Op Tweede Paasdag (17 april 2006) hebben we afscheid van deze schatten moeten nemen.
Normaal als je 's morgens naar beneden kwam stond Dino je al op te wachten, deze keer was het anders, mijn moeder kwam naar beneden maar Dino kwam niet, toen ze binnen kwam tilde hij zijn kop op en keek haar heel zielig aan, hij had zelfs de kracht niet om te kwispelen. Ze moest hem omhoog tillen om hem mee naar buiten te kunnen nemen, hierbij had hij erg veel pijn en begon dan ook te piepen (Dino was een hond die eigenlijk nooit piepte, ook al zag je aan hem dat hij pijn had). Hij ging normaal 's ochtends altijd graag naar buiten om overal te snuffelen, deze keer liep hij naar het veldje aan de overkant om alles te doen en ging daarna gelijk weer naar huis. Toen ik naar bekenden kwam lag hij inmiddels alweer op zijn kleed, hij tilde ook even zijn kop op en keek me aan met een blik van "voor mij hoeft het niet meer" je kon echt zien dat hij het opgegeven had en daarbij had hij erg veel pijn. We liepen al een tijdje met de vraag hoelang je door gaat met een hond en wanneer besluit je dat het genoeg is. Wij hebben die beslissing niet hoeven nemen, dat heeft hij zelf gedaan. We hebben eerst het crematorium gebeld of we daar terecht zouden kunnen, het was immers Pasen, dat was geen probleem als we een afspraak met de dierenarts gemaakt hadden konden we terug bellen om door te geven hoe laat we ze zouden komen brengen. De dierenarts is 24 uur per dag en 7 dagen per week te bereiken dus wisten we dat dat geen probleem zou zijn, we konden dan ook binnen twee uur terecht.  De twee jaar

 en 8 maanden 

dat ze bij ons waren

 is een fantastische

 tijd geweest  

  We hadden afgesproken dat als het zo ver zou zijn we de dierenarts thuis zouden laten komen maar omdat het Pasen was ging dat helaas niet door, de dierenarts moest bij de praktijk blijven maar hij kon ze wel een spuitje geven als ze in de auto lagen zodat ze de praktijk niet in hoefde. Dus met het lood in de schoenen de honden in de auto, Dino ging zo graag mee dat hij met het laatste beetje kracht dat hij nog had zelf in de auto probeerde te springen, dit lukte natuurlijk niet dus hebben we hem geholpen. Eenmaal bij de dierenarts ging alles heel snel, hij gaf ze eerst een verdoving zodat ze rustig in slaap zouden vallen en daarna een spuit in het hart zodat dat stopte met kloppen. We hadden eigenlijk al een tijd geleden besloten om ze tegelijk in te laten slapen omdat ze niet zonder elkaar konden maar op het moment dat het gebeurt is dat toch wel moeilijk, zeker omdat het met Spetter redelijk ging. De dierenarts vond het verstandig om het toch te doen omdat we anders waarschijnlijk binnen 3 weken Spetter alsnog zouden moeten laten inslapen. Op 29 april 2006 hebben we hun as opgehaald bij het crematorium en hebben dat later begraven op hun favoriete plekje in het bos waar we bijna elke week  kwamen.