DEEP PURPLE
ROGER GLOVER
(NOIZE 1998)
THE ABANDON TOUR 1998
IAN
GILLAN - VOCALS
STEVE
MORSE - GUITAR
JON
LORD - ORGAN &
KEYBOARDS
IAN
PAICE - DRUMS
ROGER
GLOVER – BASS
In een volgepakt Stadion
Am Hünting in het Duitse Bocholt (zo'n 30 km van Doetinchem) op 20-06-1998
moest Deep Purple zijn opwachting maken. Het was de gehele dag lekker weer en
daar hadden we in 1998 een chronisch tekort aan. De ( Bier &
Bratwurst) stemming zat er vroeg in bij een middelgrote stad die voor de eerste
keer een dergelijk concert in een stadion organiseerde. Het voorprogramma was
RAGE uit Duitsland en zij kwamen optreden met een klein klassiek orkest om hun
gelederen te ondersteunen. Ik vond het niet zo geweldig, maar gezien het
gejuich deden ze het voor het Duitse publiek uitstekend.
Toen Deep Purple de Bühne betrad
ontplofte a.h.w. het stadion, zoiets hadden ze nog nooit gezien. Purple maakte
er een goede show van en iedereen had plezier in z’n spel en Steve Morse paste
naadloos in het geheel en liet moeiteloos de andere bandleden in het zonnetje
staan, terwijl hij toch een begenadigd gitarist is. Deep Purple gaf meer dan 2
uur een geweldig concert, ga zo door boys!
Voor het optreden had ik een gesprek met toch een van de meest ondergewaardeerde krachten van Deep Purple nl. Roger Glover.
Deep Puple bestaat nu zo’n 30 jaar en een
groot gedeelte heb jij er deel van uitgemaakt. Is de band nu weer terug naar de
roots muzikaal gezien het nieuwe album en persoonlijk als je kijkt naar de
credits?
Deep Purple is een vreemde band, maar het was
in het begin een democratische band. In 1969 waren het 5 mensen die ROCK muziek
wilden maken en één richting uit wilden gaan. We werden natuurlijk aangevallen
door verschillende mensen, maar daar moet je je niet teveel van aantrekken.
Natuurlijk hadden we onze meningsverschillen maar dat komt toch overal voor.
Ian Paice was in die tijd een geweldige drummer, zoals hij speelde stuwde hij
ons maar vooruit.
Kreeg hij daarom credits voor
songwriting?
Ja in het begin wel, we hadden er in het begin
wel moeite mee, wie schreef wat en zo en toen hebben we besloten dat we
allemaal de credits kregen . Dat was gezond. Dat veranderde in 1973 toen wij
(Gillan & Glover) de band verlieten. Ritchie kreeg toen het gevoel dat hij
meer deed dan de anderen. Hij schreef het leeuwenaandeel van de songs. Hij zei:
Degene die schrijft krijgt de credits en dat bleef zo, ook tijdens de reünie in
1984. Dat is veranderd toen Steve Morse in de band kwam. Nu krijgt iedereen
weer de credits, er is zelfs geen discussie over geweest. We moesten terug naar
de roots.
Vind je dat dit ook met het nieuwe album
Abandon is gebeurd?
Ik vind van wel, want Steve Morse schrijft
goede songs samen met ons, het zijn 5 personen die een band zijn geworden.
Je hebt de afgelopen jaren de oude tapes
( Machine Head/ Fireball/In Rock/Made In Japan ) van Deep Purple
beluisterd, wat viel je op?
Ian Paice had in die tijd een enorme feel, hij
drumde geweldig luister maar eens naar Highway Star, naar dat ritme, geweldig!
Hij swingt en dat besef je later pas. Hij was erg druk in die tijd, hij was de
jongste in de band. Tijdens zijn Whitesnake periode drumde hij erg strak, maar
dat was meer een gevolg van de drummachines en daardoor verloor hij z’n
karakter. Nu heeft hij het weer gevonden, ook Steve stimuleert hem. De oude Ian
is weer opgestaan, de oude spirit is er, het heilige vuur brandt weer en Ian
zit volgens mij weer bij de top.
Ian Paice on drums
Abandon is geproduceerd door jou doe je
dat nu vrijwillig of wordt die rol je nu opgedrongen?
Daar wordt weinig over gesproken, ik zoek die
rol eigenlijk niet, eigenlijk wil ik helemaal niet produceren, maar het wordt
onbewust aan je opgedrongen. Ik schrijf mee aan de songs en zit in de
controlroom en doe het dan automatisch. Het is meer een gewoonte geworden, ik
zit er toch, wil eigenlijk toch alles controleren, want anders gaat het toch
niet goed. De macht der gewoonte.
Deep Purple bestaat nu 30 jaar en heeft
vele bezettingen gekend. Wanneer is het nu een echte band, als er de Mark II
leden erin zitten of…
Wij vieren zijn de eigenaar van de naam van de
band, maar het gaat eigenlijk om het gevoel tussen 5 mensen en dat moet goed
zijn, dan heb je een band. De spirit moet o.k. zijn en dat hangt niet af van
originele leden. Het gevoel moet goed zijn en het publiek moet het ook accepteren.
Als het publiek komt en veel plezier heeft is het voor mij goed.
Het nummer Bloodsucker hebben jullie
opnieuw opgenomen, waarom en zijn er verschillen?
Een van de voordelen van de laatste 4 jaar is
dat ik naar de oude tapes van Deep Purple heb geluisterd. Een van mijn
favorieten bij het beluisteren was Noone Came. Ik heb de band toen voorgesteld
om dit nummer weer op de setlist te zetten en dat is gelukt. Hetzelfde hebben
we gedaan met Bloodsucker. We speelden die song ook live en moesten het later
weer laten vervallen, je kunt niet alles spelen. Toen kwamen we op het idee om
deze song nog een keer op te nemen, dan moet je het blijven spelen. Het kan natuurlijk
slecht zijn om een oude song op te nemen, maar we hebben het toch aangedurfd.
Wie heeft die song eigenlijk geschreven?
Deze song is opgenomen in Abbey Road, de 2
riffs waren van mij en Ritchie. We hebben ze elkaar voorgespeeld in een
hotelkamer in Londen. We deden dat wel vaker, riffs uitwisselen en zo ontstond
Bloodsucker, een leuke herinnering, the feel of ’69.
Interview/fotografie:
Henry Knegt
