Licht bewolkt, 3˚ C.
Na een lange reis zijn we dan eindelijk op plaats van bestemming aangekomen. Ketsversleten zijn we zaterdagavond (!) om 21.30 op bed geploft om vervolgens vanmorgen om 6.45 te ontwaken. Zoals alles hier geloof ik, stond ook het ontbijt in het teken van groot en veel. Het eten was heerlijk en de service formidabel.
We keken onze ogen uit naar de mensen die je hier tegenkomt. Werkelijk in alle soorten maten en de ene nog bijzonderder uitgedost dan de ander. Leeftijd speelt hier geen rol.
Volgens mij was er hier een soort "miss barbie" verkiezing gaande: meisjes vanaf ong. 5 tot 15 jaar liepen er zo uitgedost bij dat je bijna zou denken dat ze daar een dagtaak aan hebben gehad om dit voor elkaar te krijgen. Het motto was duidelijk zien en gezien worden. Echt is niet belangrijk. Sterker nog: al die meiden hadden naar eigen goeddunken iets toegevoegd, het neppe droop er vanaf. Maar glimmen dat ze deden....
Na het ontbijt verder gegaan met slapen en om 13.30 weer opgestaan. Na een lekker badje zijn we naar beneden gegaan om te vetrekken naar de “Country Music Hall of Fame”. Daar aangekomen was er geen sterveling te zien. Op advies van onze hoogbejaarde taxidriver zijn we doorgereden naar het Gaylord Opryland Hotel.
Wat we daar zagen was werkelijk fantastisch: een soort reuze atrium, subtropische klimaat en onder het glazen dak verschillende gebouwen die honderden hotelkamers (2881), vele winkeltjes en restaurantjes, een rivier incl. rondvaartboot: kortom te veel om op te noemen.
Naar daar heerlijk geluncht te hebben zijn we door het complex gewandeld, zie foto’s en zijn vervolgens lopend vertrokken naar de “Opry Mills” Ook hier weer groot, groter grootst. Het begint al met de parkeerplaats: Met die grote slagschepen van auto’s heb je wel een passend parkeerdek nodig. Binnen in het boodschappenparadijs anex entertainment center keken we onze ogen uit. Alles glimmend, blinkend en flikkerend. En kraakhelder, je ziet geen vuiltje op de grond. Voor je het weet is alles weer schoongemaakt.
Na wat rondgelopen te hebben kwamen we in een boekhandel terecht van Barnes & Noble. Zeg maar de Donner van de USA. Heel leuk: ze hebben daar een leuk koffiehoekje alwaar je je uitgekozen boeken of tijdschriften gezellig kan lezen om ze vervolgens weer terug te zetten. Dit is een goed gebruik hier. Hele gezinnen komen hier binnen en zitten op hun gemak te lezen. En alles wordt weer netjes terug gezet. Om 19.00 uur ging de zaak sluiten en zijn wij ook vertrokken. Bij de uitgang aangekomen kwamen we achter een typisch verschijnsel: iedereen heeft hier een auto. Met andere woorden noch openbaar vervoer noch een taxi te bekennen. De telefoon bood uitkomst.
Na de boekwinkel zijn we vertrokken richting “downtown” om de naar het centrum van de countrymuziek te gaan. De straten waren wat uitgestorven, maar toch even rond gelopen. Ik vond het een beetje tegenvallen: het is maar één straat met muziek. We zijn bij 1 kroeg naar binnen gegaan waar een bandje countrymuziek speelde. Dit was een schot in de roos: het was hier geweldig. De muziek, de gemoedelijke mensen (dansen), heel gezellig. Na afloop met een taxi naar “huis” en als klap op de vuurpijl: komen we in een “disco party cab” terecht: helemaal vol met knipperende lichten en een muziekinstallatie waar menig discotheek jaloers op zal zijn. Na 10 minuten waren we moe maar voldaan weer op onze kamer. Terug naar begin week 1.
Memphis, maandag, 16 januari 2006
Zwaar bewolkt, 13 C.
