Hoe het ooit begon......!

Het zal in 1949 of 1950 zijn geweest dat de foto links werd genomen...! Terwijl zus Lenie zich voornamelijk concentreert op het vogeltje dat uit de camera van ome Toon zal gaan komen, wordt mijn belangstelling heel erg getrokken door de klanken die plotseling uit vaders accordeon komen en ik kijk om moeder heen om te zien waar dat geluid vandaan komt..!
Muziek was toen al blijkbaar interessanter dan een vogeltje.

In dit gezin werd zonder al te veel kennis van noten e.d.* veel muziek gemaakt: 
vader bespeelde een accordeon, moeder wist goed raad met een mondharmonica, 
zus Lenie speelde al van jongs af aan meerdere instrumenten, zoals accordeon en mandoline.
Later ook keyboard en momenteel speelt ze met haar mandoline in een bandje van de kerk.
* Mijn eerste échte gitaarles heb ik pas in 2007 gehad, toen ik basgitaar ging leren spelen!!!

Mijn muzikale loopbaan begon als tamboer bij de plaatselijke harmonie. Pak eerst het ritme, dan komt de rest vanzelf. 
Daarna kwam de eerste gitaar in mijn leven. Dat heeft wel geduurd tot in 1963 en het was onder impuls van mijn toenmalige vriendin en huidige echtgenote. Toen ik zestien was had ik mijn eerste gitaar bij elkaar gespaard (zie foto rechts en let daarbij op de heerlijke fifties-sixties-slook van de huiskamer), die in een later stadium werd voorzien van een elektrisch "element" dat werd aangesloten op de PU-ingang van de radio. Na een paar jaar kon ik al aardig wat Elvis-nummertjes spelen en zingen. Ik had er ook de kuif voor! En toen ik werd gevraagd voor een band was het bingo!. 
Let's rock'n roll!!!!! Dus toen kwam er een elektrische gitaar en een echte buizenversterker (Fender Tremolux) in huis. Made in the USA by ome Leo.
Ik meen me te herinneren dat die laatste aanschaf minder positief ontvangen werd, niet alleen in huiselijke kring maar ook in de buurt.....!

LATER, ........ HEEL VEEL LATER ....! IS PA SOMS BLIJVEN HANGEN IN DE SIXTIES...?

......met dat Stratocaster-model in handen begon het weer te kriebelen. De volgende stap was een Squier Stratocaster en toen kwam ik weer terug aan het front en ben ik weer voor publiek gaan spelen. Eerst op personeelsfeestjes, alléén of met backing-tracks, later kwam ik via een vroegere buurman-muziekvriend Eef van der Schee in The Black Knights, een band die wereldberoemd was in Poortugaal en omstreken. Nog weer later richtte ik o.a. met Eef de eerste "Main Team" op (foto links). 
Deze band heeft in de loop der jaren diverse samenstellingen gehad. Tja....dat gaat zo met bandjes en het is wel eens zoeken naar geestverwanten...!

Inmiddels ben ik de trotse eigenaar van twee echte 'Shadows'-gitaren: een fiësta rode Fender Stratocaster (gekregen van mijn vrouw) en een witte Burns Marvin 40th Anniversary*, de ultieme gitaar!
* NB Ik kan me de eerste Burns in mijn leven nog wel herinneren: op de Schiekade bij Stam. Hij stond uitgestald in de etalage achter glas en heel erg onbereikbaar voor mij. Vanaf dat moment was ik een Burns-fan!

Bij optredens speelde ik op een hele fijne rode Stratocaster in de kleuren van de band, metallic rood. Voor versterking gebruikte ik eerst een oude, maar nog hele mooie, Fender Bandmaster, een "blackface" uit 1966. 
Maar de laatste tijd stond er meestal een VOX AC 30 CC achter mij, een Vox met het oude geluid maar met de moderne technologie. Voor een betaalbare prijs heb je nu de kwaliteit en het geluid van een versterker die in die fantastische zestiger jaren gebruikt werd door The Shadows, The Beatles en The Rolling Stones en vele andere muziekgrootheden. De Bandmaster heb ik nog lang onder een fraaie hoes "in reserve" gehad, maar inmiddels heeft die legende een nieuwe gelukkige eigenaar en daarvoor in de plaats staat nu een Fender Blues Deluxe, ook een 40 watt buizenversterker, maar dan met zo'n koket geel Tweed jasje aan....

Eén van de dingen die mij in de tweede helft van mijn muzikale activiteiten heeft geraakt, is het feit dat de live-opname waarop ik het prachtige nummer "La Comparsa" speel, is gedraaid bij de uitvaart van een trouwe fan en bezoeker van onze muziekavonden. Ik voel me daarmee zeer vereerd. 
Ik kan me ook nog heel goed herinneren dat ik de trouwe fan voor het laatst heb gezien. Het was op een avond in december op het bruiloftsfeest van zijn grootste vrienden. We voelden allemaal wel aan dat dit een afscheid zou worden en we speelden voor hem zijn favoriete nummer: