|
Timmy
was bijna drie jaar oud, toen hij zijn eerste
aanval kreeg. Het was niet echt ernstig, eigenlijk
alleen een soort afwezigheid, een zeer korte tijd
waarin ik gewoon geen contact met hem kreeg. Als
hij in die minuut niet zijn plas had laten lopen,
had ik het misschien nooit opgemerkt. Echter kort
daarop gebeurde het een tweede keer en binnen
enkele weken hadden de aanvallen zich ontwikkelt
tot gegeneraliseerde aanvallen, die steeds vaker
optraden.
In
die periode ben ik met Timmy regelmatig, soms
dagelijks, bij de dierenarts geweest. Jeannette,
mijn dierenarts, was in die periode een grote
steun, maar ook zij wist uiteindelijk niet meer wat
we moesten doen. Timmy had om de dag vele
aanvallen, soms wel 15 in een uur, en dat ging de
hele dag door.
Via
een kennis op internet hoorde ik over dokter
Lisette Overduyn, een veterinaire internist, die
veel van epilepsie zou weten. Ik kreeg direct een
verwijskaart en kort daarop reden Timmy en ik naar
Oisterwijk.
Het
viel Lisette Overduyn direct al op dat Timmy geen
rust had. Hij bleef constant doelloos door de
behandelkamer lopen en zij vond dat niet direct bij
epilepsie passen. Op dat moment besloot ik me niet
bij de diagnose epilepsie neer te leggen, maar te
gaan zoeken naar een andere
oorzaak.
Lisette
Overduyn schreef Timmy andere medicijnen voor, die
in de weken daarna iets leken te helpen. Omdat
Timmy erg hyper werd van de fenobarbital (die in
combinatie met de epitard werd gegeven) adviseerde
Jeannette mij om in plaats daarvan primidon te
geven. De combinatie van die twee medicijnen
zorgden er uiteindelijk voor dat de hoeveelheid
aanvallen werd teruggebracht, tot zo'n 5-6 op een
dag.
Omdat
Timmy's bloedsuiker eigenlijk constant laag was
(is), besloten Jeannette en ik om uit te zoeken of
dit misschien met zijn aanvallen te maken had.
Oudere hondjes kunnen nog wel eens een insulinoom
krijgen, een woekering van cellen in de
alvleesklier, waarbij aanvalsgewijs teveel insuline
geproduceerd wordt en er dus een te lage
suikerspiegel ontstaat. Om dit te onderzoeken mocht
hij 2x 24 uur niet eten en moest om de paar uur
zijn glucose spiegel gemeten worden. De eerste 24
uur ging goed, zijn spiegel daalde niet drastisch.
Echter in de 2e 24 uur daalde Timmy's glucose
spiegel zo snel, dat hij op een bepaald moment zo
laag was, dat hij midden in de nacht in een zware
aanval terecht kwam. Na telefonisch contact met
Jeannette heb ik hem een paar eetlepels
druivensuiker in de bek gestrooid en medicijnen
toegediend, waardoor gelukkig de aanvallen weer
stopten.
Door
deze gebeurtenis werd ons vermoeden gesterkt dat
Timmy een insulinoom had. Ik ben toen in contact
gekomen met een dierenarts op de faculteit, die mij
adviseerde Timmy daar te laten, zodat ze een echo
konden maken en nogmaals de glucose test konden
doen.
Timmy
is daar toen een week geweest. Na drie dagen bleef
zijn glucose spiegel dalen, waardoor hij eerst niet
naar huis mocht. In het weekend daarop echter kwam
zijn spiegel weer op peil, en mocht ik hem op 1e
Pinksterdag ophalen, met als uitslag: geen
insulinoom.
Via
internet kwam ik bij een Amerikaanse epilepsielijst
terecht, waar veel eigenaren van honden met
epilepsie bij zaten. Ik hoorde daar dat voeding een
grote rol kan spelen bij het veroorzaken van
aanvallen en besloot Timmy op ander voer te zetten.
Eerst was dat brokvoeding zonder toevoegingen
(Nutro), maar later werd dat een zelfbereid
rauw-vlees-met-bot menu (voor meer info: zie
Barfplaats).
En enkele maanden na de start van dit rauwe dieet
gebeurde het wonderbaarlijke: Timmy's aanvallen
werden minder en minder en uiteindelijk stopten ze
helemaal. Een jaar na zijn laatste aanval ben ik
zijn medicijnen gaan minderen en inmiddels is hij
ruim 3 jaar aanvalsvrij en 2 jaar zonder
medicijnen.
Timmy
is nu 9 jaar. Toen hij pas met de aanvallen begon,
werd gezegt dat hij niet ouder dan 4 zou worden. Ik
ben dus ook bere-trots op mijn vent en we genieten
elke dag opnieuw!
Voor
meer informatie over epilepsie, kunt u de site
Epilepsie
bij Honden
bezoeken.
|