Vanmorgen waren we, tegen de verwachting in, al vroeg wakker. Vandaag stond ons een drukke dag te wachten dus ik had wel wat langer willen slapen. Maar goed, de morgenstond bracht ons wederom een lekker ontbijtje in de mond. Gepakt en gezakt en vervolgens uitgecheckt.
Op naar Hertz voor de huurauto. Daar aangekomen bleek ik al snel m’n reputatie waar te moeten maken: ik was de voucher van de huurwagen kwijt. Liesbeth in de bekende paniek, maar gelukkig voor korte duur: Bij Hertz deden ze niet moeilijk en we kregen zonder problemen een mooie auto mee: een Toyota Camry. (volgens mij niet in Nederland te koop). Ik betrapte me er op dat ik ondanks m’n grote mond toch wel een beetje gespannen was om met die mooie nieuwe bak over de drukke Amerikaanse wegen te rijden.
Om 11.00 uur zijn we vertrokken van Nashville richting Memphis. Van velen had ik het al gehoord en nu zelf ervaren: het is hier prettiger rijden dan bij ons. Echt relaxed. Onderweg keek ik m’n ogen uit: wat je zoal voorbij ziet komen. Ook hier geld groot, groter, grootst. Vooral die trucks. Wat een reuzen!
Gelet op de tijd besloten we maar direct koerst te zetten naar Graceland. De lokale bevolking vierde door middel van een “Kingparade” de 77ste geboortedag van Marten Luther King. Wij hebben maar besloten om plechtig stil te staan bij die andere King. Daar kwamen we om 15.00 uur aan. Elvis mag dan volgens de overleveringen nog leven maar het was daar compleet uitgestorven. Nog een geluk dat alles open was. We hebben daar een rondleiding gekregen, die was in meerdere opzichten meer dan de moeite waard. Werkelijk elk detail uit zijn leven hebben ze uitgelicht. Alles is tot in de puntjes verzorgd. Ongetwijfeld zal de pecunia niet de voornaamste reden zijn, maar er ik kan niets te bedenken wat nog niet ten gelde is gebracht.
Nadat we terugliepen naar de wagen begon het zachtjes te regenen. Koers gezet naar het hotel van vannacht.
Inmiddels regende het lekker door, dit ontnam ons de zin om door de gezellig ogende omgeving te wandelen en een knus restaurantje te zoeken. Toch maar de stoute schoenen aangetrokken en bij de receptie wat info gevraagd. Ook hier zijn de mensen bijzonder aardig en ze deden erg hun best om iets voor ons te vinden en dat vervolgens uit te leggen. We waren nog geen 10 meter de deur uit en zagen een soort pizzeria. Zag er goed uit maar zonder klanten is niet gezellig en het was er zeker niet knus! We keken elkaar eens aan en besloten zwijgend naar binnen te gaan. Volgens goed Amerikaans gebruik hebben we de maaltijd in laten pakken en hebben deze op de hotelkamer opgegeten.
Dit was niet ongezellig. In die tussentijd zit ik lekker m’n verhaaltje te schrijven en Liesbeth ligt heerlijk op bed te genieten van de uitreiking van de Golden Globes op tv.
Zo is deze dag weer voorbij gevlogen. We kijken erg uit naar morgen: Natchez. Terug naar begin week 1
Natchez, dinsdag, 17 januari 2006
Regen, 8 C.
Goede morgen! Vanmorgen ons laten wekken door de wekker aangezien we een flinke trip voor de boeg hadden. Die wekker wilde ik bijna onder m’n kussen verstoppen, ik had er nog wel een paar uurtjes bij willen pakken. Een tikkeltje tot ongenoegen van Liesbeth toch iets te lang met het laptopje aan de slag geweest. Ik had wat problemen met het plaatsen van foto’s op deze site. Maar goed, ook weer opgelost.
Het was trouwens Liesbeth die vanmorgen als eerst benieuwd was naar de leuke reacties die we van jullie krijgen, haha. Ga vooral door, erg leuk!
