Weinig wolk maar veel wind, 14 C.
Enne, heel droge lucht: 30%. De lipjes houden we zacht.
We houden van afwisseling: nu werden we niet gewekt door de vogeltjes of de zonnestralen, nee, het was de wind die ons uit onze laatste verschoning haalde. Het slagschip met grootzeil deinde aardig op en neer waardoor ik om 06.30 al wakker was. Dat kwam op zich wel goed uit: was ik zojuist getuige hoe het zonnetje opkwam. Dit was een alleraardigst gezicht.
We zijn vandaag vroeg vertrokken omdat we een lange rit voor de boeg hadden en de naburige grotten wilden bezichtigen. Bij Carlsbad, de naam komt voort uit eind 19e eeuw toen men dacht dat het mineraalgehalte van een naburige bron leek op dat van het Boheemse Carlsbad, is het in New Mexico wereldberoemde Carlsbad Caverns National park. Hier zijn dus die grotten. Van april tot oktober wonen hier miljoenen vleermuizen die per dag 3 ton voedsel tot zich nemen. Ook weer typisch Amerikaans: wat allemachtig groot. Na een uur door de werkelijk prachtige grot lopen ben je 230 meter lager.
Aan het eind kan je met de lift naar boven, dit deden wij dus ook! De lift gaat 14 km/uur, 75 verdiepingen in één minuut.
Hierna weer verder getrokken. Vlak bij de grot heb je nog een dorpje genaamd “White’s City”, genoemd naar de cowboy Jim White die de grot ontdekte in 1901. Het gehele dorpje, behalve de grotten, is eigendom van de familie White. Het dorpje stelt geen fluit voor en is alleen maar commerciële poppenkast. Gauw door dus. Onze weg vervolgd door over de slingerende weg door de bergen. Dit is niet makkelijk rijden met ook nog eens zoveel wind.
20 km verder slingert de highway zich omhoog naar de volgende bergketen: de Guadalupe Mountains waar de Guadalupe Peak met z’n 2667m de hoogste berg van Texas is. Ook weer heel erg mooi. Dit is een versteend rif van miljoenen jaren oud. Wij hebben dit langzaam rijdend vanuit de camper aanschouwt en prachtig bevonden. Maar het is weer een (mooie) berg en dat geloven we nu wel. We hebben nog kramp in de kuiten van de grotwandeling.
Weer in Las Cruces aangekomen even een paar wasjes gedraaid. Dat gaat tenminste lekker snel hier. Een wasje duurt maar 30 minuten en drogen 20 minuten (geen Miele). Hoe kan dat nou, Marc? Terug naar begin week 3.
Benson, maandag 30 januari 2006
Sorry, zonovergoten, 22 C
korte broek van stal gehaald.
Net als je bedenkt dat er niets te beleven valt vandaag, begint de dag toch wel weer heel mooi: zo warm, dat we bijna onze airco in hebben geschakeld. En we hebben nog wel gas voor de verwarming getankt!
Ik heb Liesbeth nog even in de zenuwen laten zitten door wat lang te wachten met tanken. De eerste die we tegenkwamen was zo duur dat ik meteen vol gas gaf. Liesbeth maar naar het metertje kijken en zag de warempel de nog niet geziene leeuwen en beren haar pad kruisen. Gelukkig bleken de wilde dieren als een fata morgana: ze verdampten snel in het zicht van een tankstation. Meteen een oliecheck e.d. gedaan: alles ok.
Vandaag stond er alleen rijden op het programma. We zijn lekker vroeg vertrokken om bijtijds in de staat van de reuzencactussen, Arizona, aan te komen. Nu nog even een saloon opzoeken en van paard wisselen. Over paarden gesproken: onze camper als paard is tot nu toe de kleinste die we tot nu toe gezien hebben. Die van ons is met 9 meter toch niet echt klein zou je zeggen. Maar de ruimte die we hebben is precies goed voor ons tweeën. Daarbij rekening houdend dat we vanwege de kou ’s avonds veel binnen zitten.
