford dat de 2-3 scoorde in deze wedstrijd die geen verliezer verdiende. Match over, game over en dus weer een jaar in de Conference maar de reactie van het Halifaxpubliek maakte ons warm van blijheid en trots. De spelers namen een 5 minuten om bij te komen voordat ze het publiek gingen bedanken en een staande ovatie en een massaal Shayman till I die werd hun deel. Na dit schitterende tafereel konden we met een gerust hart vertrekken, zo mooi verliezen is niet iedereen gegeven.

Er was zeer veel politie aanwezig rond en in het stadion. Na het laatste fluitsignaal werden een paar pubers van Halifax vrij hardhandig afgevoerd en ook buiten was de politie bezig met een klusje. Door de genoemde kutcatering hadden we nog steeds geen pintje gehad dus op zoek naar iets wat op een pub leek. In de omgeving van het stadion hadden alle pubs besloten om er maar een privé-feestje van te maken om zodoende de boeren (You’re from a small town in Wales) en de Town-hoolies buiten de deur te houden. Na enige omzwervingen hadden we toch beet, een klein kroegje met aan het tafeltje naast ons een stelletje fossielen, mussen en mafkezen die druk bezig waren met domino. Lekker even rustig een pintje pakken en even de wedstrijd napraten en vooruitblikken op die van zondag. Langzamerhand gingen we terug naar het hotel. Het werd een lange weg. Het ging via een Paki Chippy met pies en diverse pubs. In elke straat vonden we wel een gezellige pub. We hebben Leicester goed leren kennen, er wonen kakkers, werklozen, sloeries, asovolk, pakies en studenten. Al werden ze steeds waziger.

Na een paar uurtjes slaap ging om 7:00 uur weer de wekker. Aankleden en weer in de auto richting tunnel. Bij een service een ontbijtje. Lekker behalve de gefrituurde boterham. Het was een zeer mooi tripje met vooral een supersfeer tijdens de wedstrijd. De sympathie voor Halifax Town is weer wat groter geworden.

Laatste wijziging verslag; 06-06-2006.
HOME VERSLAGEN