HOME VERSLAGEN

SHEFFIELD, HILLSBOROUGH

WednesayTicket
Sheffield Wednesday – Sheffield United; 18 februari 2006.
Championship (2), toeschouwers; 33.439, uitslag; 1-2.

Scoreverloop;
38. Tonge               0-1
45. Akinbiyi            0-2
80. MacLean   (P)   1-2

Toen mij de vraag werd gesteld of ik meewilde naar deze wedstrijd hoefde ik niet lang na te denken. Zo vaak krijg je niet de kans om een stadsderby in Engeland mee te maken. Voor de derby in Sheffield, de Steel City derby, was het verkrijgen van tickets namelijk bijna onmogelijk. Om in aanmerking te komen moesten er van de 3 voorafgaande wedstrijden 2 bezocht worden. Aan deze eisen voldeden wij niet, maar blijkbaar was onze smetteloze c.v. voldoende. Met 2 auto’s en 6 man reden we via Calais richting South Yorkshire. Een regio waar we nog niet zo vaak zijn geweest. Ruim op tijd, rond 13:00 uur, arriveerden we bij Hillsborough en parkeerden de auto’s op het ruime parkeerterrein achter de Spionkop. De tickets lagen netjes klaar en zo waren we klaar om de clubshop te plunderen.

We weken af van onze vaste stramienen, we maakten namelijk 2 rondjes om het stadion. Tijdens het 2e rondje kwamen we langs het memorial, dit is ter nagedachtenis aan de 96 slachtoffers van de ramp op Hillsborough op 15 april 1989. Dit monument staat naast de hoofdingang van het stadion, ik vond het memorail maar magertjes. We liepen er bijna voorbij, zo onopvallend is het. Iets verder kom je op het plein achter de Leppings Lane Stand, de tribune waar de ramp plaatsvond. Deze dag verzamelden de fans van Sheffield United zich op het plein. Dit onder toezicht van een grote politiemacht. Er waren 300 agenten en riotpolice op de been, een regiment paarden en een helikopter die tot ver na de wedstrijd boven het stadion bleef cirkelen. Maar ondanks de beladenheid van de wedstrijd was de sfeer op straat ontspannen.

De omgeving van het stadion voldoet aan alle verwachtingen; ranzige snackbars, smalle straatjes, programmaverkopers en klassieke turnstiles. Mooi is ook de naam van club en stadion in grote witte letters op de blauwe gevel. Rond 14:30 uur betraden we het stadion via de wel erg smalle turnstiles. Hillsborough is fantastisch; groot maar met 4 karakteristieke tribunes. Elke tribune is bijzonder; zo was de North Stand in 1961 de 2e cantilever ooit in Engeland en heeft de Main Stand een replica Leitch gevel. Maar de mooiste tribune was toch wel de onze; de Spionkop. Het is weliswaar tegenwoordig een zittribune maar het bestaat grotendeels nog uit de originele banking. Deze spionkop is erg hoog, leuk was dat onze plaatsen op rij 1 waren en dan nog precies achter het doel. Ondanks dat het stadion bestaat uit enkel zitplaatsen heeft het een klassiek karakter. Toch zal de herinnering aan de ramp voor eeuwig als een schaduw over het stadion blijven hangen.

Helaas raakte het stadion niet volledig uitverkocht voor deze wedstrijd, dit was te wijten aan de eerder genoemde verkoopprocedure voor tickets. Desondanks was de gate de hoogste van het seizoen in de Championship. De stand vooraf maakte de wedstrijd nog eens extra pikant. Sheffield United stond comfortabel 2e achter Reading en was hard op weg naar een plek in de Premier League. Sheffield Wednesday stond minder comfortabel 21e en dus maar net boven de fatale degradatieplaatsen. Voor de aftrap kwam er constant keiharde muziek begeleid door een schreeuwende speaker uit de luidsprekers. Jammer, want hierdoor ontbreekt er een stuk opbouw in de sfeer. Het zingen van de fans wordt weggeblazen door de muziek. Voor de aftrap was het letterlijk doodstil. Er was namelijk een minuut stilte ter nagedachtenis aan 2 Wednesdayites die week eerder bij een auto ongeluk om het leven kwamen. Zeer indrukwekkend deze massale stilte. Het massale gezang van de aanhang van Wednesday tijdens de 1e helft zorgde regelmatig voor kippenvel bij mij. Duidelijk werd dat ze manager Warnock van United een rukker vonden. Dat zal best maar zijn team was wel een klasse beter dan dat van de thuisploeg. De 0–1 was een zeer fraaie vrije trap vanaf rand strafschopgebied aan de linkerkant. De 7.000 fans van United gingen uit hun dak en eindelijk lieten zij zich horen. Vlak voor de rust viel de 0–2, een verdediger van Wednesday kopte onder een voorzet vanaf links door. Nieuwkomer Ade Akinbiyi schoot de bal schitterend in. Voor de wedstrijd en dus sfeer was de 0 –2 ruststand een slechte zaak.

In de pauze stonden wij pies en sausagerolls weg te werken. De bediening was verassend vlot. Sheffield United was heer en meester de 2e helft, het had rustig 0–4 of 0–5 kunnen worden. Wednesday maakte een armoedige indruk, de stand vooraf was duidelijk niet vertekenend. Bij Wednesday ontbrak een stuk agressie op het veld. Op de tribunes was het wel regelmatig onrustig, diverse fans werden door stewards verwijderd en vlak na de 0-2 was er zelfs een opstootje in een skybox. Wednesday speelde de 2e helft onze kant op, dus keeper Paddy Kenny van United stond vlak voor ons. Hij werd door het thuispubliek constant voor rotte vis uitgemaakt, You fat bastard en natuurlijk de nodige wankergebaren. Kenny hoorde het allemaal glimlachend aan.

Vanaf de 80e minuut probeerde Wednesday op goed geluk met veel lange ballen toch nog iets te forceren. Dat lukte ook nog want na een rommelige situatie kreeg de thuisclub een penalty. Nadat deze was benut brak de hel dan toch weer los. Het publiek geloofde er weer in en schreeuwde de spelers massaal naar voren. Er kwamen nog meer hoge ballen en bijna viel per ongeluk ook nog de gelijkmaker. Dat gebeurde helaas niet, Sheffield United won de voor de 1e keer in 14 jaar beide onderlinge duels in de competitie. Het was een schitterende fixture om mee te maken. Echte haat tussen beide ploegen is er niet maar de goede sfeer en het fantastische stadion zorgden voor een mooie dag in Sheffield. We maakten nog wat pics van het leeglopende stadion, daarna stapten we weer in de auto voor de lange reis terug naar Nederland.

Laatste wijziging verslag; 21-02-2006.
HOME VERSLAGEN