Na een dik uurtje reizen met de trein, kwamen we ruim op tijd aan op Schiphol. Als eerste gingen we op zoek naar onze balie, zodat we de koffers konden inleveren en onze handen weer vrij hadden. Na alle formele rondslomp besloten we even lekker te gaan zitten en van onze broodjes te genieten. Ik was toch wel ontzettend blij dat het allemaal zo soepel was verlopen, want ik had mijn twijfels. Rond half 3 besloten we onze gate op te zoeken. Het was al een drukte van jewelste en dat kwam natuurlijk weer door de verscherpte veiligheidsmaatregelen. Alles moest dubbel gecheckt worden. Om exact 7 minuten over half 4 gingen we eindelijk de lucht in.
Rond
5 uur kregen we ons diner
voorgeschoteld, dat was een geschenk uit de hemel want we hadden honger
als een
paard. We konden kiezen uit pasta bolognese of kip kerrie. Tijdens het
eten
hadden we een prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen en bevroren
meren van
Groenland. Na het afruimen van de tafels kregen we weer het een en
ander aan
papierwerk in onze schoot geworpen. Gelukkig was het allemaal in het
Engels,
zodat het gemakkelijk te lezen was.
Om 10
voor half 5
(plaatselijke tijd) arriveerden we op de internationale luchthaven van Vancouve
r, na wederom een
voortreffelijke vlucht. De douane verliep vlotjes en ook de koffers
lieten niet
lang op zich wachten, zodat we snel op zoek konden naar onze auto.
‘Alamo’, de
autoverhuurder, bevond zich in het tegenoverliggende gebouw op de
begane grond
waar tevens de auto’s stonden. We bleken niet de enige te
zijn die een auto
wilden huren (gek hé). Na ruim een half uur wachten, waren
we eindelijk aan de
beurt. Helaas waren de kosten voor een tweede chauffeur asociaal hoog,
dat ik
besloot om niet te rijden. Toen de man ons wilde uitleggen hoe we naar
ons
overnachting moesten rijden, kwamen we er achter dat we helemaal geen
adres hadden.
Ook het telefoonnummer bleek niet te werken, dus dat werd spannend.
Jeroen
meende zich te herinneren waar onze B&B ongeveer lag, op hoop
van zegen dan
maar. Maar al gauw bleek dat het geen doen was zonder een adres. Een
vriendelijke Chinese man verwees ons naar een winkelcentrum waar we
konden
internetten, zodat we het adres konden achterhalen en dat bleek een
goed plan.
Rond 7 uur kwamen we uitgeput bij de ‘Columbia Cottage B&B’ in Vancouver aan. Onze gastvrouw verontschuldigde zich voor de lege telefoonbatterij. We kregen een heel informatiepakket met foldertjes en een telefoonkaart. Het was teveel om allemaal nog te bekijken, zodat we na een lekkere kop thee en een warme douche heerlijk onder de wol kropen voor een lange diepe slaap.