Vanmorgen na een schamel ontbijtje van wat cornflakes, een bagel, vrucht uit blik en koffie wat de naam koffie niet verdient, uiteindelijk om 9.40 vertrokken op weg naar Natchez. Dat wil zeggen: ik wilde wegrijden totdat Liesbeth een heel mooi rood vogeltje vlak voor de wagen zag zitten. Toen we de camera op scherp hadden lachte het vogeltje ons uit en reden wij hard weg. De rit verliep bijzonder voorspoedig. Om 15.15 u hadden we de 486 km er al op zitten. Onderweg was het dan ook erg stil. Het landschap werd steeds mooier naarmate we meer in het zuiden kwamen. Meer heuvelachtig maar vooral meer groene bomen en over de vlaktes lag een rood-oranje gloed. Jammer dat dit niet met een foto te vangen was.
Bij aankomst in Natchez viel ons als eerste op dat het vooral een oude en hier en daar vervallen indruk maakte. Dit bleek gelukkig maar een gedeelte van het stadje te zijn. Het huisje waar wij naar op weg waren stond er prachtig bij in een wijk met nog veel meer prachtige huizen. Morgen ga ik daar foto’s van maken, die kom je hier dan wel tegen!
“Ons” huis is met recht een plaatje. Veel mooier dan verwacht. Tot in het kleinste detail is het in oude staat opgeknapt. Niet voor niets heeft de eigenaar hier van de staat Mississippi een prijs voor gekregen en staat het huis nu op een soort monumentenlijst. De eigenaar is in dit huis opgegroeid en heeft in een rondleiding vol passie verslag gedaan van de historie van het huis, zijn familie en Natchez en omgeving.
Gelukkig is de regen opgehouden en konden we na even uitgerust te hebben de hort op, op zoek naar wat lekkers. Onze gastheer Joe heeft een aantal restaurantjes aanbevolen en daar zijn we naar op zoek gegaan. We hoefden niet lang na te denken / te zoeken: er was er een aan de oever van de genoemde rivier en zijn daar naartoe getogen. Ondanks dat er slechts één klant zat hebben we ons niet laten ontmoedigen en hebben heerlijk genoten van een lekker visgerecht.
Op de terugweg naar huis, ondanks de duisternis, genoten van de vele schitterende huizen, zeg maar paleizen. Thuis lekker onderuit, Liesbeth in een boek en ik...... lees maar. Moe van alle indrukken gaan we zo onder de wol zodra dit verhaal online staat met toevoeging van foto’s. Van de afgelopen dagen ook nog wat foto’s toegevoegd. Terug naar begin week 1.
Tot morgen!
Natchez, woensdag 18 januari 2006
Een en al zon, 18 C.
Vanmorgen werden we blij wakker door de zonnestralen die onder de gordijnen door kropen. Deze verwennerij kreeg nog een mooi vervolg toen we in de eetkamer aankwamen en ons ontbijt geserveerd stond. Zoiets moois heb ik nog nooit gezien: niet alleen het eten wat meer dan prettig was (waaronder 2 lokale gerechten) maar ook het servies, tafelzilver, 1 Chinese Delfsblauw geschilde koffiepot van 100 jaar oud en nog veel meer moois. Dit alles muzikaal gelardeerd met de opera “The Flying Dutchman” van Richard Wagner. Liesbeth was helemaal ontroerd. We voelden ons er ook een beetje verlegen onder, maar gelukkig ebde dit snel weg!
Na het ontbijt, waar we meer dan een uur van hebben genoten, zijn we het dorp gaan verkennen. Wat een prachtige mooie huizen kom je hier tegen. Ik had al gelezen dat Natchez een naslagwerk is over de wooncultuur in het zuiden vóór de burgeroorlog. Nu snap ik waarom. Alle huizen zijn heel sierlijk gebouwd, voornamelijk gemaakt van cipressenhout. Zie foto’s.
