|
Timmy
kwam bij me wonen toen hij krap 8 weken
oud
was.
Hij is geboren in St.-Willibrord, een
klein
dorpje
in
Brabant. Hij was een
klein
bolletje wol met
enorme
oren,
waarvan ik dacht dat ze nooit
zouden
gaan
staan. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat
ze,
zo
groot
als
ze
zijn
(12cm), toch rechtop stonden.
Timmy
is mijn eerste hond en ik ben trots dat hij
van
mij
is. Toen hij bijna drie jaar oud was kreeg
hij
zijn
eerste epileptische aanval. Een
lichte
afwezigheid,
wat
zich binnen drie weken ontwikkelde tot
zware
aanvallen
die
om de dag kwamen, soms wel twintig
in
een
uur.
We hebben een paar
zware
jaren gehad,
waarin
ik me vaak afvroeg of het wel eerlijk was
om
op
deze manier door te gaan, maar omdat
Timmy
tussen
de aanvallen door
zo
geweldig lief was en
ik
op
geen enkele
manier
aan hem kon ontdekken
dat
hij
pijn had, of geen
plezier
had, heb ik doorgezet
en
alles
uit de
kast
gehaald wat maar mogelijk
was.
En
door diverse aanpassingen
in
zijn
levenswijze
gebeurde
het ongelooflijke: de aanvallen
werden
minder
en
stopten
uiteindelijk helemaal.
Meer
hierover
is te lezen op de
pagina
epilepsie
Geen
hond zal mij in de toekomst meer kunnen
leren
aan
geduld en liefde dan Timmy
heeft
gedaan
en nog steeds doet.
|
|
