HOME VERSLAGEN NIEUWS SPECIALS VISITORS FAQ LINKS FCB

DUISBURG, WEDAU (2)

Wedau2Ticket
MSV Duisburg Club Brugge; 27 juli 2008.
Vriendschappelijk, toeschouwers; 5.513; uitslag; 1-0.

Scoreverloop;
80. Wagner     1-0

Op deze snikhete zondag in juli reisden we voor deze vriendschappelijke wedstrijd af naar Duisburg. Het gaf ons gelegenheid om bij te praten met onze Brugse vrienden en om te kijken hoe Club Brugge er voorstond een aantal weken voor aanvang van de competitie. Bijkomend voordeel was dat we de metamorfose van het voormalige Wedau Stadion zouden kunnen aanschouwen. Om 12 uur s middags vertrokken we met zn drien voor de kleine 3 uur durende reis naar Duisburg. Dankzij de Tomtom vonden we zonder problemen het stadion. Zon kleine 2 uur voor de aftrap was er maar weinig te doen. Kleine plukjes fans zochten verkoeling in de schaduw. In vergelijking tot ons vorige bezoek aan MSV Duisburg was er veel veranderd. De bouwput die wij in 2003 aantroffen tijdens MSV Duisburg - Jahn Regensburg was veranderd in een moderne . Aan de buitenkant oogt met name de glazen entree van de Sparkassen Tribne fraai. Rond het stadion vind je allerlei sportaccommodaties zoals een ijshal, een tennishal en een roeibaan. Tevens zaten we verlekkerd te kijken naar de recreatieplas waar ze aan het waterskin waren. Met de 30+ temperaturen van vandaag leek waterskien sowieso een beter plan dan naar een vriendschappelijke wedstrijd te gaan kijken. Maar goed we lieten ons niet kennen en besloten op zoek te gaan naar een drinkgelegenheid. Buiten de hekken van de MSV Arena waren helaas geen bierpompen te vinden. Op advies van een steward streken we neer bij de Chicken King een restaurantje waar inmiddels al aardig wat Brugge fans zaten.

Toen we binnenkwamen troffen we al snel onze Belgische vriend Mano en zijn maat John. Binnen was de warmte niet te harden en aangezien we rokers in ons gezelschap hadden, besloten we buiten aan een tafeltje te gaan zitten onder de parasol. We raakten al snel aan de praat met een Nederlands sprekende Duitser, hij bleek in Nederland te hebben gewoond en vandaag voor het eerst sinds 4 jaar weer het stadion in te mogen. Hij had namelijk precies 4 jaar geleden een stadionverbod opgelopen in Roeselare tijdens een vriendschappelijke wedstrijd tussen MSV Duisburg en? Juist ja Club Brugge. Na wat discussies over het naderende seizoen van MSV en het nasynchroniseren van films, verlegde hij zijn aandacht naar zijn ex-vriendin die intussen was aan komen schuiven. Wij besloten dat het tijd was een kijkje te nemen op het terras aan de voorkant van het restaurant. Daar bleek iedereen zich klaar te maken voor een gezamenlijke wandeling naar het stadion. Wij sloten ons hier maar bij aan. Onder het oog van de ruim aanwezige Polizei werden we gedirigeerd richting het uitvak. Hier kochten we probleemloos een staanplaats voor vak Q. Toen wij met de Chicken King groep binnenkwamen werd gelijk het Bruges Hooligans aangeheven, we waren schijnbaar binnengekomen met de harde jongens van Brugge.

Het uitvak was vandaag redelijk gevuld, in totaal schat ik dat er zon 500 fans uit Brugge waren meegekomen, waaronder een grote afvaardiging uit Belgisch Limburg. We zagen in ieder geval weer vele bekende gezichten van supportersclub Blauw Zwart Limburg. Naast ons op de zittribune zaten ook nog de nodige Club fans. De opkomst voor deze wedstrijd was voor het overige vrij matig. De bovenste ringen van het stadion waren afgesloten voor publiek. De catering in het uitvak viel ook erg tegen, drinken was nog wel redelijk voorradig, helaas alleen alcoholvrij bier, maar op de menukaart stond vandaag enkel Bratwurst.. We moesten het er maar mee doen. De fanatieke aanhang van MSV Duisburg, bijgenaamd de Zebras, stond tegenover ons aan de andere kant van het stadion. Er was weinig tot geen Stimmung waar te nemen. Het afgelopen seizoen was MSV al na 1 seizoen weer gedegradeerd uit de 1. Bundesliga. Na een goeie start van het seizoen met een uitblinkende ex Club Brugge speler Ishiaku viel het team ver terug en eindigde uiteindelijk op de laatste plaats. MSV Duisburg is sowieso een wat kleinere speler in het Ruhrgebiet, zelfs in de 1. Bundesliga wist het haar Arena maar matig te vullen. Weinige Duitse voetbalfans zullen dan ook een traan gelaten hebben toen MSV het afgelopen seizoen degradeerde.