Na de omzwervingen in het dorp zijn we lekker in het zonnetje op de waranda achter het huis gaan zitten. Kortom: we hebben het advies van Zr. Clivia opgevolgd en hebben een heerlijk dagje rust genomen.
Vanavond wachtte ons een nieuwe verassing: een pianoconcert voor ons 2-en door Joe, de eigenaar van dit huis. Dit was werkelijk formidabel en verklaart de naam van het huis: "Antebellum Music Room". Joe, speelde stukken van Bach, Chopin, Schubert en Brahms. En dat onder het genot van een lekker flesje rode wijn, het kan slechter!
Na afloop nog een poosje na zitten praten, was erg gezellig. Omdat Liesbeth Joe zo’n lekker ding vindt (volgens ons een homo van de bovenste plank) hebben we maar besloten om nog een nachtje hier te blijven.
Terug naar begin week 1.
Natchez, donderdag 19 januari 2006
Half bewolkt, 19 C
Zoals geschreven, op verzoek van Liesbeth nog een nachtje in Natchez gebleven. Na het wederom geweldige ontbijt zijn we vanmorgen vertrokken naar het “grand village of the Natchez indians”. Dit is nu een groot stuk land waar ooit, voordat ze voornamelijk door de Fransen waren uitgemoord, de Natchez indianen leefden.
Het was een leuke wandeling van een uur bij aangenaam weer, maar spectaculair was het zeker niet. Er stond nog een huisje en 3 heuveltjes, een soort terpjes, waar ooit hun huizen hebben gestaan. Zij leefden in huizen van palen en een rieten dak.
Hierna naar de lokale vvv om een tour te boeken langs de vele monumentale huizen hier. Helaas, te weinig toeristen dus geen tour. Wel waren enkele huizen geopend en krijg je er ook een rondleiding. We hebben er een uitgezocht die volgens ons het meest voor de verbeelding sprak.
En tot de verbeelding sprak het: het begon al met het betreden van het landgoed. Wat een pracht. Mooi verzorgd en ook hier: heel groot. Binnen kregen we een uitvoerige rondleiding door het gigantische huis. Liesbeth was niet onder de indruk: zij vond “ons huisje hier” veel mooier ingericht.
In de middag het lokale shoppingcenter bezocht: levensgevaarlijk. Zo veel dingen zijn zo goedkoop... Maar ze hebben wel hele grote maten. Het heet hier geen xxl maar 2XL t/m 5XL!
Hierna nog wat door het dorpje gereden om alles lekker op ons in te laten werken!
Liesbeth had bedacht om Joe een cadeau te geven voor het mooie pianospel van gisteravond: we hebben hem mee uit eten gevraagd, op voorwaarde dat hij een leuk plekje uitzocht. Het wordt wel wat langdradig wellicht, maar ook deze avond was weer fantastisch. Vooraf een gezellig glaasje wijn op de waranda, daarna heerlijk gegeten in het oudste gebouw van Mississippi: The King’s tavern.
En zo is de dag weer bijna voorbij. Nog even wat foutjes van vorige berichten corrigeren, foto’s plaatsen en dan gaan kijken waar we morgen heen gaan. Op dit moment nog geen idee. Het enige wat vaststaat is dat we zondag in Houston moeten zijn om maandag de auto in te ruilen voor een camper. Bij de gratie van draadloos internet blijven de berichten hier komen!
Terug naar begin week 1.
Alexandria, vrijdag 20 januari 2006
Half bewolkt, 20 C.
Wat kan het leven toch goed zijn, heerlijk wakker worden in een prachtig huis, een heerlijk uitgebreid ontbijt wat voor je gedekt staat en dan nog eens prachtige muziek daarbij. Alhoewel, vandaag bedacht Joe om een modern klassieke cd op te zetten. Dat vonden wij dus iets minder...
Nadat ik ons betrapte op toch wel enig hospitalisatiegedrag, bedacht ik me dat het nu weer tijd werd om verder te gaan. Alle gekheid op een stokje: met enig weemoed namen we vandaag afscheid van Joe Stone, onze geweldige gastheer van het mooiste huis van Natchez. Wij zijn vast besloten om hier terug te keren maar dan 2 maanden later in het jaar als alle magnolia’s en azalia’s e.d. bloeien.
