zondag 12 februari 2006
Nog steeds heerlijk weer.
Vandaag zijn we over de San Rafael Bridge, via de San Pablo Baai langs San Francisco naar het noorden gereden. We zitten nu in Petaluma en brengen hier onze laatste nacht in de camper door.
Liesbeth is bijna klaar met inpakken, het is nog een hele klus om alles ingepakt en mee te krijgen. Strakkies de camper een beetje soppen en klaar is kees.
Vanmiddag ook een stukje wezen wandelen. Het blijkt dat hier aardig wat mensen op de campground staan die hier voor een bepaalde periode werken. Zij hebben dan een eigen, noem het woonwagen, en verblijven daar dan een aantal weken / maanden in. Bijvoorbeeld onze buurman van vandaag: hij is een Texaan die hier voor de olie-industrie een klus heeft van een maand en dan weer verder gaat naar de volgende klus.
Het is hier erg makkelijk contact maken. Het eerst wat ze vragen is waar je vandaan komt en vervolgens vragen ze je naam. Ze vinden het heel bijzonder dat wij uit Nederland komen, ze hebben op z’n minst haast allemaal van Nederland gehoord, en vooral bijzonder vinden ze dat wij 2 talig zijn. Vooral de jongeren zijn erg geïnteresseerd in Nederland en stellen meer vragen dan alleen maar over ons liberale drugsbeleid. De wat ouderen denken volgens mij dat je een aardbol hebt, er een land is wat USA heet en, als ze diep nadenken is er nog wat. Maar wat daar gebeurd hebben ze absoluut geen notie van.
Dan heb je nog de oerconservatieven uit de zuidelijks staten. Die maken het helemaal bont. Zij zijn er van overtuigd dat de welvaart in de wereld te danken is aan Amerika en zijn heel pissig dat er zo veel, bijvoorbeeld auto’s, geïmporteerd worden. Ik kreeg het zo verwoord: “Wij hebben alles weggegeven: het Panamakanaal, daar doorheen wordt onze ijzererts vervoerd naar Japan, daar hebben ze door ons werk en nu komen die Japanse auto’s hierheen! Daardoor stijgt hier de werkloosheid en rijden hier die lelijke auto’s. Wat is dat nu voor een beleid?”
Ondanks dat hier die republikeinse verlopen filmster aan het politieke roer staat, moeten de mensen die ik hier in Californië gesproken heb, niet veel hebben van het oosten (lees de oostkust, centrale overheid) en al helemaal niet van Bush. Naar het schijnt zijn de bosbranden in Texas nog maar zo’n 25 mijl van zijn ranch verwijderd en daar worden hier grapjes om gemaakt! Terug naar begin week 5.
San Francisco, maandag 13 februari 2006
Wij hebben echt geluk, vandaag weer zonnig weer!
Gisteravond, ik had m'n verhaaltje al weg, werden we opeens verrast met een lekkere bbq maaltijd van onze Texaanse buurman. Hij was zo blij met onze spulletjes die wij aan hem hebben gegeven!
De steaks smaakten ons heerlijk!
Vanmorgen vroeg op.
Alvorens de camper in te leveren eerst even met de camper over de Golden Gate Bridge gereden. Die is wel heel erg mooi. Alleen jammer dat je haast geen foto's kan maken als je er zelf over heen rijdt.
Vanmorgen de camper ingeleverd. Dit ging erg netjes: nadat ik meldde dat ik niet tevreden was over de vele, weliswaar kleine mankementen, kregen we een dag huur terug. Op die manier is de schade van de voorruit ook met 50% beperkt gebleven. Die moesten we wel zelf betalen!
Met de trein naar San Francisco gereden en heel de middag door de stad gelopen. Ook met de cablecar naar boven gereden, naar Fisherman's Wharf gewandeld en de beroemde gevangenis Alcetraz in de verte zien liggen. Na een hapje gegeten te hebben weer gauw weg, want Fisherman's Wharf is wel heel erg toeristisch. Een tochtje gemaakt met de “street car” oftewel de tram, dit was erg leuk. Heuveltje op en weer af.
Je kijkt werkelijk je ogen uit hier in deze stad, zo veel verschillende mooie gebouwen, gezellige winkels en restaurantjes en veel aparte typetjes. Ook erg veel zwervers, heel opvallend. Maar iedereen even vriendelijk. Het was dat we niet veel tijd meer hadden, maar San Francisco is ook zeker een plaats om meerdere dagen door te brengen, heel gezellig.
Voor vanavond een hotel in de buurt van het vliegveld geregeld want morgen vliegen we al vroeg, 07.15 u naar New York. Als het lukt, want het sneeuwt daar op dit moment behoorlijk zagen we net op TV...
