Tros-saxofoons. Een vroegere vriend van mij had het wel eens over Tros-saxofoons. Het woord dekt de lading perfect. Het is voornamelijk de muziek die door de hofleverancier van de Tros, James Last wordt gemaakt. Vroeger leverden onze oosterburen nog wel eens Heavy Guys als Beethoven af (ik citeer hier de jazzmuzikant Sean Bergin). Nu dus o.a. James Last. Eigenlijk vind ik het fantastisch. Deze muziek maakt me zo vrolijk, en dan weer op een geheel andere manier als Sonny Rollins. Maar wat maakt saxofoons nu tros-saxofoons? Of trompetten tros-trompetten? Volgens mij moet je niet alleen kijken naar hoe ze bespeeld worden, maar ook hoe de muziek  geproduceerd is, en gemixed. Hier heb ik, hoewel gelukkige bezitter van een Roland VS 880 harddiscrecorder (geen reclame, model is verouderd), bitter weinig verstand van, maar ik zal een poging wagen. Ik moest van mijn saxofoonjuf uit boeken van Lenny Niehaus oefenen om de typische jazz-speelwijze onder de knie te krijgen. Het waren veel 'Doodit-doodit'- achtige oefeningen (voor wie absoluut niet weet waar ik het over heb: het zijn de duwtjes die je met je tong maakt bij het spelen en die dat specifieke imperatief aan je sax laten ontsnappen.) Op den duur vrij vervelend, als je het een uur achter elkaar oefent. De blazers in het orkest van James Last moeten veel doodit doen, getuige hun vertolking van het tijdloze werk "Yes Sir, I can boogie", een opname gemaakt in de Royal Albert Hall te Londen. Een melodie die niet overeind blijft zonder die duwtjes-voor-de-sjeu is op voorhand te wantrouwen. De kale melodietjes zelf zijn namelijk net zo infantiel als liedjes voor achtjarige bassisschoolkinderen, gemaakt door muziekpedagogen die vinden dat je de kinderen een wereld moet voorschotelen met alleen maar aardige en vrolijke rolmodellen. De zwarte kant van de mensheid is het slechte voorbeeld, dat dient weggestopt te worden. Binnen gezinnen die James Lastplaten in huis hebben zou wel eens de ergste incest voor kunnen komen. Het is zwaar banaal en zwaar keurig tegelijk, zeer Duits dus.

back home navrante noten muziek en sport persuasions hornUNDERSCOREcultureATplanet.nl laatste update 08-12-2002 © bart jongeling 2002