Aanvankelijk wilden we naar New Orleans maar daar is het, ook volgens de insiders ter plaatse nog niet veel soeps. En helaas geldt dit voor de hele kuststrook tot aan Houston toe.
Dat is wel erg jammer. Dus plan bijgesteld en maar op een meer noordelijke hoogte naar het westen gereisd door Cajun country.
Het is hier erg landelijk maar niet echt bijzonder.
Het meest bijzondere hier is, dat geldt ook voor Natchez, dat ik nog nooit zoveel kerken op een kluitje heb gezien. Ongelofelijk.
Wij zijn vanmiddag in Alexandria aangekomen en hebben daar een “simpel” hotel uitgezocht en doen verder lekker niets. We hebben lekker gelezen vanavond en lekker lui geweest!
Vandaag 140 km gereden. Terug naar begin week 1.
Beaumont, zaterdag 21 januari 2006
Half bewolkt 15 C.
Ik blijf me verbazen over die Amerikanen: op het ene moment zijn ze zo vreselijk gefixeerd op uiterlijk, aan de andere kant gedragen ze zich alsof het ze niet boeit.
Vanmorgen was het ontbijt wel even anders dan de voorgaande 3 dagen in Natchez: Daar zaten we in gezelschap van eekhoorntjes, en ander eerder beschreven moois, vanmorgen was het moois van het andere uiterste. Wij zaten net aan onze bagels toen op luidruchtige wijze, met de stem van Edith (je weet wel: de vrouw van Archie Bunker van destijds) de komst aankondigde van een paar Amerikaanse dames die ook kwamen ontbijten. Ik kon mijn ogen werkelijk niet afhouden van deze verschijning: gedrieën gehuld in pyjama inclusief grote gekleurde krulspelden kwamen de dames vlak bij ons zitten. Was het niet dat ik altijd wel rustig ben tijdens het eten, nu kon ik echt even niets meer uitbrengen.
Na het ontbijtritueel gingen de dames weer op stap met meenemen van een hoop eten. Er is tenslotte voor betaald.
En aan afwassen hebben ze kennelijk een hekel: al het servies en bestek is plastic. De bekers zijn van een soort piepschuim, dan blijft de koffie lekker heet, of koud. Hier koop je hot of cold koffie / thee.
Onderweg richting Houston zijn konden we onze nieuwsgierigheid niet bedwingen en zijn toch onder de rook van Houston richting kust gereden. Via Oakdale, voor de soapies onder ons: de plaats waar “As the world turns” zich
afspeelt, naar Nederland gereden. Grappig dat een plaatsje hier zo heet maar het is niet de moeite waard om heen te gaan: een grijs industriestadje. Op dit punt was het nog ong. 25 km tot de kust maar hier zijn we gekeerd en gereden naar Beaumont. Vanaf ong. 50 km vanaf de kust is de schade nu nog steeds zichtbaar van orkaan Rita. Vooral omgeknakte bomen en in wat minder mate schade aan huizen.
Vlak voordat we aankwamen hebben we een hamburgertent bezocht: Wendy’s. Liesbeth ontdekte dat ze hier Chili verkochten, haar keus was gauw gemaakt. Ik moet niets hebben van die bruine dingen en heb mezelf verwend met een lekker dubbele baconburger. Hmmm. Ja hoor kom maar op...
En over anders dan bij ons gesproken: komt er een dame op leeftijd binnen die aan haar kleding te zien financieel niet afhankelijk is van de lokale social welfare services. Zij gaat daar dus heerlijk een hamburger eten. Hier kijkt iedereen wel naar elkaar maar het maakt niemand wat uit hoe je er uit ziet of wat je doet. De mensen die wij tot nu toe hebben meegemaakt, zijn vooral heel vriendelijk.
Vandaag 300 km gereden, morgen 150 km naar Houston. Terug naar begin week 1.