(NOIZE 1996)

              WALTER TROUT

Een graag geziene gast op festivals in Nederland en Scandinavië sinds enkele jaren is Walter Trout met zijn band, bestaande uit bassist Jimmy Trapp, drummer Bernard Pershey en toetsenist Martin Gerschwitz. Ook deze zomer is Walter weer in ons land aktief. Vorig jaar kwam zijn nieuwste album Breaking The Rules uit op het Provogue label na een niet zo succesvol uitstapje naar het Silvertone label. Hoewel Walter al heel wat jaren meeloopt en al heel wat heeft meegemaakt in zijn leven (waaronder alcohol- en drugsverslaving), waarover hij in ons vorig gesprek in 1991 uitgebreid vertelde, bleek hij ons bij onze ontmoeting nog te kennen; weliswaar niet bij naam, maar wel waar en wanneer we elkaar gesproken hadden. En dat vijf jaar na dato!

Dat de Walter Trout Band in het noorden van Europa, inklusief ons land, erg populair is weten we. Maar hoe zit het in de rest van de wereld?
We hebben de laatste paar jaar erg veel sukses in Engeland gekregen, onze schare fans breidt zich steeds meer uit en in feite is Engeland momenteel onze grootste markt. We waren ook goed bezig in Duitsland, maar door onze kortstondige deal met Silvertone is dat toen misgelopen. Nu werken we daar weer hard aan en dat gaat ook goed, zo heb ik begrepen. Silvertone wist blijkbaar niet wat ze met mij aan moesten, ze deden amper iets aan promotie. Ze deden me veel beloften, maar maakten er vrijwel niets van waar. Toen ik bij hen zat realiseerde ik me al snel dat ik een grote vergissing had gemaakt en ik ben dan ook heel blij dat ik nu weer bij Provogue terug ben, zij hebben altijd heel hard voor mij gewerkt en hielden van mijn muziek en van mij en gaven mij altijd het gevoel dat ik speciaal was, terwijl ze me bij Silvertone amper kenden. Om je een voorbeeld te geven: vandaag deed ik twaalf interviews, die Provogue voor me geregeld had. In het jaar dat ik bij Silvertone zat heb ik drie interviews gedaan...

Zijn er belangrijke verschillen tussen het werken voor Provogue nu en "vroeger"?
Het belangrijkste verschil is dat ze mij volledige creatieve zeggenschap hebben gegeven op het nieuwste album. Ze zeiden: wij willen je terug op ons label. Jij maakt een album voor ons en die brengen wij dan uit en promoten die. Ze gingen niet achter me staan om me te zeggen hoe ik de songs moest maken. Ik bedoel, alle andere keren dat ik een album maakte was er een producer bij, die zijn invloed ook wilde doen gelden. Nu was er van Provogue uit zoveel vertrouwen in mij dat ik voor honderd procent verantwoordelijk voor de plaat ben. Zelfs de hoes heb ik gemaakt. Het is voor het eerst dat het echt mijn eigen produkt is. Het is het allerbeste album dat ik ooit gemaakt heb, waar ik volledig tevreden en blij mee ben. Ik heb er hard aan gewerkt en ben er volledig verantwoordelijk voor. Alle andere albums die ik gemaakt heb gingen anders: ik speelde en zong mijn partijen in en ging dan weer weg, terwijl de producer de boel dan mixte en afmaakte. Ik had daar geen enkele invloed in. Elke noot op deze plaat is er omdat ik die noot daar wilde hebben, ik ben echt heel tevreden, blij en trots op deze plaat.

