(NOIZE
1998)
ANDRE KEMP
DRUMS/PERCUSSION
DAVE BORDEAUX
BASS, BACKING VOCALS
RICARDO PRONK
LEAD VOCALS AND GUITAR
RON KNOESTER
GUITAR, BACKING VOCALS
De titel van jullie cd is veranderd
van Uncle Louis Coffee Corner naar The Burn Out Factor,
waarom?
Ricardo: De song Loser is er later bij
gekomen en toen moest het album eigenlijk opnieuw uitkomen. Het album werd
bij de critici ontvangen als te hard. Het had wel een hit maar het album
liep niet en dat heet een burn out factor. Dat is de reden waarom we de
naam veranderd hebben.
Zijn de cd’s nu verschillend?
Ricardo: Nee, alleen een andere hoes en
een nieuw nummer. Op de originele hoes staat een man in een café.
Het moest toen allemaal snel snel en het is toch niet helemaal geworden
wat het had kunnen zijn. Het is niet helemaal uit de verf gekomen zoals
we gepland hadden. Gelukkig hebben we nu de kans gekregen om het te veranderen.
Dave: Er zijn een paar die-hard fans die
het eerste album hebben en dat wordt een collector's item. Er zijn 2000
van gemaakt en die zijn allemaal verkocht.
Jullie zijn bij platenmaatschappij
Dino terechtgekomen. Hadden die het beste aanbod?
Ricardo: Nee, dat is eigenlijk gekomen
door Anouk, want die zit ook bij Dino. We waren al tijden bezig met snelle
jongens en een manager. We hebben onze demo laten horen in Duitsland en
zij konden wel wat regelen. Toen ze met de contracten kwamen kon onze manager
nog wat voor ons doen en dat werd Dino, een goede platenmaatschappij.
Hadden ze ook speciale wensen voor het
album?
Dave: Ze hebben ons volledig vrijgelaten.
We mochten alles zelf doen, binnen het budget uiteraard. Een bepaald aantal
studiodagen en daar moet je het mee doen. Het is natuurlijk niet onbeperkt
van ga je gang maar.
De opname vond plaats in Hilversum?
Ricardo: Ja, in de Wisseloord studio’s.
Erwin Musper heeft Loser gemixed en Han Nuyten(2 meter sessies) heeft de
plaat geproduceerd samen met ons en hij heeft ook achter de knoppen gestaan
en afgemixed. Er zitten gave dingen bij.
Dave: We hebben 3 nummers in Wisseloord
opgenomen en die zijn geproduceerd door John Sonneveld en de rest in de
Bullet Sound studio’s. We zochten eigenlijk een gezellige studio, want
de Wisseloord studio’s zijn mij te klinisch. Het geluid was wel goed, maar
het was te netjes. We zochten een studio met een huiselijke sfeer, kleiner
en gezelliger.
In Wisseloord hebben toch vele grote
bands een album opgenomen?
Dave: Dat is een kwestie van smaak. Er
zijn nu in Nederland zoveel goede studio’s, je bent niet afhankelijk van
de naam. Er zijn zeker 20 studio’s met topkwaliteit. Wisseloord is heel
oud, uit de jaren 70. Er is inmiddels veel veranderd. Bullet Sound is kleiner
met 2 ruimtes en erg gezellig.
Er waren dus 3 producers nodig voor
dit album.
Dave: Ja, maar in verschillende stadia.
Anouk heeft ons nu ook geproduceerd. Ze heeft haar eigen album nu ook gedaan.
Ik vind het geweldig. De plaat is opgenomen in de NOB-studio op het Mediapark.
Waanzinnig goed, daar heeft ze talent voor om platen te produceren. Ze
is jong, ze is helemaal van deze tijd. Ze weet precies wat de kids van
deze tijd willen horen.
Wat is het verschil tussen Anouk, Han
en John als producer?
Dave: Het verschil is dat we met Han Nuyten
zelf ook meegedacht hebben. Han gaf tips en adviezen en met Anouk hebben
we het meer aan haar overgelaten. Zij kwam met het idee van dat nummer,
ze wilde het nummer zo laten klinken en dat werd een schot in de roos.
Als je met een producer werkt lever je jezelf over aan een ander. Je bent
zo bezig met ideetjes dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Je moet
iemand hebben die er een beetje lijn in gaat brengen, anders krijg je een
auto met vijf wielen.
