(NOIZE 1996)

SKUNK ANANSIE

In de verschillende zalen van de Oosterpoort waren bands te zien uiteenlopend van hardrock tot house. Voor ons waren Dog Eat Dog en het Engelse Skunk Anansie het interessantst. Skunk Anansie is op dit moment hard bezig om internationaal door te breken. Hun muziek is beslist niet nieuw; een moderne Mother's Finest met wat punk invloeden, maar in combinatie met de excentrieke frontvrouw Skin (kaal, wild en een superstem) waarschijnlijk een succesformule. Live draait de band ook om Skin, zij imponeert het meest, zowel door haar stem als presentatie. Ze werd tijdens het optreden in de Oosterpoort dan ook letterlijk op handen gedragen. Voor het optreden had ik het volgende gesprek met de band.

Jullie debuut-cd 'Paranoid & Suburnt' verkoopt als warme broodjes.
Skin: 'Het is verrassend maar toch ook wel een beetje wat we hadden verwacht. We zijn al op tour geweest met Therapy? en dat ging heel goed, we hebben ongeveer dezelfde fans als Therapy?.'

Jullie zijn nog maar sinds 1994 bijelkaar.
Skin: 'Ja, sinds februari '94. En in april '94 tekenden we al bij One Little Indian Records. Voor die tijd zat ik samen met bassist Cass in een band. We gingen vaak naar The Splash Club en besloten daar om een band te formeren. We hebben geen demo's gemaakt. Als men geïnteresseerd is in de band moet je ons gewoon live zien. We hebben dus gewoon geweigerd om demo's te maken en toch was er veel interesse voor de band. Je probeert de beste keus te maken; niet financieel, maar qua contract.'
Ace: 'Het hele proces van een band beginnen en een contract krijgen ging heel snel. Alle nummers waren klaar op het moment dat we ons eerste optreden deden. Toen de platen-maatschappij ons zag hadden we alle nummers al geschreven. Zij kregen een kant en klaar produkt.'

Hoe verliepen de opnames?
Skin: 'Goed, iedereen, behalve ik, had al eens eerder in een studio gewerkt.'
Ace: 'Onze stijl is erg belangrijk voor ons en we weten precies wat we willen. Daarom kozen we voor het One Little Indian label en co-produceerden de cd zelf. We hadden alleen iemand nodig die ons hielp om de cd op een goede manier op te nemen. We kozen voor Sylvia Massey (o.a. Tool en Prince) om haar goede oren, ze is een uitstekend technicus.'
Skin: 'We weten heel goed wat we willen. We hebben niets aan een producer die z'n stempel op de band probeert te drukken.'

Blijven jullie in de studio net zo lang aan de nummers sleutelen totdat ze perfect zijn?
Skin: 'Je kan te lang aan nummers werken. Wij hebben geprobeerd om het zo snel mogelijk te doen. Hoe langer je er aan werkt hoe meer gevoel en energie je verliest.'

Na het maken van de cd was het live optreden zeker een heel nieuwe ervaring.
Skin: 'Nee niet echt, we hebben ongeveer tien shows gedaan voordat we een contract kregen. Sindsdien zijn we nonstop op tour geweest. We zijn acht keer door Engeland getrokken en zijn in Amerika en Europa geweest.'
Ace: 'Veel zalen waren uitverkocht terwijl we toch nog heel onbekend zijn. We zijn geen band die een paar keer heeft opgetreden, op televisie te zien is geweest en daardoor populair is. In Londen hebben we een hele trouwe fanbase opgebouwd door veel op te treden. Daarom verkoopt onze cd ook zo goed. Hetzelfde gaan we doen met Europa; door veel optreden een trouwe en stabiele fanbasis opbouwen.'

Denk je dat Skunk Anansie het vooral goed gaat doen in Amerika?
Skin: 'Ik denk niet dat onze muziek gebonden is aan bepaalde continenten. Ik denk dat onze muziek heel werelds klinkt, we zijn Brits, maar dat is niet aan onze muziek te horen.'

Jullie platenmaatschappij in Europa heeft in hun bio z'n eigen invloeden voor Skunk Anansie bedacht; namelijk Mother's Finest en Living Colour. klopt dat een beetje?
Skin: 'Nee. Living Colour zeer zeker niet en Mother's Finest, ja, Cass en ik zijn grote Mother's Finest fans'
Ace: 'We zijn heel bewust bezig om niet te kopiëren van bands die we zelf goed vinden. Er is op dit moment zoveel plagiaat in de muziekbusiness met al die bands die terug grijpen op muziek uit de zestiger en zeventiger jaren. Veel jongeren weten dat niet, maar de oudere luisteraar hoort dat er heel veel gestolen wordt uit die tijd. Wij proberen dat niet te doen. We hebben onze invloeden, maar die waren alleen van toepassing op het moment dat we begonnen met het bespelen van een instrument. Er zijn ook veel eigentijdse bands met een eigen stijl, ook daar proberen we niet aan mee te doen.'

De teksten zijn erg belangrijk en zitten boordevol haat. Jullie hebben zelf al eens gezegd: 'We schrijven hatesongs in plaats van lovesongs'. Die teksten lijken te zijn geschreven door een verbitterd persoon.
Skin: Bitter? Nee, dat zou ik niet willen gebruiken. Ik gebruik liever het woord ervaren.'

Of kwaad?
Skin: 'Ja dat klopt wel. Verbitterd is nogal negatief en mijn teksten zijn niet negatief. Er zit een positieve agressie en woede in de muziek. Als je verbitterd bent heb je wraakgevoelens en word je belemmerd in het verder leven. De teksten komen allemaal uit eigen ervaringen. We voelen ons ook het best als we praten over gebeurtenissen die we zelf hebben mee gemaakt i.p.v. het zingen over fantasy draken etc.'

Maar hoeveel nummers kun je blijven schrijven over bijvoorbeeld racisme?
Skin: 'We schrijven niet zozeer over racisme als een onderwerp. Geen van de nummers op 'Paranoid & Sunburnt' gaat alleen over racisme. Het gaat over dingen die ons overkomen en waar de luisteraar zijn eigen conclusies uit kan trekken. Zodra bepaalde songtitels het woord 'blackness' of 'Jesus' bevatten wordt er meteen aangenomen dat het om politiek gaat. Het heeft wel een politiek aspect, maar het is in eerste instantie een persoonlijke ervaring. Natuurlijk komt er politiek om de hoek kijken omdat die gebeurtenissen vaak een politieke reden hebben. Op onze volgende cd zal dat hetzelfde zijn, opnieuw een verzameling van ervaringen en verhalen.'

Komt die woede ook nog naar buiten als je het nummer al honderd keer live hebt gespeeld?
Skin: 'Ja, want er is zoveel energie op het podium. Op het podium zijn we heel gepassio-neerd en worden we constant door elkaar geïnspireerd.'
Ace: 'Als we niet in onze teksten zouden geloven zou het niet mogelijk zijn om zo energiek op het podium te zijn.'
Skin: 'Je kan het aan het publiek voelen.'
Ace: 'Neem een nummer als 'Little Baby Swastika', een jaar later kan ik me nog steeds kwaad maken over het onderwerp.'
Skin: 'Hier in de kleedkamer zit een ultra rechtse sticker op de spiegel geplakt. Dan denk je bij jezelf dat zoiets nooit zou kunnen gebeuren bij zo'n MTV show, maar je ziet het. Die gevoelens die blijven. Je schrijft zo'n nummer maar één keer, maar je blijft het altijd zien, vooral in landen als Duitsland en Italië. En iedere keer als ik het zie wordt ik kwaad en zing ik zo'n nummer op een iets andere manier. Het is altijd actueel, het wordt zelfs steeds erger.'

Heb je het idee dat veel luisteraars aandacht besteden aan de teksten?
Skin: 'In Europa spreekt niet iedereen even goed Engels en zal de muziek belangrijker zijn als de teksten, maar in de Engels sprekende landen toont men veel interesse.'
Ace: 'Het valt me op dat in Europa steeds meer interesse wordt getoond voor songteksten. Het is zo makkelijk om ze te negeren omdat je de taal niet spreekt, maar dat is aan het veranderen.'
Skin: 'Die uitspraak over 'hatesongs' is trouwens een grap. We hebben dat gezegd omdat we ons niet laten inspireren door liefde, maar juist het tegenovergestelde; we schrijven hele persoonlijke teksten op het moment dat we ergens kwaad over zijn. De opmerking is op een grappige manier bedoeld.'

Dus in de toekomst komt er misschien toch een 'lovesong' op de plaat te staan?
Skin: 'Nee. Maar je moet begrijpen dat ik niet alleen teksten schrijf als ik kwaad ben.'
Ace: 'We doen dat niet met opzet. Je kan altijd nummers schrijven over dingen die je bevallen, wie weet gebeurd dat nog. Ik denk dat we op dit moment allemaal nogal agressief en opgefokt zijn. Misschien dat we over tien jaar helemaal verliefd zijn en daar een nummer over schrijven.'
Skin: 'Ik betwijfel het. Liefde bestaat niet, het is alleen maar onzekerheid.'

Halverwege de opnames van 'Paranoid & Sunburnt' verliet drummer Robby de band.
Ace: 'Hij besloot de band om persoonlijke redenen te verlaten. Hij heeft nog wel de opnames voor de cd gedaan, maar was al verdwenen op het moment dat we de fotosessie voor de cd deden. We hebben toen nog een tijdje een tijdelijke drummer gehad en hebben nu Mark (ex-Little Angels) in de band. We waren echt op zoek naar de juiste persoon voor de band. Toen we Mark ontmoetten wisten we dat hij de juiste man was.'

Het vertrek van Robby heeft dus niet de opnames in de war gebracht.
Ace: 'Nou.. eigenlijk wel.'

Op dat moment komt bassist Cass erbij en vraagt waar we het over hebben.
Cass: 'Robby? Robby is vertrokken omdat hij een dronkaard is. Hij is een alcoholist en hij kon ons strakke schema niet bijbenen zonder zich helemaal lam te zuipen. We hebben hem gevraagd om dat niet te doen, dat weigerde hij en besloot daarop de band te verlaten. Het was zijn keuze. Het heeft geen zin om er aardig over te doen.'
Skin: 'Nee, je hebt gelijk.'
Cass: 'Ik ga er niet meer aardig over doen. Hij is een complete dronkaard.'
 
 

Interview/fotografie: Raymond van Dam