Inleiding
Het is veelbetekenend dat de anarchistiese beweging zwak blijft en zich in
degeschiedenis van de arbeidersstrijd meestal als een faktor van gering belang
heeftgemanifesteerd, ondanks de kracht en het onbetwistbaar positieve karakter
vanlibertaire ideeën, ondanks de juistheid en integriteit van anarchistiese
standpuntenten aanzien van de sociale revolutie, ondanks ook het heidendom en de
ontelbareoffers die anarchisten in de strijd voor het revolutionaire anarchisme
hebbengebracht. Deze tegenstelling tussen de positieve en onbetwistbare
deugdelijkheid vanlibertaire ideeën enerzijds en de miserabele staat van
vegetatie waarin deanarchistiese beweging verkeert anderzijds, is te verklaren
vanuit een aantaloorzaken waarvan de voornaamste het ontbreken van
organisatoriese richtlijnenbetreft.
In vrijwel alle landen ontpopt de anarchistiese beweging zich in lokale
organisatiesdie doorgaans tegenstrijdige opvattingen in teorie en praktijk
vertolken, zondertastbare perspektieven voor de toekomst of ook maar enige
kontinuïteit in destrijdbare aksie. Gewoonlijk gaan zulke groepen dan ook
spoedig de mist in. Eendergelijk deplorabele toestand van het revolutionaire
anarchisme kan niet anders danels 'chroniese desorganisatie' worden aangemerkt.
Deze desorganisatie-ziekte heeftzich als gele koorts in het organisme van de
anarchistiese beweging genesteld en erdecennia lang huisgehouden. Dat dit
mogelijk is geweest valt ongetwijfeld te verklarenuit bepaalde teoretiese
manko's, waarvan met name de onjuiste interpretatie van
hetindividualisme-beginsel binnen het anarchisme genoemd kan worden, waar
ditbeginsel immers al te vaak verward werd met het ontbreken
vanverantwoordelijkheid. De aanhangers van deze interpretatie exploiteren dit
beginselvan individualisme in feite voor zichzelf als excuus voor de chaotiese
toestand van deanarchistiese beweging, daarbij krampachtig verwijzend naar de
zogenaamdonveranderlijke uitgangspunten van het anarchisme en zijn voormannen.
Maar de'onveranderlijke' uitgangspunten en de voormannen laten juist het
tegengestelde zien:versnippering van krachten werkt ruïneus, terwijl hechte
vereniging dynamies is. Ditvereiste voor sociale strijd geldt evenzeer voor
klassen als voor organisaties.
Anarchisme is noch een utopie noch een abstrakt filosofies idee.
Anarchisme iseen sociale beweging van de werkende massa. Daarom moet het zijn
krachtenbundelen in voortdurende agiterende organisatie op basis van de reele
enstrategiese eisen van arbeidersstriid. In zich inleiding bij Bakoenin's
brochure overde Commune van Pards (editie van 1892) stelt Kropotkin al: ,,Wij
zich ervanovertuigd dat de formatie van een anarchistiese organisatie in Rusland
wenselijk,zelfs uitermate noodzakelijk is en allerminst afbreuk doet aan de
algemenerevolutionaire taak". Ook Bakoenin zelf keerde zich nooit tegen het
konsent van eenalgemene anarchistiese organisatie. Zowel zich aspiraties ten
aanzien vanorganisaties als zijn activiteiten in de Eerste Internationale geven
ons integendeel hetvolste recht hem te beschouwen als een aktief voorstander van
juist zo'n organisatie.In het alge
meen hebben trouwens vrijwel alle aktieve anarchisten gevochten
tegenversnippering en hun hoop gesteld op een anarchistiese beweging die
dooreenheid van doel en middelen aaneengesmeed zou zijn
Tijdens de russiese revolutie van 1917 werd de behoefte aan een
algemeneorganisatie het sterkste gevoeld. Op dat moment vertoonde de libertaire
bewegingenorme verdeeldheid en verwarring. Het ontbreken van een algemene
organisatiedreef heel wat anarchistiese aktivisten in de bolsjewistiese rijen.
Dit ontbreken is ooknu de oorzaak van de passiviteit van vele strijdbare
anarchisten die een optimale inzetvan hun krachten - die vaak aanzienlijk zijn -
belemmerd zien. We hebben enormebehoefte aan een organisatie die de meerderheid
van de betrokkenen in deanarchistiese beweging omvat en een algemene, taktiese
en politieke lijn in hetanarchisme brengt die zou moeten dienen als leidraad
voor de hele beweging. Hetwordt tijd dat het anarchisme het moeras van de
desorganisatie verlaat, een eind maaktaan de eindeloze aarzelingen omtrent de
belangrijkste taktiese en teoretiese problemen,resoluut gaat werken aan een
duidelijk herkenbaar doel en een georganiseerdekollektieve praktijk tot stand
gaat brengen. Maar het is niet genoeg om de absolutenoodzaak van een
dergelijke organisatie vast te stellen: we moeten ook de methodevoor haar
vorming uitwerken.
Het ,,syntese-konsept", de hereniging van representanten van diverse
stromingenbinnen het anarchisme, verwerpen we als teoreties en prakties
ongerijmd. Eendergelijke organisatie, die in teoreties en Frakties opzicht
uitgesproken heterogeneelementen zou inkorporeren, zou maar een mechaniese
verzameling van individuenzijn die stuk voor stuk een andere konsepsie hebben
van de anarchistiese problemen.Op het kritieke moment zou zo'n club
onvermijdelijk uit elkaar spatten. Ook deanarcho-syndikalistiese metode lost het
probleem van anarchistiese organisatie nietafdoende op, door er namelijk geen
prioriteit aan te verlenen en zich alleen teinteresseren in infiltratie en de
verovering van een krachtige positie in het industriëleproletariaat. Op dit
terrein kan evenwel geen werkelijk resultaat worden geboektzonder een algemene
anarchistiese organisatie.
Volgens ons is de enige methode die naar de oplossing van het probleem
vanalgemene organisatie leidt het verenigen van aktieve anarchistiese strijders
op basisvan exakte posities; teoreties, fakties en organisatories op basis van
een homogeenprogramma. Het uitwerken van zo'n programma is een van de
belangrijkste takendie de sociale strijd van de afgelopen jaren aan anarchisten
heeft opgelegd. Het isook deze taak, waaraan de groep russiese anarchisten in
ballingschap een groot deelvan haar krachten wijdt.
Het organisatoriese Platform dat wij hier aanbieden geeft de grote lijnen
van zo'nprogramma aan. Het zou moeten dienen als de eerste stap naar de
vereniging vanlibertaire krachten in een aktief en strijdbaar revolutionair
kollektief: de AlgemeneAnarchistiese Bond. Zonder twijfel zullen er lakunes in
dit platform blijken te zitten,zoals nu eenmaal alle nieuwe koncepten
kinderziektes vertonen. Mo
gelijk ontbreken bepaalde stellingen, zijn andere ontoereikend uitgewerkt
en zijnweer andere te gedetailleerd of zichzelf herhalend. Mogelijk, maar niet
van vitaalbelang. Belangrijk is het aangeven van de grondslagen van algemene
organisatie;daarin althans bedoelt dit platform te voorzien. Het is aan het
uiteindelijke kollektief,de Algemene Anarchistiese Bond, dit alles uit te
breiden, de verder noodzakelijkediepgang te verschaffen en er een definitief
platform voor de gehele anarchistiesebeweging van te maken.
Ook op een ander punt maken wij ons geen illusies: we voorzien dat
representantenvan het zogenaamde individualisme en van het chaotiese anarchisme
onsschuimbekkend zullen attaqueren en zullen beschuldigen van aanranding
vananarchistiese beginselen. We weten evenwel dat deze individualististiese en
chaotieseelementen onder Anarchistiese beginselen" politieke
onverschilligheid, verwaarlozingen gebrek aan verantwoordelijkheid verstaan en
dat deze faktoren bijna ongeneeslijkescheuringen in onze beweging hebben
veroorzaakt. Daartegen vechten wij juist metalle energie en hartstocht die in
ons is. Vandaar dat we aanvallen uit dit kamp bijvoorbaat gelaten over ons heen
zullen laten gaan. We vestigen onze hoop op anderestrijders, die trouw blijven
aan de essentie van het anarchisme, maar de tragedie van deanarchistiese
beweging hebben meegemaakt en daaronder gebukt gaan; op die strijdersdie
moeizaam naar een uitweg zoeken. En daarnaast vestigen we onze hoop op dejonge
anarchisten die, geboren in de adem van de russiese revolutie en
dadelijkmiddenin konstruktieve problemen verzeild, vast en zeker de realisatie
van positieve enorganisatoriese uitgangspunten in het anarchisme zullen eisen.
Alle over de gehele wereld verspreide anarchistiese organisaties, alsmede
allegeïsoleerde anarcho-strijders nodigen wij uit zich te verenigen op
basis van ditalgemene organisatotiese platform. Moge dit platform dienen als
revolutionaireruggegraat, als trefpunt van de anarchistiese beweging. Moge het
de basis vormenvan de algemene Anarchistiese Bond.
Leve de sociale revolutie van alle arbeiders ter wereld!
De Dielo Trouda groep. Parijs, 20 juni 1926