|
Sinds
Timmy ongeveer een jaar oud is, ben ik van alles
met hem gaan doen. We zijn begonnen met de gewone
gehoorzaamheidscursussen. De eerste cursus waarvoor
we slaagden was de Jonge Honden training. Daarna
volgden al gauw diploma A en B, met als laatste de
CG&G. De trainers hadden graag gezien dat Timmy
en ik doorgingen voor G&G of obedience, maar
omdat Timmy niet getatoueerd was en dus geen
werkboekje kon krijgen, zijn we met de
gehoorzaamheidscursussen gestopt. We zijn toen
overgestapt op behendigheid, een sport waar Timmy
helemaal wild van werd. Elke week was het een feest
als we naar het trainingsterrein gingen.Timmy was
bijna drie jaar oud toen helaas de epilepsie
|
tot
uiting kwam. We stonden net op het punt om
de competitieklasse te betreden. Zijn
enthousiasme werd toen zijn grootste
vijand: elke keer als we het terrein
opreden was Timmy door het dolle heen van
vreugde, wat steevast ontaarde in een
serie oncontroleerbare aanvallen. Er was
niets aan te doen. We moesten stoppen met
deze sport, die zoveel voor Timmy
betekende.
Twee
jaar later, in 2000, zag ik voor het eerst
tijdens de televisie uitzending van de
Crufts in Engeland een optreden van Mary
Ray en Linda Topliss die een dogdance act
opvoerden. En ik was verkocht... Dit zou
ik gaan proberen met Timmy, heel rustig,
zonder dwang. Omdat een cursus voor ons
geen optie is, omdat Timmy vanwege zijn
epilepsie niet meer volledig gevaccineerd
wordt, en dit -helaas- bij veel
hondenscholen nog steeds jaarlijks
verplicht is, ben ik zelf met zijn
training begonnen. Ik schafte het boek
"Dancing with your Dog" van Sandra Davis
aan en in combinatie met de
clickertraining
leerde ik Timmy stapje voor stapje de
grondbeginselen van het
dogdancing.
|
|
|