Terug naar begin week 5.
New York, het toetje, dinsdag 14 februari 2006
Zo, dat viel niet mee: vanmorgen om 4.15 u liep de wekker al af om op tijd op het vliegveld te zijn. Je weet maar nooit met die sneeuw in New York.
Met die sneeuw viel het allemaal wel mee, we vertrokken precies op tijd. Maar eer dat wij door de beveiliging heen waren, dat was en klein drama. De Amerikanen zijn ontzettend streng (lees: bang) en de controles zijn minutieus. Uitgerekend bij Liesbeth bleef het de detectiepoort piepen. Dus moest er een dame van de beveiliging opgesnord worden om Liesbeth te fouilleren. En helaas voor Liesbeth, ze moest heel nodig naar de plee. Daar hebben ze geen clementie mee, gewoon wachten. Na een uitvoerige controle kwam de aap uit de broekzak: een heel klein aanstekertje! Op mijn vraag waarom dit niet mee mocht: omdat het niet mag. Dit is protocol. O ja, protocol, waar heb ik dat meer gehoord...
Op JFK New York werden we naar de verkeerde bagageclaim gestuurd. Nadat we uiteindelijk de bagage hadden en met de gereserveerde shuttle op plaats van bestemming waren was het 3 uur later.
Maar we zijn er, dat is het belangrijkste. Na nog even van kamer gewisseld te zijn, onderdelen gehaald om te internetten, werkelijk heerlijk gegeten te hebben in een pizzeria om de hoek, liggen we nu uitgevloerd in bed.
Na dit verslag, het is hier inmiddels 22.25 u gaan we lekker slapen en er morgen op uit!
New York, the big apple, woensdag 15 februari 2006
Hoe is het mogelijk, wederom zon, 13˚ C
Met de sneeuw nog in de straten.
Na een onrustig nachtje in, wat het midden houdt tussen een waterbed zonder stabilisator en een twijfelaar, uiteindelijk om 9.00 u wakker geworden.
We logeren op de 45ste straat, vlakbij Broadway. Dit is een erg gezellig en druk stukje New York. Na een snelle douche en een ontbijt zijn we deze levendige stad gaan verkennen. We kwamen na een stukje lopen bij Madame Tussauds terecht en zijn daar maar eens gaan kijken. Wat is dat leuk. Heel sfeervol ingericht, ze hebben geprobeerd de sfeer van de personages in hun leven na te bootsen. Daar zijn ze heel goed in geslaagd. Het is ook heel groot, om alles te zien en “te proeven” ben je wel een paar uurtjes zoet.
Daarna zijn we verder gaan wandelen en hebben even een koffie gedronken bij een van de vele Starbuck’s. We zijn even gaan zitten op het Herald Square, daar komen Broadway en 6th Ave elkaar tegen. Een garantie voor veel gezellige verkeersdrukte van voetgangers en auto’s. De auto’s zijn voornamelijk politieauto’s en taxi’s. Over politie gesproken: volgens mij zijn ze gek op hun speeltjes: de zwaailichten en sirenes, je hoort ze de gehele dag. Niemand die hier van opkijkt.
Hierna naar het Empire State Building gewandeld met af een toe een tussenstop in een “toevallig” passerende winkel. Het ESB is heel indrukwekkend. Het is een mooi gebouw en heel hoog. We hebben kaartjes gekocht om naar de 86ste verdieping te vliegen en daar heb je rondom het gebouw een fabuleus uitzicht, vandaag 25 km zicht, over de vele wolkenkrabbers van Manhattan. In de verte, aan de overkant van de East river zagen we Queens, Brooklyn en in het zuiden het vrijheidsbeeld liggen.
Voordat we het uitzicht live bewonderd hebben, hebben we eerst nog “sky-ride” gedaan. Dit is een bijzonder filmvoorstelling waarbij het net lijkt alsof je in een helikopter zit. Het is net een flightsimulator. Het zag er goed uit.
Na ons hoge avontuur weer verder gelopen en “toevallig” bij Macy’s terechtgekomen. Laat Liesbeth daar nu weer net zo toevallig een mooie tas aan de haak slaan...
Kortom, het was een mooie, vermoeiende dag, morgen weer lekker verder! Terug naar begin week 5.
New York, we krijgen er geen genoeg van,
donderdag 16 februari 2006
Twee nachten in een bed van 1.40 m breed heeft onze nachtrust geen goed gedaan. Dus eerst maar van kamer gewisseld. Nu hebben we ieder zo’n bed voor ons zelf. Wat een bevrijding!