In Arizona zijn ook een aantal indianenreservaten. De komende dagen hopen we er een paar te bezoeken. Vanmiddag om 15.00 u kwamen we aan in Benson AR onder de rook van Tucson AR. Bij aankomst op het RV park, een camper heet hier een RV en een camper hier is een kampeerder, viel ons de indianen sfeer al op. Veel attributen buiten en binnen doen denken aan indianen. Zelfs de man binnen die me te woord stond toen ik me liet registreren zag er uit alsof hij net uit een wigwam vandaan kwam. Bij navraag kwam hij uit een stam hier niet in de buurt: het was gewoon een Japanner.
Vanmiddag dus lekker buiten gezeten, gelezen en genoten van het mooie weer. Met op de achtergrond de muziek van de luid blazende toeter van de voorbij rijdende treinen. Morgen weer meer. Terug naar begin week 3.
Apache Junction, dinsdag 31 januari 2006
Klein wolkje, 21˚ C, later meer wolken en “maar” 16˚ C
(ik heb het knopje “˚” ontdekt!)
Vanmorgen vroeg op pad door cactuscountry. Op het programma van vandaag stond een bezoek gepland aan het Saguaro NP. De bij de White Sands gekochte “National Park Pas” konden we hier ook gebruiken. Het geld van de pas, $50,- een jaar geldig voor alle parken, hebben we er al uit.
Ik had een kleine navigatie fout gemaakt waardoor we midden in Tucson terecht kwamen alvorens het park te bereiken. Tucson is een grote stad. Ondanks dat zijn ook hier de mensen hier heel aardig en galant in het verkeer. Ze nemen alle tijd om te wachten als je wilt keren of stoppen voor je als je een drukke weg over wilt steken. Een beetje straat in de stad is toch al gauw 2 x 3 banen met een (voor de camper te kleine) middenberm.
Na 30 km omrijden in het park aangekomen. Op de parkeerplaats eerst in ons eigen huisje een kopje koffie gemaakt en vervolgens het park ingereden. Het park is op een berghelling gelegen en staat vol met cactussen in alle soorten en maten. Dus ook van die hele grote jongens. Ik meende achter een van die cactussen Lucky Luck te zien maar nee. Jammer Iefke. Gelukkig was het tijdens ons bezoek nog zonovergoten en hebben er 1,5 uur rond gereden. Jammer is wel dat ze hier alles asfalteren, dat hadden ze in de grotten in Carlsbad ook gedaan. Wel lekker makkelijk maar niet mooi.
Daarna een weg-van-de-snelweg weg genomen en dwars door de “Sonoran Desert” met bijbehorende cactussen een weg gebaand naar de campground waar we nu zitten. Zoals je wellicht bij een cactus cultuur kan verwachten: de tijd is hier even stil blijven staan: geen internet! Boe...
Ik ga straks nog even verder puzzelen, helaas zonder internet, welke mogelijkheden we hebben m.b.t. de route die we verder kunnen rijden. We gaan nu verder de hoogvlakte op en dat betekent meer kans op vorst en sneeuw. In de planning blijft vooralsnog de Grand Canyon. Op dit moment is het daar overdag ong. 5˚ C. en geen sneeuw. Laten we hopen dat dit zo blijft. Helaas vallen Colorado (Durango) en Utah af, daar is het te koud, te veel sneeuw. Met een auto zou dat nog wel kunnen, maar met een camper is dit haast niet te doen.
Terug naar begin week 3.
Holbrook, woensdag 1 februari 2006
Uiteindelijk zijn de wolken opgelost, 14˚ C, 1546 m.
Op de campground werden we vanmorgen vlak voor vertrek door onze Canadese buurman uitgenodigd om een kopje koffie te komen drinken. Dit gedaan en wat gebabbeld. Wij mochten even zijn “camper” zien: wat een paleisje. Zij hebben een camper die ze op een pick-up als aanhanger plaatsen. Ook wel een “fifth-wheel” genoemd.
Dit
heeft zo z’n voordelen: op een plaats van
bestemming aangekomen koppel je de camper los en je
kan met je auto de hort op. Bovendien is het
brandstofgebruik 50% minder.
Wij zijn toch gezellig met onze zuipschuit op pad gegaan richting de hoogvlaktes, het noorden van Arizona. We hebben voor vandaag een route uitgestippeld die door 3 indianenreservaten gaat en dwars door de bergen. Aan het eind van het liedje waren volgens mij de indianen op jacht: we hebben er geen een gezien. Bergen des te meer, in volle pracht en heel hoog. Het was flink klimmen voor onze tank en wij hebben genoten van de mooiste uitzichten. Vooral ter hoogte van de “Salt River Canyon” nabij de “Bear Mountain” 1958 m.: echt een juweeltje. Zie foto’s.