    Duisburg - Brugge 3
Pikant detail aan de wedstrijd van vandaag was de transfer van Club Brugge speler Ibrahim Salou naar MSV Duisburg. De transfer werd enkele dagen voor deze wedstrijd beklonken. Echter helaas zouden we hem niet in actie zien vandaag. Club Brugge had de afgelopen transferperiode ook niet stil gezeten. Verdwenen waren de voor ons inmiddels vertrouwde gezichten als Englebert, Maertens en met name Sven Vermant. Hier tegenover staat de komst van een aantal nieuwelingen. Meest in het oog springende nieuwe spelers zijn, topscorer van het vorig seizoen in Belgi Joseph Akpala, vleugelspelers Nabil Dirar en Venezolaans international Ronald Vargas die onlangs nog scoorde tegen Brazili. In de wedstrijd van vandaag miste Club nogal wat sterkhouders en trad het aan in een sterk verzwakte formatie. De spelers die MSV trainer Rudi Bommer op de been bracht waren voor ons totaal onbekende goden. Vanaf de aftrap ontstond een duel wat weinig om het lijf had. De warmte leek de 22 acteurs op het veld volledig te verlammen. Deze lamlendigheid sloeg over op het publiek. Van een echte voetbalsfeer was weinig sprake. Hoogtepunt van de eerste helft was de 23e minuut. In deze minuut werd een ode gebracht aan de in mei verongelukte publiekslieveling Franois Sterchele. Nog steeds zit deze speler in de harten van de Club Brugge fans. De 23e minuut heeft een symbolische betekenis vanwege het vaste rugnummer 23 wat Sterchele vorig seizoen droeg. Heel Belgi was door deze gebeurtenis eind vorig seizoen in rouw gedompeld. Een mooi eerbetoon aan deze publiekslieveling. Het plan is om dit eerbetoon in stand te houden komend seizoen en wellicht nog vele seizoenen daarna.

Inmiddels werden wij op de tribune vergezeld door een Duitse groundhopper met sympathie voor Brugge. Vanuit de omgeving van Dsseldorf reist hij regelmatig heen en weer naar Hamburg om daar zijn favoriete team HSV te zien spelen. Zijn verhalen waren een leuke afleiding van de saaie wedstrijd. Tevens meende ik dat hij het was die het liedje Zweiten Liga, Duisburg ist dabei inzette. In de 2e helft kwam een ander Club Brugge uit de kleedkamers, niet vanwege ander spel of nieuwe spelers, maar wel in een nieuwe outfit. Speelde het de eerste helft in het zwarte uittenue, in de tweede helft werd het nieuwe derde grijze tenue geshowd. Al snel moest MSV Duisburg met 10 man verder na een smerige overtreding van Tiago op Jorn Vermeulen. Club Brugge kon niet van de numerieke meerderheid profiteren. De enige echte goede mogelijkheid werd door Akpala verprutst. De wedstrijd leek af te stevenen op een bloedeloze 0-0. Echter 10 minuten voor tijd besliste aanvaller Sandro Wagner met een droge knal de wedstrijd voor MSV Duisburg. Mijn 2 Nederlandse reisgenoten maakten dit al niet meer mee, zij verkozen voortijdig het koude bier van de Chicken Wing boven het armoedige geploeter op het veld. Na een bescheiden applausje voor de spelers besloten wij ook het stadion te verlaten, het werd tijd om verkoeling te zoeken.

Normaal gesproken zou het verslag hier eindigen, echter wat ons na de wedstrijd overkwam zou ons langer bij blijven dan het onbeduidende potje voetbal wat zojuist verspeeld was. Na de wedstrijd verlieten we samen met de Duitse groundhopper het stadion. De kortste weg naar de Chicken Wing was afgesloten door de Polizei. De Duitser wist een alternatieve weg, dus volgden we hem. Via een grote ronde rond het stadion kwamen we weer op de grote parkeerplaats voor het stadion uit. Terwijl we richting Chicken Wing liepen, hoorden we een hoop geschreeuw aan de andere kant. Een groep Brugge fans zocht de confrontatie met een veertigtal Duisburgers. De massaal aanwezige Polizei kwam direct in actie en joeg de fans op. Wij besloten een biertje te bestellen in het restaurant, echter net nadat we de bestelling hadden geplaatst, kwamen de Brugse hooligans de tent binnen. Een moedige serveerster probeerde ze nog buiten te houden, echter dit was een kansloze missie. De meute stormde het restaurant in gevolgd door de Polizei in gevechtstenue. Paniek alom. Er vielen enkele klappen, maar de Polizei kon de hooligans niet van de gewone supporters onderscheiden. Met een hoop geschreeuw werden alvast enkelen de kroeg uitgejaagd. Wij konden ons biertje vergeten, de pomp ging dicht. We kregen overigens wel netjes ons geld terug.

