Weinig wolk, heel veel wind onderweg, 21˚ C
Vanmorgen rap op pad gegaan om zoveel mogelijk te zien vandaag van het glitterende Las Vegas. Het is een lange weg door de woestijn met op de achtergrond een bergketen. De achtergrond werd opeens voorgrond en wij daar dus overheen. Dit leverde weer prachtige plaatjes op! Er stond veel wind wat het rijden er niet gemakkelijker op maakte.
Opeens was daar de aankondiging voor een roadblock, een politiecontrole. Ik, zo naïef als ik kan zijn, dacht dat dit te maken had met de wind en het rijden over de Hooverdam, waar wij inmiddels bijna waren. Nee dus, het was een controle gericht op terrorisme! De camper werd eerst van buiten en later van binnen gecheckt en in orde bevonden!
De Hooverdam is een grote jongen waar, afgaande op de vele hoogspanningskabels die er vandaan komen, geheel west op draait.
Inmiddels in Nevada aangekomen en de klok weer een uurtje vroeger gezet. Daar, na nog zo’n 40 km rijden, dook uit het niets opeens Las Vegas op. Allemachtig wat een grote stad is dat. Veel groter dan dat ik verwacht had. Vlak bij de stad viel het me op dat er langs de weg een mooi stuk grasland langs de weg lag. Bleek het een golfbaan te zijn! Dus Michel, dan weet je dat... De rest van het gras was duidelijk minder groen, zeg maar dor.
Op groot verzoek van Liesbeth, die inmiddels toch wel behoorlijk opgewonden was geraakt, direct door naar de outlet-store. Helaas was het niet mogelijk de wagen daar in de buurt te parkeren dus maar door naar de campground. Die bleek midden in de stad te liggen, 100 meter naast de strip. Dat is makkelijk, alleen wat lawaaierig.
Na de camper geparkeerd te hebben zijn we alsnog direct vertrokken naar de outlet. Dat is pas echt feest. Niet alleen omdat het pas 12.00 uur was en schitterend weer, maar het is heel mooi opgezet en een heel ruime sortering. Het zijn aparte winkeltjes die voornamelijk kleding verkopen, gelegen in een deels overdekte winkelstraat. De prijzen liggen ongeveer 40 tot 75% lager dan bij ons.
3 uur later was ik bijna potje los maar Liesbeth was helemaal in de gloria: we hebben dan ook mooie spulletjes gekocht. Voor mij ook, ik ben nog nooit zo makkelijk geslaagd met kleding kopen, hier hebben ze tenminste mijn maat in een ruime sortering!
Met een zojuist ook maar aangeschafte koffer met een taxi naar “huis”, spulletjes gedropt en met dezelfde taxi op naar de volgende bestemming: the Venetian. Dit is een gigantisch groot en vooral mooi hotel alwaar ze Venetië voor een deel hebben nagebouwd. Inclusief kanaaltjes en gondels. Als je door het hotel loopt waan je je echt in Italië. Alles is in detail nagebouwd: marmeren vloeren, veel kunstwerken en een schitterend beschilderd plafond. En zo groot, dit is niet te beschrijven. Natuurlijk hebben we ons ook aan het gokken geslagen en na een uur spelen en $ 50,- armer zijn we verder gegaan.
We wilden nog meer zien, we schrijven inmiddels 17.30 u en gingen op weg naar het Bellagio hotel. Tenminste nadat we de uitgang gevonden hadden, in een van de vele parkeergarages terechtkwamen en daar ook de uitgang van hadden gevonden, kwamen we in de buurt van het hotel. We zagen de fonteinen op afstand al dansen in het licht.
Eenmaal daar aangekomen werden we ook hier overweldigd van al het pracht. Ongelooflijk, dat moet een paar duiten hebben gekost. Maar je hoeft geen medelijden te hebben: in elk van die grote hotels hebben ze honderden gokmachines, roulette enz. Als je ziet wat een geld daar in om gaat....
