No instruments other than the human voice. DooWop (een onomatopee voor de veelvuldig gebruikte klank die met name de basstem voortbrengt) was eind jaren ’50 - begin jaren ’60 geweldig in. In Los Angeles had je honderden doowop groepen - jongens die op de High school zaten, die allemaal hetzelfde snelle pak aandeden en de meiden het hoofd op hol brachten. Waarom waren er honderden? Twee bekende rock and roll redenen: Muzikanten hebben geen geld. Het geld van de doowop-jongens ging zitten in die snelle pakken, Brillcream en Chevrolets, dus geld voor instrumenten was er niet. Doowop was in, meiden vonden het bijzonder sexy om die zwoele mannenstemmen te horen. Als je klaar was met zingen hoefde je niet eerst een zompige sax schoon te maken, te demonteren en in een koffer te doen en mee te helpen de ontilbare speakerkasten, onhandelbare drumstellen en onontwarbare snoeren in de gereedstaande volkswagenbus te laden, je kon meteen het publiek in om hun mening te polsen: "Hi, baby, what 's your name?" Gezien de moordende concurrentie werden de doowop-groepen heel goed, en uiteindelijk bleven de allerbesten over. De sixties braken aan, en de groupies bleken verdomd veel geduld te hebben met het wachten op inpakkende jongelieden. Bovendien was je niet meer cool in een roze pak (dat moest in de kast blijven tot 1984, toen Miami Vice op de TV kwam). Maar er was één klein bandje dat de overheersing van de sixties rockers doorstond. En zelfs de disco van de seventies. En ze bestaan nu nog (weliswaar in wisselende bezettingen.) Ze zijn zogezegd de opinie voorbij. Coveraars hoeven niet per definitie erg te zijn.

back home navrante noten muziek en sport tros-saxofoons hornUNDERSCOREcultureATplanet.nl laatste update 08-12-2002 © bart jongeling 2002