Wat later op stap dan gepland, op weg gegaan. Vandaag zijn we naar het vrijheidsbeeld gegaan. Dit is een leuk tripje, eerst met de metro naar het zuiden van Manhattan, daarna met de ferry een stukje varen.
Op afstand kwam ze (het is een dame) me wat klein over. Maar dat was gezichtsbedrog. Eenmaal vlakbij is het een groot bouwwerk. Na de vele securetiechecks achter ons gelaten te hebben (op de ferry waren zelfs 2 leden van het SWAT team in vol ornaat aanwezig) konden we eindelijk naar binnen.
Binnen een en al enthousiasme bij de gidsen die vol trots van alles vertellen over het leven van Miss Liberty. Met de lift naar boven en dan heb je een prachtig uitzicht. Je kijkt zo naar Ellis Island, Manhattan met aan de oostzijde de Brooklyn Bridge en verder naar het oosten Brooklyn.
Op de terugweg, net voet op de wal, werden we plots getrakteerd door 3 jongens uit de Bronx die een sterk staaltje straattheater weggaven. Erg leuk!
We zijn een stukje met de metro teruggereden en even gaan kijken bij “ground zero”. Wat een bizar gezicht is dat. Je kan je niet voorstellen dat hier die 2 torens hebben gestaan. Het is een groot terrein waar ze inmiddels wel begonnen zijn met bouwen. Een klein stuk van het oude WTC hebben ze laten staan. Via West Broadway naar de Broadway gewandeld en een flink stuk gelopen richting Little Italy. We waren flink moe van het slenteren en hebben maar de metro naar het hotel genomen. Even verderop op de 44ste straat een lekker hapje Italiaans gegeten.
Vanavond heerlijk slapen in onze nieuwe kamer!
Terug naar begin week 5.
New York, het toetje is bijna op, vrijdag 17 februari 2006
Wat is New York toch een heerlijke stad. Overal waar je komt zijn de mensen even vriendelijk. Ondanks dat ze hier allemaal haast schijnen te hebben. Ze wandelen hier niet, nee, flink doorstappen is het motto. Als je dan ergens gaat zitten, bijvoorbeeld in het schitterende grand central station, kijk je je ogen uit naar al die verschillende mensen. En het leuke is dat niemand chagrijnig kijkt, ze lijken er allemaal lol in te hebben. Ook in de wat mindere buurten waar we gewandeld hebben, schijnen ze er zin in te hebben. Zelfs de politieagenten, helemaal vol beladen met versierselen en wapentuig, zijn bijzonder vriendelijk. We hebben we ons geen moment onveilig gevoeld.
Vandaag zijn we eens de andere kant van Manhattan gaan bekijken: we zijn naar de upper east side gereden met de metro. Dat is wel even andere koek hier, dit is duidelijk een betere buurt. Hier staan panden met prachtige gevels, keurig onderhouden. We zijn via de 79th straat naar 5th ave. gelopen, gezellig langs het central park. Ons doel was uiteindelijk het Guggenheim museum. Het gebouw alleen al is beroemd om zijn opzienbarende stijl, het wordt wel de kop en schotel genoemd. Helaas stond het in de steigers dus hebben we daar niet veel van meegekregen. Binnen was een tijdelijke expositie van een zekere David Smith. Het is ongelooflijk dat mensen hier op af komen en dan ook nog eens gebiologeerd naar wat ijzerwerk zitten te kijken alsof het kunst is. Had ik dat eerder geweten en ook dat er maar 2 van Goghjes en weinig anders moois hing, dan had ik hier nooit naar binnen gegaan. Ze vragen hier ook niet zo’n klein beetje toegang. Hier was het nog goedkoop met zo’n $ 20,- pp.
De terugweg op ons gemak door het central park gewandeld en de metro terug naar Broadway. Hier nog lekker geslenterd en onze ogen uitgekeken naar al het moois hier. Wat is het toch gezellig om hier te lopen of hier ergens te zitten. Die gezelligheid is haast niet te beschrijven: het is heel druk maar in een prettige sfeer. En dan ’s avonds met al die neonreclame van al die theaters maakt het heel leuk. En het gaat maar door ochtend, middag of avond: ’t is altijd druk hier.
Je hoeft ook echt niet bang te zijn dat je geld over houdt, gegarandeerd dat het verdampt is voor je er erg in hebt. Het is hier ontzettend duur. Maar ja, je moet er wat voor over hebben!
Morgen, zaterdag, gaan we weer naar huis en zit deze schitterende vakantie er op. We hebben veel gezien, meegemaakt en vooral genoten! Terug naar begin week 5.