Wij gingen op zoek naar de fonteinen, die lagen in het voor het hotel in het nagebouwde Como meer. Na 10 minuten wachten, het was inmiddels al goed donker, werd ons geduld meer dan beloond. Wat een kunstwerk, hoe die fonteinen ritmisch op de Italiaanse muziek dansten gelardeerd met de mooiste kleuren. Ik kreeg er kippenvel van. En nu heb ik nog maar een fractie beschreven van al dat moois. Bijvoorbeeld dat je even verderop op de achtergrond een imitatie ziet staan van de eifeltoren. En alle gebouwen schitterend in het licht gezet.
Inmiddels 19.00 uur geweest en we wilden ook nog wel wat eten. Taxi gepakt en koers gezet naar het Hilton, alwaar Star Trek een permanente expositie heeft. In een van de zalen daar waan je je in het ruimteschip de Voyager en eet je in het restaurant gerechten uit de verste uithoeken van het heelal. Helaas hadden ze daar ook nog zo’n vreselijk conservatiefs apparaat staan met Amerikaanse afmetingen, TV genaamd, waar de superbowl op werd uitgezonden. Dit ding stond zo hard en was zo prominent aanwezig dat we ons toebedeelde tafeltje geweigerd hebben en direct zijn vertrokken.
Opnieuw de taxi gepakt en vertrokken richting “downtown” naar het “oude” Vegas. Dit was een succes: op advies van de taxichauffeur naar een restaurant gegaan, Tony Roma’s, waar ze lekkere ribbetjes hebben voor een schappelijke prijs. Dat bleek ook zo te zijn. Na ons een weg gebaand te hebben door alle gokspeeltjes kwamen we bij het restaurant en hebben daar heerlijk en gezellig gegeten.
Na het verlaten van het restaurant nog even door wat straatjes gelopen in downtown, dit was erg gezellig.
Om 22.00 waren we weer thuis, moe maar erg voldaan. Ik was zo moe dat ik m’n dagboek niet helemaal af heb gekregen, dit zit ik dus nu te doen. Dus sorry dat jullie even niets ontvangen hebben op de gebruikelijke tijd! Het is hier nu maandagmorgen 8.15 en de zon schijnt vrolijk naar binnen. Ik ga dit zo versturen en dan gaan vertrekken we richting Death Valley, we houden van contrasten! Ik weet niet of ze daar internet hebben dus wie weet moeten jullie weer wachten op een nieuwe aflevering. Foto’s komen later. Terug naar begin week 4.
Stovepipe Wells, Death Valley, maandag 6 februari 2006
Beetje sluierbewolking, 22˚ C
Een groter contrast kan je je bijna niet bedenken: het mierennest genaamd Las Vegas, en de woestijn genaamd Death Valley. Zo gejaagd als Vegas vanmorgen was bij daglicht, zo’n serene rust heerst er hier in de Death Valley. En wat kan een woestijn toch mooi zijn. Ik heb er verschillende gezien maar deze is wel heel bijzonder: de afwisseling van landschap is talrijk. Zo is het vlak en zo zit je in de bergen. En niet zo maar bergen: ik heb nooit geweten dat er zo veel verschil in bergen zit. Van lieflijk glooiend tot heel ruw van geel tot zwart en alles wat daar tussenin zit. Schitterend! Elke keer als we weer bij een bergtop kwamen was het weer een verrassing wat we nu weer gingen zien. En we zijn vaak verrast!
Na een uur door deze woestijn gereden te hebben kwamen we ook nog eens prachtige zandduinen tegen, zo mooi. Je moet het gewoon zien, deze schoonheid is niet onder woorden te brengen.
We hebben een slaapplaatsje gereserveerd midden in de woestijn aan de rand van de bergen, 20 mijl ten westen van Stovepipe Wells. Er is hier zowat niets in de buurt, dus ook geen internet. Het is nu maandagmiddag 3.30 u lokale tijd, 9 uur vroeger dan in Nederland. Dit bericht bereikt jullie dan ook later, op z’n vroegst kan ik dit morgenmiddag pas versturen.
Wij gaan nu lekker ontspannen en genieten van “niets”.
Terug naar begin week 4.
Weldon, Lake Isabella, dinsdag 7 februari 2006
Zonovergoten, af en toe een verkoelend windje, 22˚ C
De natuur weet hier werkelijk niet van ophouden: nog maar net na ons vertrek, we zitten dan nog in Death Valley, gaven de bergen weer een show weg waar de honden geen brood van lusten. De mooiste kleurschakeringen, afgewisseld spitse toppen en spiegelgladde vlaktes en vandaag als toetje: besneeuwde bergtoppen. Dit is een heel vreemde ervaring als je bedenkt dat het hier in de schaduw zo’n 22 C is en dan “vlak bij” die witte toppen!
We reden langzaam door en stopten af en toe om haastige voorbijgangers voor te laten. Als er niemand achter je zit is het ook makkelijk stoppen om even een kiekje te nemen. Na zo’n 1,5 uur waren we Death Valley uit en kwam er even een einde aan rijden door de bergen.
Ten westen van Death Valley, waar wij de Valley verlaten hebben ligt een gebergte van noord naar zuid. Wij hebben de weg genomen langs deze bergen in zuidelijke richting op weg naar onze volgende bestemming: Weldon, vlakbij Isabella Lake CA. Gedurende deze weg stond er weer erg veel wind, maar dit keer hadden wij hem in de rug. Daar had ik (!) dus dubbel plezier van.
Isabella Lake klinkt al romantisch, de weg er naar toe was dat ook al. Wederom door de bergen, maar nu met heel lieflijk begroeide hellingen. Voorzichtig geopende bloemknopjes, jonge scheuten aan de bomen versterkten het gevoel. Het is hier ook warm voor de tijd van het jaar.
Eenmaal bij de Campground aangekomen en ik me binnen ging melden, had ik het gevoel naast Dolly Parton te staan. Achter het huis verwachtte ik de beloofde Rosegarden. Ik weet nu ff niet meer of die beloofde rozentuin van haar was maar het erf waar wij een plekje mochten uitkiezen was zo mooi, landelijk, beiderzijds uitzicht op de bergen dat ik me in het hof van Eden waande. En dan te bedenken dat wij nog 7 mijl van het genoemde meer Isabella afzitten!
Vanmiddag was het hier doodstil, nu, 16.30 komt er wat verkeer langs en beginnen de vogeltjes een concert voor ons te geven. We hebben ons buiten genesteld en genieten lekker van de stilte en meegenomen leesvoer. Gelukkig begint het nu een beetje af te koelen, het zonnetje was toch wel erg warm. Ik heb inmiddels een aardig rood bolletje.
Zaken gaan ook gewoon door: vanmiddag belde Cruise America voorde 2e keer vandaag om de afspraak te verzetten van de voorruit. Nu weer een nieuwe afspraak gemaakt en we gaan morgen in Bakersfield er een nieuwe vooruit in laten zetten.
Ik heb heel de weg hier naartoe gescand op internet signaal maar niets gevonden. We zitten dan ook ver van de (stedelijk) bewoonde wereld. Op de campground hier is ook geen internet maar mocht even de pc van Dolly lenen om mail te checken en een mededeling op ons dagboek te plaatsen.
Morgen, woensdag is er ws. wel internet dus kan ik de berichten er weer opzetten en misschien ook de foto’s. Dit zijn er heel wat inmiddels. Terug naar begin week 4.
Visalia, het land van de sinaasappeltjes, woensdag 8 februari 2006
Heerlijk weer, 20˚ C
Vannacht hebben we beiden niet zo lekker geslapen: we hadden 2 raampjes open laten staan. Ik vond het al zo gek, ik droomde dat mijn haar van mijn hoofd waaide.
We zaten om 7 uur dus al aan het ontbijt om vervolgens om 8.15 u te vertrekken. We hadden vandaag een afspraak in Bakersfield om de voorruit te vervangen en tot die tijd wilden we nog wel even wat tijd doorbrengen aan het prachtige Lake Isabella. Wat we niet hadden voorzien is dat we al zo vroeg zouden vertrekken en dus al zo vroeg, 8.45 aan het meer stonden. En koud dat het was. Op een naburig plasje water lag een aardig laagje ijs. We hebben daar lekker een kopje koffie gezet en heerlijk genoten van de stilte. In het seizoen schijnt het hier een drukte van jewelste te zijn, dus da’s mooi meegenomen.
