h	orn
o	Deze pagina van Horn Culture
b	gaat over muziek maken.
b	Voor velen een hobby,.
y	voor anderen een passie.
ï	Uw gastheer hoopt boven water te krijgen
s	wat het verschil is tussen
m	deze twee hol klinkende woorden.
e	Of: passie? Alleen in bed?

Een bandje beginnen. Ja, daar sta je dan met je goede gedrag. Iedereen is uitgepakt, staat quasi-nonchalant aan en op zijn/haar instrument te plukken, te lurken, te slaan, voor de buitenwereld bedoeld om 'te kijken of het het wel doet', maar de verborgen agenda is toch even laten horen wat in je studeerkamertje zo goed klinkt (maar wat in deze met eierdozen gevulde ranzige bunker toch geheel anders uitpakt). De electrische mensen hebben nog problemen met knetterende snoertjes en slecht afgestelde versterkers. De drummer moet nog even een sjekkie roken, of piesen. Dat heeft zo zijn tijd nodig, want dit betekent in deze oefenruimte: met een emmertje uit de belendende sloot water halen om de wc door te spoelen; deze mist een stortbak. Dan het moment, het magische moment dat iedereen klaar staat. Je hoort enkel het gezoem van de Marshalls . De vier droge tikken van de drummer weerklinken, en dan:  De beginnende funkband speelt 'I feel good'. De beginnende reggaeband speelt 'I shot the sherrif'. De beginnende danceband speelt een nummertje van Saint Germain. De beginnende Jazzband speelt 'Watermelon man'. De beginnende rockband speelt 'Johnny bee goode' (en betaalt een euro aan de heer Chuck B.). Om over de beginnende coverband maar niet te spreken. Verschillende stijlen, één overeenkomst: het mist bezieling, niemand gelooft erin, iedereen weet dat het te obligaat voor woorden is (obligaat: verplicht; onverbrekelijk met iets verbonden).  Speel je funk , dan verplicht je je tot James Brown, speel je reggae, dan verplicht je je tot Bob Marley. Iedereen weet dat muziek zo niet werkt. Maar toch worden deze nummers nog geregeld ten gehore gebracht, met de minste ironie. Nu weet ik ook wel dat het een beetje flauw is om het zo te poneren. Je moet natuurlijk in zo'n oefenruimte érgens beginnen, je moet een beetje kijken wat je muzikaal aan elkaar hebt. Maar toch spreekt zo'n allereerste nummer boekdelen. Ik vind dat er in Nederland in de popscene heel goede talenten rondlopen die dingen doen op hun instrument waar ik niet aan kan tippen. Maar toch spijt het mij om te zeggen dat het allergrootste deel gewoon ergens op líjkt. Ze doen nog steeds iets na. Persoonlijk vind ik het vrij zinloos om als band (weliswaar met eigen nummers) precies te klinken zoals Funkadelic of The Rolling Stones of 'whatever' (zoals het Anglicaanse volksdeel pleegt te zeggen). Je bent een muzikant, geen acteur. Maar hoe 'moet het' dan wel? In sommige bandjes staat een straffe leid(st)er op. In de jaren 80 zat ik letterlijk een blauwe maandag (het was één maandag en ik voelde me klote - hé, het waren de jaren 80!!) in een bandje met als leidster een Amsterdamse tramchauffeuse. Dan weet je het wel. Deze Grote Roergangers drukken de gezamenlijke aanschaf van een zanginstallatie door (nemen voor het gemak even niet in acht dat er studerende of werkloze bandleden in het bandje zitten), en verspreiden in hun eigen vrije tijd de partituren van nummers die de band moet gaan spelen. Alle bandleden schikken zich gewillig naar hun grillen, allang blij dat er één het initiatief neemt. En ze zijn blij dat de band de moeilijkere nummers gaat spelen. 'dit nummer speelt geen enkele band!', maar is dat het hoogst haalbare? Een nummer spelen dat geen enkele band speelt? Dit klinkt een beetje als de verkoper van keukens die ik laatst sprak. (Ja, uw gastheer koopt droomkeukens -fuck- weg bohémien imago…) "Deze keuken is zeker mooi. Als u zoiets neemt heeft u een keuken die niemand heeft. Daar krijgt u heel veel reacties op!" Waar moet het om gaan? Speel je voor de reacties van het publiek? Misschien is dat wel heel erg Rock and Roll, dat het je eigenlijk gaat om de groupies bij de artiestenuitgang (van zaal 'Ons Huis' te Geldermalsen). Huub van der Lubbe liet bij het programma Zomergasten een fragment zien waar het misschien wel om gaat. Het toonde voor mij aan waarom Cuby and the Blizzards de band was die ze was. Harry Muskee zong in steenkolenengels, maar dat deed er niet toe. Ze stonden toch uiteindelijk in Londen. In het ontroerend mooie filmpje (ergens in 1966, in zijn boerderij) vertelt Muskee over de verschrikkingen van het touren: "Ik speel wat ik van binn'n voel. En dan sta je in zo'n achtelijke zaal in Leeuward'n en dan will'n ze gewoon de Polka hoor'n weet je wel. Nou, dan pak ik mijn spull'n in en dan ga ik weg. Geld of geen geld." En nu, bijna 40 jaar later, zijn de blues en Cuby allang geaccepteerd in Leeuwarden. (Muskee is helemaal met het circus meegegaan en noemt zichzelf op zijn site 'The legend'. Dus ook hij acteert. "Zullen we John Lee Hookertje spelen?".) En ook de rock, disco, reggae, punk, new wave, house, hip- en triphop zijn in de warme boezem des volks gesloten. Maar spelen de vertolkers van al dit schoons wat ze voelen? Soul is meer dan een stem en een spannend pakje om je strakke kontje. Voelen? Voelen? Dan sta je daar in die oefenruimte. En je weet, er is geen kookboek om echt vanuit je binnenste te spelen. Zeker niet als het om je heen stinkt naar sigarettenpeuken die dagen liggen te wellen in een bierflesje, er geen daglicht binnen kan komen, het toilet het niet doet, de Marhalls knetteren en knorren en je de mensen om je heen niet zo goed kent. Eigenlijk vind ik dit de echte hel. We zijn al een stuk verder als we dit eens onderkennen. Neem jezelf serieus! Want 'idols' zijn er al genoeg.

back home oefen iedere dag troubleshooters soleren hornUNDERSCOREcultureATplanet.nl laatste update 08-09-2003 © bart jongeling 2003