Je treedt veel op festivals op, maar ook nog steeds in clubs. Waar geef je de voorkeur aan?
Ik voel me echt thuis in clubs, want daar ben ik begonnen en heb ik echt geleerd wat het is om live te spelen, maar het leuke van festivals is dat het een uitdaging is voor mij om ook daar een intieme clubsfeer te creëren. Je speelt voor een grote groep mensen maar je wilt proberen om direct met iedereen afzonderlijk te communiceren, zoals je dat in een club ook kunt. Soms werkt het, soms niet. Maar als het werkt dan is het echt magisch en je krijgt dan echt een gigantische hoop adrenaline als je zo'n groot publiek echt met je mee ziet gaan! Ik heb in Nederland een paar keer in De Lantaarn (in Hellendoorn) gespeeld en daar kom ik heel graag! Het publiek is daar altijd fantastisch en ik wordt daar heel erg in de watten gelegd. Ik hou van clubs en ik hou van festivals, zolang ik maar merk dat de mensen zich vermaken met mijn muziek. Parkpop was het grootste festival waar ik gespeeld heb, ik had toen zóveel adrenaline voordat ik opging, ik speelde immers voor zo'n half miljoen mensen, dat toen ik op kwam, ik begon te spelen en even later was het voor mijn gevoel alweer afgelopen. Ik kon me verder niets meer herinneren van dat optreden. Ik was op een gegeven moment middenin een song bezig en toen realiseerde ik me ineens dat dit het laatste nummer was en dat ik geen idee had hoe het daarvoor gegaan was. Naderhand hoorde ik van heel veel mensen hoe geweldig ze dat optreden hadden gevonden, maar ik had het amper zelf meegemaakt... Het was een fantastische ervaring om daar te spelen. Het Nederlandse publiek laat zich wel het meest gaan van allemaal, zij laten je echt zien dat ze zich vermaken. Ik hou eigenlijk alleen niet van het spelen in zalen waar het publiek zit, zoals in theaters, het wordt me dan te formeel en te cultureel. De mensen moeten dansen en springen en niet in de stoel blijven hangen. Ons album op Silvertone kwam in de States wel uit, maar werd ook daar niet gepromoot. De plaat verkocht er niet eens slecht, maar we werden door hen niet in staat gesteld te touren. Dus in feite bleven wij in en rond Los Angeles optreden, wat we al jaren doen. Dat album zorgde in elk geval wel voor wat meer bekendheid en we werden af en toe gevraagd om festivals in California te doen.

Je eerste twee platen kwamen eerst uit in Scandinavië en pas maanden later in Nederland en de rest van Europa. Waarom was dat eigenlijk?
Ik zat toen bij een klein Deens label, Electra, wat inmiddels niet meer bestaat. Zij brachten de platen dus in Denemarken uit en pas later bracht Provogue ze uit. Heb ik je trouwens ooit verteld hoe ik mijn kontrakt kreeg? Zoals je weet speelde ik bij John Mayall's Bluesbreakers. Op een dag werd John ziek, terwijl wij op een festival in Denemarken zouden spelen. De promotor vroeg aan John en ons of het goed was dat de band zou spelen, zonder John uiteraard, omdat hij anders grote problemen bij het publiek verwachtte en veel geld zou verliezen. Hij beloofde ons dat hij na afloop het publiek zou zeggen dat ze, als ze niet tevreden waren, hun geld terug zouden krijgen. John had geen bezwaar en zo traden de Bluesbreakers op met mij als frontman. We speelden een hele boel songs, zoals Red House en Hey Joe. Gelukkig bleven alle mensen en ze raakten steeds enthousiaster en op een gegeven moment waren ze zelfs helemaal wild. In het publiek was de baas van dat Deense platenlabel en na afloop vroeg hij mij: waarom maak je zelf geen plaat? En de promotor die de tour van John Mayall had geregeld was er ook en hoorde dat en zei mij: als je dan een plaat hebt zorg dan voor een band en ik regel een tour door Denemarken voor je. Die avond veranderde heel mijn leven: ik had een platenkontrakt en een eigen promotor, terwijl ik twee uur eerder de leadgitarist van de Bluesbreakers was.

Ik maakte twee albums voor Electra, Life In The Jungle en Prisoner Of A Dream, die allebei in Scandinavië opgenomen zijn en die weer door Provogue werden opgepikt en in heel Europa uitgebracht. Provogue bracht me naar Nederland voor mijn eerste tour. Toen Electra ophield te bestaan tekende ik bij Provogue, die twee albums Transition en Live (No More Fish Jokes) uitbrachten en fantastisch werk voor me deden. Provogue had geen releasemogelijkheden in Amerika en omdat Silvertone mij beloofde dat wel te doen ging ik naar hen. Ze brachten de plaat er inderdaad uit, maar deden dus niets aan promotie en dat deden ze in Europa ook niet, overigens. Ik ben dan ook blij dat ik weer terug ben bij Provogue.

Hoe komen je songs tot stand?
Ik schrijf ze meestal thuis en neem het dan op, ik heb een kleine studio thuis met o.m. een drummachine. Vervolgens ga ik ze met de band repeteren en daarna spelen we ze een paar weken live, tot ze geëvolueerd zijn tot wat ze moeten zijn, en tenslotte nemen we ze op in de studio. Zo hebben we het met de songs van het nieuwe album gedaan, en dat is me goed bevallen.

Interview: Harry Pater
Fotografie: Henry Knegt