We hebben de weg vervolgd naar Bakersfield en dat hebben we geweten. We werden weer getrakteerd op onwaarschijnlijk mooie bergen en dit keer als extraatje een hele steile afgrond aan de kant van Liesbeth. Dit had als voordeel dat ze met geknepen billen zat en soms kon genieten van het snel stromende riviertje daar beneden.
In Bakersfield de ruit laten vervangen, dit ging zonder problemen. Het kostte ons alleen 2 uur. Met een nog beter zicht onze weg vervolgd naar het noordwesten. Als je hier de weg vraagt spreken ze altijd in termen van windrichtingen, wegnummers en zoveel blokken verder. Goed, wij dus over de 99 naar het noorden. Wat ons al snel op viel toen we Californië binnen kwamen dat het hier veel groener is. Wat niet groen is wordt besproeid, zelfs de bermen van de grote weg. Alles ziet er verzorgd uit.
Overigens het typen gaat me wat lastig af vanavond. Ik heb me tegoed gedaan aan wat Budweiser light. Van m’n gebakken pizza wat dorst gekregen! Dat light heeft kennelijk niets met het alcoholpercentage te maken want ik voel hem lekker zitten.
Vanavond m’n achterstallig huiswerk gemaakt en alles verzonden.
Wanneer er weer bericht komt weet ik niet want morgen gaan we naar het Yosemite Nat. Park en daar is ws. geen internet. Terug naar begin week 4.
Midpines, Yosemite & Sequoia, donderdag 9 februari 2006
-1˚ tot +30˚ C, onder een heerlijk zonnetje
Elke keer als ik iets wil schrijven over de Amerikanen en hun eigenaardigheden, bedenk ik dat ik ook nog zo veel andere dingen wil schrijven. Soms begint een dag als alle anderen: vroeg op, vrolijk toegelachen door een stralend ochtendzonnetje en snel vertrekken. Tot zover nog voorspelbaar.
Maar dan: we hadden bedacht om naar het Yosemite Park te gaan. Omdat het Sequoia Nat. Park min of meer op de route lag hebben we besloten om dit in de route op te nemen. En dat hebben we geweten.
Het begon alleraardigst: we kwamen midden in een sinaasappelboomgaard terecht. Ze waren rijp voor de pluk dus daad bij het woord gevoegd. Ze waren ook erg lekker, zoet. Omdat het park niet in de Tomtom in te voeren is, dacht ik slim te zijn en nam een dorpje daar in de buurt. Daar begon de ellende: In het Sequoia ligt de hoogste berg van de USA en daar zijn wij dus ook achter gekomen. Na 2 uur lang klimmen over hele smalle bergweggetjes, waarbij Liesbeth met het zweet in d’r handen mij niet vrolijk aankeek waren we boven. In de sneeuw. Het was daar héél mooi!...
Dit verassende uitstapje met grootse vergezichten, vooral naar beneden aan de kant van Liesbeth, heeft veel tijd gekost. Dus snel koers gezet naar het Yosemite. Deze reis is vlotjes verlopen. Het is erg gezellig rijden door Californië. Veel fruitbomen onderweg die in de bloesem staan, prachtig. Het is hier ook erg groen. Het lijkt wel of de lente hier al is aangevangen. We zagen ook veel jonge beestjes onderweg, met name kalfjes. Ook andere dieren grazend over de groene bergweides zoals paarden, ezels, koeien en hier en daar geiten kwamen we tegen.
Nabij het Yosemite hebben wij een plekje gereserveerd op ong. 50 km van het park, midden in de bergen. Het is hier prachtig, een en al bos en ver van de bewoonde wereld. Liesbeth heeft nieuwe tijdschriften gekocht, heeft ze nieuwe afleiding. Maar het blijft net een poes: met regelmaat zie ik d’r oren spitsen, waakzaam als ze is. Als het onbekende geluid maar niet van een beer is...