Onderweg nog even een boodschapje gedaan. Onder andere water. Dit zit een kannen van 1 gallon (3.78 liter). Nadat de boodschapjes waren ingeladen weer gas op de plank. In dit geval maar voor 50 meter. Wat was het geval: Liesbeth had 1 kan water op de aanrecht laten staan en die kukelde er dus af. Dop er af en we hadden een waterballet. Wagen langs de kant, vloertje gedweild en spik en span op onze plaats van bestemming aangekomen.
Het is hier in Holbrook erg rustig vanwege de lage temperatuur in deze tijd van het jaar. Wij hebben geluk, het was vanmiddag zonnig en 14˚ C. Alleen jammer dat het al sinds oktober hier niet meer geregend heeft, over het geheel genomen is het erg dor en stoffig.
Door deze gunstige weersomstandigheden hebben we definitief de knoop doorgehakt om morgen door te rijden naar Flagstaff en daar vandaan de dag daar op naar de Grand Canyon. Wellicht blijven we daar 2 dagen, we zien wel.
Gelukkig doet het internet het hier wel en kan dit verhaal op tijd verzonden worden. Als ik tenminste de kans krijg om de laptop te bemachtigen want Liesbeth heeft de smaak (veel te goed) te pakken gekregen van de laptop en het internet! Terug naar begin week 3.
Flagstaff, donderdag 2 februari 2006
Klein wolkje, grote wind, lekker zonnetje 14˚ C.
We kunnen goed merken dat we in het noorden zitten van Arizona: het is hier een stuk frisser, met name ’s nachts koelt het goed af. We zitten nu aan de voet van de Grand Canyon, hier vriest het dus ’s nachts. We boffen wel: al de locals hier zeggen dat het erg warm is voor de tijd van het jaar. De weersvooruitzichten zien er ook goed uit voor de komende dagen!
Vanmorgen nog even een tussenstop gemaakt bij een indianenshop. Super commercieel maar ze hebben wel heel mooie dingen. Gekeken met de oogjes en niet met de handjes!
Vandaag niet veel gereden, maar gerelaxed en een stuk gewandeld. Het is hier goed toeven in dit RV park: met een klein beetje fantasie waan je je in een bos. Wat direct op viel is dat hier veel vogels zitten. De vogels en ook een eekhoorn, zie foto, komen op de (soms druppelende) kranen af om water te drinken. Dat is een schattig gezicht. Doet me denken aan Afrika waar zogenaamd natuurlijke bronnen zijn waar het wild op af komt om te drinken!
Morgen dus de grote dag: naar de Grand Canyon. Wordt vervolgd! Terug naar begin week 3.
Grand Canyon, vrijdag 3 februari 2006
Zonovergoten, veel vliegtuigstrepen in de lucht, zelfs geen klein windje, 14˚ C
Wow, vandaag dus de Grand Day. Vannacht beiden weinig geslapen. Zou het door de opwinding komen? Hoe bedoel je grote mond....
Om 8.30 vertrokken na eerst nog ff een slokje getankt te hebben. Kort na vertrek merkte ik dat het scheurtje wat sinds eergisteren in de voorruit zit alsmaar groter wordt. Dit zat me niet lekker. Maar wat rustiger gereden en op de planning gezet voor als we weer terug zijn vandaag.
Onderweg werden we al verrast met prachtige uitzichten van de uitlopers van de Grand Canyon. We zijn op diverse plekken gestopt en keken onze ogen uit. De eerste grote uitloper is de “little Colorado” Dit was al schitterend. Onbegrijpelijk hoe zo iets kan bestaan. En dan die kleuren. Kijk zelf maar op de foto’s. Maar hoe mooi de foto’s ook zijn, in het echt is het veel mooier, grootser.
Na nog 50 km verder en 5 cm meer scheur in m’n voorruit, kwamen we aan bij het 7e wereldwonder. Hier werden we allebei toch wel ff stil. Er stond een uitkijktoren gebouwd m.b.v. de indianen, aan de rand van de Canyon. Daar bovenin nóg mooiere vergezichten. Ook was het stromen van de Colorado goed zichtbaar. Liesbeth was helemaal ontroerd!
