|
orn |
|
|
o |
Deze pagina van Horn Culture |
|
b |
gaat over muziek maken. |
|
b |
Voor velen een hobby,. |
|
y |
voor anderen een passie. |
|
ï |
Uw gastheer hoopt boven water te krijgen |
|
s |
wat het verschil is tussen |
|
m |
deze twee hol klinkende woorden. |
|
e |
Of: passie? Alleen in bed? |
|
Soleren.
Een goede solo spelen wordt vaak gezien als het moeilijkste dat er is.
Ja, als je al zo gaat beginnen durf je al helemaal niets meer. Zo heb ik in de vakantie het boek 'De wereld van Sofie' gelezen, een
uiterst vermakelijk boek. Daar las ik het één en ander over de oude
Griekse filosofen. Plato zei dat er achter alles wat je kunt waarnemen met
je zintuigen (en laten we ons voor dit onderwerp beperken tot onze oren)
een idee zat dat perfect was. Om goed te kunnen soleren, moet je die ideeën goed kennen. Maar als je iedere solo die je speelt gaat zien als een koekje dat uit de vorm komt, word je volgens mij doodongelukkig. Dan moet je even van de vorm af, en terug naar het idee van de filosoof Democritus. Hij geloofde dat de werkelijkheid bestond uit ondeelbare atomen die zich iedere keer vormden tot andere verschijningsvormen, als een bak met legostenen. Vertaald naar de muziek zijn de legostenen de klanken die jij kan maken. Stel jezelf een opdracht. De opdracht is een liedje te maken dat
werkelijk nergens op lijkt. Lange tonen, korte stotende, alles mag. Spugen
in je sax, er doorheen zingen…Tien tegen één dat je uitkomt op iets dat
Chinees of Japans klinkt, maar dat is niet erg. Dan ben je zelf een vorm
tegengekomen bij het rommelen in die grote vormenkast van de muziek. Als
je op iets Chinees bent uitgekomen onderzoek je wat het deuntje dat je
speelde nu zo Chinees maakt. Dat doe je door de grondtoon te spelen, en
vanuit daar een toonladder te maken. Probeer nu eens in andere toonsoorten
dezelfde toonladder te spelen. |
||||
|
laatste update 08-09-2003 |