Terug naar begin week 4.
Midpines, Yosemite, vrijdag 10 februari 2006
Stralende zon, 18˚ C
Dit wordt de kortste aflevering van ons dagboek.
Direct nadat we vertrokken naar de ingang van het Yosemite, viel mijn mond open van verbazing: wat mooi! Zo veel moois bij elkaar.
Ik was sprakeloos en ben dat nog. Jammer dat een hoop foto’s mislukt zijn, de belichting is erg lastig. Gelukkig zijn er nog genoeg over gebleven die ook wel mooi zijn. Kijk maar, wij vonden het fantastisch!
Het Yosemite is zo bijzonder, als je de kans krijgt moet je hier beslist naar toe. Terug naar begin week 4.
Lodi, Stockton Delta, zaterdag 11 februari 2006
Het zonnetje blijft schijnen, vandaag zo’n 18˚ C.
Met het vertrek uit het prachtige Yosemite bekruipt bij ons het gevoel dat we aan het eind van een prachtige trip aan het komen zijn. Het is nu zaterdag, maandagochtend moet de camper schoon en wel ingeleverd worden.
Nog stilletjes, onder de indruk van al het moois, kwamen we al vroeg aan in de Stockton delta, onder de rook van San Francisco. Het is hier een heel groot terrein, plek voor bijna 400 campers. Daarbij ook een jachthaven van Amerikaanse afmetingen. Dit geldt ook voor de bootjes.
Hier in Californië is het toch wel beduidend anders dan in de andere staten die wij doorkruist hebben: het is hier allemaal meer verzorgd, de mensen zijn wat meer op zich zelf, in het verkeer wat agressiever, vergeleken bij ons nog steeds heel sociaal, en meer contrast tussen arm en rijk. Het grappige is dat als je door een woonwijk rijdt, de armen wel gewoon tussen de rijken wonen. Het ene huis is een paleisje, net zo makkelijk is het bij de buurman een bende met een aantal verroeste auto’s in de tuin.
Op de Campgrounds speelt het leven zich doorgaans buiten af. Op elke plek staat bijvoorbeeld een standaard bbq. En de doorsnee Amerikaan vindt niets zo gezellig en interessant om in gezelschap van veel mensen te zijn. Het is dat als wij op campground aankwamen het al koud is en daardoor weinig mensen ontmoetten, maar de mensen die wij tegenkwamen begonnen haast altijd een praatje.
Wat ze allemaal wel gemeen hebben is dat vooral de buitenkant belangrijk is. Echt is absoluut niet belangrijk. Of het nu om siliconen kipfilets gaat of om plastic groen, maakt niet uit. Als het maar vol is en er fris uit ziet.
Ook zijn ze erg bang. Volgens mij komen die afschuwelijke protocollen hier vandaan: als iets op een bepaalde manier moet, dan doen ze dat gewoon. Zoals stoppen bij een stopboord waarbij je van afstand kan zien dat er niets aankomt: ze stoppen beslist. Ook houden ze zich op de km. nauwkeurig aan de max. snelheid. Behalve de truckers dan. Maar wat ze ook allemaal hebben, zelfs die mensen waar je bij ons met een bochtje omheen zou lopen: ze zijn allemaal vriendelijk en hulpvaardig.
Service hebben ze duidelijk hier uitgevonden. Voorbeeld: in het KOA boekje, een soort anwb boekje met, zeg maar campings, staat beschreven dat de campground hier draadloos internet zou hebben. Niets van dat al. Zelfs niet met een draadje. Nadat ik meldde teleurgesteld te zijn, kwam een medewerkster me melden waar ik, weliswaar 10 km verderop, gratis draadloos kon internetten. Zoekt ze toch zo maar even voor ons uit.
We hebben vandaag voor ’t laatst zelf gekookt. morgen gaan we naar een plaatsje even ten noorden van San Francisco: Petaluma. Daar gaan we de camper soppen en alles inpakken. Vandaar uit is het nog maar een kippe-eindje naar het inleverstation: zo’n 175 km! Terug naar begin week 4.