Als Anouk ergens optreedt zitten jullie
er ook bij, toeval?
Ricardo: Er is een tekort in Nederland
van bandjes zoals wij. Er begint nu meer bij te komen, maar het gros is
nederlandstalig. Echte rockmuziek houdt op bij de Earring, Anouk, Billy
The Kid en Kane.
Dave: Hetzelfde management heeft er ook
mee te maken. We vechten voor een plek en als Edwin Jansen Anouk moest
wegzetten, dan zei hij: ik heb ook nog Billy The Kid. Voor ons aantrekkelijk.
We krijgen dan publiciteit en de zaal eigenaren hadden ook geen bezwaar.
Ricardo: Het is een soort package deal
geworden, dat is vrij normaal in deze bedrijfstak. Veel bands doen dat.
Ik vind het positief wat nu gebeurd, eindelijk meer rock op de podia.
We zijn nu 2 à 3 jaar alle festivals
afgeweest en je komt steeds weer dezelfde namen tegen, Rowwen Heze, Skik,
Blof, Van Dik Hout en de Kast. Het aanbod is klein en daar proberen wij
verandering in te brengen.
Hoe komen jullie aan die naam, want
het is toch slecht afgelopen met Billy !
Ricardo: Misschien met ons ook wel. Je
kan het min of meer zo bekijken: het is wel slecht afgelopen, maar hij
heeft wel een leuke tijd gehad, ja toch. We hadden een liedje en dat heette
ook Billy The Kid en dat ging over die jongen. Ik heb de band samen met
Ron opgericht. We zaten dan in een oefenruimte en we kregen een optreden
aangeboden. Er moest dus een naam op de poster komen. Wij denken en denken,
alle namen zijn KUT en toen kwamen we bij de song Billy The Kid uit. Af
en toe spelen we het nummer nog, het is een beetje oubollig, een country
liedje.
Hoe oud zijn die liedjes die je hebt
opgenomen?
Ricardo: we zijn nu bezig met het schrijven
van nieuwe nummers, maar ‘t komt maar niet verder, omdat we druk bezig
zijn met ‘t spelen in de clubs, het podium moet aangekleed worden, een
nieuwe videoclip, promotie en we werken er allemaal ook nog bij. De jongens
worden nog vader ook, tijd genoeg dus.
Dave: Volgens mij deed ik er 20 seconden
over, instant zwanger.
Heb je de singles zelf uitgekozen?
Ricardo: In overleg met Dino, de song
everyday hebben we samen met Erwin Musper opgenomen. Het nummer hebben
we opgepoetst en opgeleukt en ingekort.
Dave: Dat nummer was erg lang voor de
radio!
Hoe schrijven jullie eigenlijk de nummers?
Dave: In de regel komt Ricardo met ideeën.
Op texel hadden we een boerderij geregeld. Met zijn vieren brainstormen,
gitaarrif, bas, drum, gitaar, zang en dan ben je met z’n vieren wat aan
het creëren en samen werk je het dan uit.
Ricardo: Ik kom met een puzzel aan en
met zijn vieren leggen we alles op zijn plaats.
Wie schrijft de teksten?
Dave: Ik schreef in het begin de meeste
teksten, maar nu doen we het allemaal een beetje. Ik heb zelf 12
jaar in de V.S. gewoond en nu heb ik mijn nationaliteit veranderd en ben
nu Nederlander geworden. Ik schrijf vanaf mijn 18e teksten.
Ricardo: als ik over een tekst nadenk
dan ben ik er wel een maand mee bezig. Dave schrijft het zo op, hij is
gemakkelijk. Ik kan niet eens goed Nederlands schrijven laat staan Engels.
Dave: Ik kan heel snel dichten, maar om
een goed verhaal te schrijven moet ik ook een week zitten.
Wat is er eerst, de tekst of de muziek?
Ricardo: de muziek.
Dave: Bij mij eerst de tekst en dan kijken
of er muziek bij past. Ik had een tekst van een man in een telefooncel
met heel andere muziek in mijn hoofd. Ricardo zag het en het werd een heel
ander liedje. Aan inspiratie geen gebrek.
Interview/fotografie: Henry Knegt