    Duisburg - Brugge 5
In eerste instantie leek de Polizei niet goed te weten wat ze met de situatie aan moesten. Besloten werd het restaurant dicht te gooien, iedereen eruit te jagen en op het terras in te sluiten. Er werd een cordon gevormd rond het terras. In het begin werd er nog behoorlijk tegengesputterd door enkele Belgen, maar al snel werd de kansloosheid ervan ingezien. We konden geen kant meer op. Aanvankelijk konden we er de lol nog wel van inzien, maar toen de uren verstreken en de onduidelijkheid over ons lot toenam begon de irritatie toe te nemen. Via onze Duitse vriend werd duidelijk dat men van plan was mensen per auto te laten vertrekken. Met dik 100 man kon dit wel even gaan duren.. Het bleek inderdaad een behoorlijk tijdrovende operatie. Allereerst moest er worden gewacht op formulieren, blijkbaar zou van iedereen de gegevens worden genoteerd. Uiteindelijk zagen we iemand met formulieren lopen, nu zou het niet lang meer duren dachten we. Echter dat bleek ijdele hoop. Plotseling dook er een man op met een Tommy Hilfigerpolo die een bemiddelaar bleek te zijn tussen de politie en de Belgen, laten we hem Dolf noemen. Hij bleek Nederlands te spreken, en drukte iedereen op het hart vooral rustig te blijven, des te sneller zouden we weg kunnen. Persoonlijk vond ik het een eng mannetje. Iedereen was hartstikke rustig en hij zat maar te schreeuwen en te gebaren. Het viel me nog mee dat hij juist niet meer onrust veroorzaakte. Op en gegeven moment verscheen hij weer ten tonele om uitleg te geven over de verdere procedures. Per auto diende 1 vertegenwoordiger zich te melden bij hem. Dolf zou dan met de politie communiceren wie de groep verlaten mocht. Vanachter de linies zagen we de eerste mensen de groep verlaten, wat er allemaal gebeurde was onduidelijk. Duidelijk was wel dat wanneer je vrij was, je nog niet bij je auto was. Er stonden verschillende politiebusjes opgesteld en blijkbaar moesten er nog heel wat formaliteiten worden afgewikkeld eer je vrij was.

Wij besloten een plan de campagne op te stellen. Onze Duitse vriend stelde voor om bij de Polizei aan te geven dat wij met zn vijven in n auto zaten. Dit zou de doorstroom bevorderen, want in werkelijkheid was hij met de trein en wij en onze Belgische vrienden afzonderlijk met de auto. Een leugentje tegen de politie kon geen kwaad zo dachten wij. Ondertussen was er een opmerkelijk tafereel gaande, iedere keer nadat weer een groep er door mocht, werd de linie van de Polizei onder aanvoering van een waarschijnlijk lesbische Hauptagente naar voren opgeschoven. Boos kijkend en onder geschreeuw van zurck werden we weer naar achter gedrongen. Over het algemeen kon je stellen dat de politie vandaag over erg weinig humor en relativeringsvermogen beschikten, ze namen hun taak en zichzelf erg serieus. De sfeer ontdooide enigszins toen er een iets aantrekkelijkere Polizei dame de lesbische agente af kwam lossen, ze bleek zelfs het Nederlandse woord keuken te kennen. Dit ontlokte uiteraard allerlei leuke rijmzinnetjes bij de wachtenden. Uiteindelijk kwam het verlossende teken, Dolf gebaarde ons dat we door het cordon mochten. Daar kreeg iedereen een persoonlijke begeleider die hem door de verschillende controleposten zou loodsen. Ik werd gekoppeld aan een redelijk vriendelijke blonde Arir. En voor n werden we doorgelaten. Als eerste moest ik plaatsnemen in een provisorisch met tape aangegeven vak. Zo stond ik precies in het zicht van de fotocamera, iedereen zou op de foto worden gezet. Met mijn rijbewijs in de hand werd door de agenten een computersysteem doorgezocht. Het was me niet helemaal duidelijk wat ze aan het doen waren, toen ik er naar vroeg kreeg ik geen antwoord. Het duurde maar en het duurde maar, ondanks dat ik niks had gedaan werd ik toch wel een beetje ongerust. De Arir die blijkbaar mijn bezorgde blik bespeurde stelde me gerust, er zou iets met het systeem zijn. Ik was nummer 41 en bij nummer 40 moest de boel gesaved worden, of zoiets.. Toen ik eindelijk op de gevoelige plaats was vastgelegd en alles leek te zijn gecheckt, mompelden de agenten iets tegen de Arir. Uit de blikken maakte ik op dat er weer iets niet in de haak was, maar misschien werd ik ook wel gewoon paranoia.