We hebben de tijd genomen om rustig verder te rijden, dan kom je geregeld mooie uitkijkpunten tegen waar je dan foto’s kan maken.
Maar.....die uitkijkpunten halen het natuurlijk niet bij een uitzicht uit de lucht, dus.....een helikoptervlucht geboekt. We zaten met z’n 5-en in de heli en hebben een vlucht gemaakt van een half uur. Dit is echt formidabel en een absolute “must”. Een groot nadeel is er wel: we hebben zoveel foto’s gemaakt dat het een hele opgaaf wordt om een selectie te maken die we gaan plaatsen op ons dagboek. Liesbeth heeft zelfs onze oude camera te voorschijn gehaald om ook foto’s te kunnen schieten. Gelukkig heb ik een paar dagen terug eindelijk de gebruiksaanwijzing gelezen van onze nieuwe camera (Canon powershot A 520) en zo ontdekt dat er een instelling op zit waarbij de kleuren van buitenopnames beter tot z’n recht komen. In de heli werkte dit niet: het glas van de heli was blauw gecoat.
Maar dit mocht onze pret niet drukken.
Na dit geweldige spektakel weer vertrokken en we waren nog erg stil onderweg. Wat een indrukken!
Na een half uur ff een tabakstop gemaakt en staan we prompt voor het “Neverland” van de Flinstones. Ondanks het grote contrast met ons eerdere bezoek van vandaag wilden we toch wel even binnen kijken. Voor $ 4,- pp mocht je het terrein op waar Fred, Barney, Wilma enz wonen. Ze hebben alles heel leuk neergezet, de huisjes incl. inrichting, de loopauto’s enz. zie foto’s.
Na een enerverende dag in Williams AZ aangekomen. Nog even gebeld met Cruise America en geregeld dat ze maandagmiddag de voorruit komen repareren. We zien wel. Ze hebben de garantie gegeven dat we er gewoon mee door kunnen rijden.
Ik ga nu met m’n dagboek aan de slag en zie wel tot hoe ver ik kom. Terug naar begin week 3.
Kingman, zaterdag 4 februari 2006
Lichtjes bewolkt, zeker niet grijs (!) en een graad of 18 C.
Als we ’s ochtends opstaan is een van de eerste dingen die we doen kijken of er reacties zijn op het dagboek. We vinden het heel erg leuk hoe jullie meeleven/reizen. Ook het aantal keer dat het logboek is bekeken, inmiddels meer dan 8400 keer, is prachtig.
Enne, Mark, wil jij oma niet zo laten schrikken dat de gordijnen er af gevallen zijn en wij opeens 10 poesjes hebben?
Vandaag, dat zal duidelijk zijn, hebben we niet veel meegemaakt. Alles valt dan ook gauw in het niet met wat we gisteren allemaal gezien hebben. Al rijdend over de historische “route 66” genieten we dan ook stilletjes na. Om stiekempjes plannen te maken om hier nog eens terug te keren!
Zo’n dag als vandaag, na ong. 215 km gereden te hebben, een mooi moment om de tussenbalans op te maken: tot nu toe met de auto 1400 km gereden en met de camper van Houston tot Kingman AZ, waar wij nu zitten, 3975 kilometer. Oftewel bijna 1000 liter benzine!
Naar San Francisco met nog slechts 8 dagen te gaan moeten we nog ong. 1100 km. rijden. Dat is goed te doen. Morgen gaan we naar Las Vegas en gaan daar vast weer een hoop, geheel andere, indrukken opdoen. Liesbeth heeft haar charmes in de strijd gegooid om naar een van de grote outlet stores te gaan, terwijl ik graag naar “The Experience, Star trek” in het Hilton wil. Doen we het toch gewoon allebei! Daar zal het zeker niet bij blijven. Hoe dan ook, het zal wel weer een mooie dag worden met een hoop foto’s.
Ik heb trouwens nog een aantal foto’s geplaatst van gisteren. Gelukkig waren het er niet zo veel en duurde het plaatsen van één foto gemiddeld 3 minuten. Nu hebben we gelukkig een snellere verbinding. We zitten dan ook voor het eerst op een RV park aan de rand van een (erg armoedige) stad. Meestal zaten we meer afgelegen. Misschien scheelt dat.
Tot morgen! Terug naar begin week 3.