Vannacht voor het eerst deze reis niet in een keer doorgeslapen, maar korte hazenslaapjes gemaakt. Rond half 7 ben ik het gedraai zat en sta ik op. Ik pak nog even de koffer in tot zover het kan en aansluitend lopen we naar het ontbijt. De lekkere bruine broodjes en vruchtenyoghurt liggen al op ons te wachten. Precies half 9 zijn we allemaal gereed voor vertrek. De meeste hebben al hun spullen al in de bus gelegd. Het blijkt overigens nog een hele klus om alle koffers in de bus te krijgen. Het bagageruim is veel te klein, waardoor er ook nog eens een aantal koffers in de bus moeten. Dat maakt de bus erg krap, waardoor er niet genoeg plaats is en Yvonne en Ruud weer gescheiden worden. We hebben tijdens ons gehele verblijf in de Colca Canyon een gids mee, Mirza. Ze heeft een vreselijk schelle stem als ze door de microfoon praat. Als je nog geen hoofdpijn heb, dan krijg je die nu vanzelf. Gelukkig wordt de microfoon wat zachter gezet en plaatsen we wat truien voor de geluidsbox, zodat het wat allemaal wat aangenamer klinkt.

   We verlaten Arequipa in noordelijke richting en rijden lange tijd door een verlaten woestijn met prachtige vergezichten. We passeren het op 3850m hoogte gelegen natuurreservaat Pampas de Cañahuas waarin vicuña’s, alpaca’s en lama’s leven. Hier maken we een korte stop om coca thee, goed tegen hoogteziekte, te drinken. Op het terrein zien we diverse alpaca's lopen, die af en toe nieuwsgierig alle mensen gadeslaan. Uiteraard neem ik even rustig de tijd om wat mooie plaatje te schieten. Voorbij het dorp Viscachani komen we op de 4800m hoge pas 'Mirador de los Andes' vanwaar we een prima uitzicht hebben op de 6288 m hoge Ampato vulkaan. Rondom dit uitzichtpunt bevinden zich weer talloze stenen torentjes, die allerlei wensen van mensen bevatten. De lucht is ontzettend ijl en ik voel me net een oude vrouw van een jaar 80, als ik een rondje om het stenen herkenningspunt maak. Op de muren langs de parkeerplaats zitten weer heel wat dametjes met prachtig gekleurde koopwaar. Als we verder willen rijden, heeft de bus er geen zin meer. De koppelingsvloeistof is op zodat het niet meer geschakeld worden. Met een hoop geprutteld en stoom uit de uitlaat, rollen we de berg af naar het dorpje Chivay, waar de lunch in restaurant ‘Los Portales’ op ons wacht. Het is inmiddels al half 3. De lunch bestaat uit een heerlijk buffet met allerlei lekkernijen, zoals alpaca vlees, mini omeletjes, kipballetjes, rijst, spinaziespaghetti en rijst.

   Na de lunch rijden we met de bus verder naar het hotel ‘La Casa de Mamayacchi’ in Coporaque, ongeveer 30 minuutjes rijden. Eenmaal in het hotel gooien we alleen even de koffers op de kamer om vervolgens direct op pad te gaan voor een wandeling naar een mooi uitkijkpunt over de Colca Valley. De koffers laten echter wat langer op zich wachten dan gehoopt, zodat we pas om half 5 kunnen starten. Volgens Mirjam is het pad goed te doen en een beetje glooiend. Ja, volgens Peruaanse maatstaven zeker ;) Halverwege het pad komen we 2 leuk geklede meisjes tegen. Mirza vertel over de kleding en haar koopwaar. Aan het einde van haar verhaal, gaat het meisje ook nog een typisch Peruaans liedje voor ons zingen. Het pad begint inmiddels flink te stijgen. Onderweg komen we ook nog een dame in traditionele kleiding tegen die haar ezels naar huis brengt. Ze wilt niet gefotografeerd worden, zodat Mirjam een beetje boos word als het wel gebeurd. Op een wat stenerig gedeelte van het pad maakt Ria een behoorlijke schuiver waarbij ze een flinke jaap in haar knie oploopt. Ze loopt gezamenlijk met Mirjam en een aantal andere groepsleden, die het toch wat te zwaar vinden, terug naar het hotel. De tocht is niet voor niets, want het uitzicht is prachtig. Onze gids vertelt ook nog het een en ander over de omgeving, voordat we aan onze terug tocht beginnen.

   Net voordat het donker begint te worden arriveren weer bij het hotel. We gaan lekker naar het hotel waar we de rest van avond lekker op de kamer wat bijkomen van alle indrukken van de dag. Bovendien moeten de foto’s, wat er weer behoorlijk wat zijn, nog overgezet worden en het dagboek moet bijgewerkt worden. We hebben vanmiddag lekker uitgebreid geluncht, zodat we het diner van vanavond lekker over slaan. De oogjes zijn ook behoorlijk moe, dus laat zal het zeker niet worden.