De volgende post werd geleid door een op het oog vriendelijke dame en een meneer met baard. Zij gingen verder met het serieus bestuderen van het zojuist over mij ingevulde formulier. Wellicht dat ze niet snapten wat een Nederlander bij deze wedstrijd moest. Op een gegeven moment dacht ik dat de dame iets aan mij vroeg, echter toen ik zei dat ik haar niet verstond snauwde ze dat ze het niet tegen mij had.. Uiteindelijk moest ik mijn adresgegevens bij haar invullen en mocht ik door naar de wagen wat een bordje droeg met Endcontrol. Hier werd mijn formulier afgegeven en begon het laatste verhoor. Wie was bij onze groep de chauffeur? Oei, daar hadden we niet concrete afspraken over gemaakt. De Duitser zei ik, hij was tenslotte de initiator van dit hele spel. Onze Duitse vriend hoorde dit en zei Nein, nein, es war Mano. Ik zei Oke, es war Mano. Volgende strikvraag: Wat voor auto heeft hij. Ai, ai geen idee. We vielen dus gigantisch door de mand. Dus de agenten naar Mano die nog in het begintraject van de controle zat, hij had ook aangegeven dat de Duitser reed..... Verwarring alom dus. Ik besloot maar te roepen dat ik de chauffeur was, dit om de verwarring nog groter te maken..

Gelijk kon ik weer terug komen naar n van de posten. Blasen zei de agent. Aangezien ik de Duitse taal machtig ben vreesde ik het ergste, het zou toch niet?? Gelukkig zag ik dat het een alcoholtest was. Ik had alleen voor de wedstrijd een biertje gehad, dus had ik niks te vrezen. De test was dan ook prima, dit leidde zichtbaar tot verbazing bij de agenten, er werden andere agenten bijgeroepen die niks anders konden constateren dan dat de test prima was. Na de test werden we gekoppeld aan een agent die meeliep tot aan de auto en een motoragent die blijkbaar met ons mee zou rijden. We stonden op P5 dus dat was nog een aardige tippel. Tijdens de wandeling schoot me te binnen dat Menko, onze 3e reisgenoot die dus niet in de kroeg was ten tijde van de inval, ergens bij de auto moest staan. Van afstand zag ik hem al staan, ik heb hem direct gebeld en gezegd bij mijn auto weg te gaan. Als zou blijken dat we met zn zessen waren in n auto waren zouden we zeker problemen krijgen. Terwijl we in onze ooghoeken de auto van Mano eenzaam op het parkeerterrein zagen staan, stapten we in mijn auto. Bij de agent, gaven we de eerste leugen toe, de Duitser was niet met onze auto, maar met de trein. Verderop was een station, dus daar zou hij er uit moeten. We kregen het bevel de motoragent te volgen, achterop zijn motor knipperde het bordje Bitte folgen. Onderweg stopte hij plots en maakte met zijn hand een teken naar rechts. Ik maakte aanstalten de stoep op te rijden, maar dat was toch niet wat hij bedoelde. Onze Duitse vriend moest eruit, we waren schijnbaar vlakbij een station. Na een vluchtig afscheid volgden we de agent verder.

Al snel kwam het bordje snelweg in zicht, hier namen we afscheid van de agent en waren vrij. Er waren echter nog 2 problemen, de auto van Mano en Menko die nog rond het stadion zwierf. Dus bij de eerste afslag op de snelweg ging ik er weer af. Op de Tomtom wederom de Margaretenstrasse ingevuld en we reden terug richting Tatort. Omdat het rond het stadion nog stierf van de politie was dit een listige aangelegenheid, wat als we werden herkend? We besloten Mano en John aan de doorgaande weg eruit te zetten, het was te link om naar het parkeerterrein te rijden. Voor een stoplicht stapten ze uit. Toen wij weer dezelfde rit als een kwartier eerder met de motoragent naar de snelweg reden, werden we ook nu weer omringd door 2 motoragenten. Schijnbaar waren het niet dezelfden, want ze lieten ons rijden. We besloten richting Duisburg Hauptbahnhof te rijden en daar Menko te bellen. Hem oppikken bij het stadion was ons te link. Zo rond 23:00 uur troffen we mekaar weer en konden we eindelijk de reis terug naar Nederland aanvangen. Zo rond half 2 kwamen we weer thuis aan. Het was me het dagje wel weer geweest, op voorhand stelden we ons heel wat anders voor bij een Freundschaftspiel.

Laatste wijziging verslag; 21-8-2008.
DUISBURG - BRUGGE VIDEO 1 DUISBURG - BRUGGE VIDEO 2
HOME VERSLAGEN NIEUWS SPECIALS VISITORS FAQ LINKS FCB