Dag 10: Wellsgray Nationaal Park

Zondag 4 Juni 2006

     Op onze vaste tijd werden we weer wakker. We maakten ons direct klaar voor het ontbijt die we samen deelden met een Zwitsers echtpaar. We hadden keuze uit diverse lekkernijen die uitgestald stonden op de bar. Als warme hap kregen we een heerlijk en luchtig gevuld ei. Regina (onze gastvrouw) vertelde ons, tijdens het ontbijt, een verhaal van een man die 5 dagen lang vermist was in het nationale park. Hij was na het diner nog even een korte wandeling door het bos gaan maken, maar was daarbij verdwaald. Vijf dagen lang zijn mensen naar hem op zoek geweest maar zonder resultaat. Er werd uitgegaan van het ergste, want hoe overleeft een mens in een bos vol beren. Nou hoe hij het gedaan heeft was niet geheel duidelijk, maar na 5 dagen kwam hij zonder kleurscheuren weer uit het park.

Kwart over 9 vertrokken we richting het kleine Spahats Creek Provincial Park. Daar, zo'n vijftien kilometer voor Clearwater, maakten we een korte stop voor Spahats Falls. Vanaf de parkeerplaats liepen we in tien minuten naar een platform waar we een schitterend uitzicht hadden op de hoge waterval en de bergkloof waarin we Spahats Creek zich een weg zagen banen door de lagen van vulkanisch gesteente. Het water stortte ongeveer vijfenzeventig meter naar beneden.

Vervolgens reden we eerst even richting de ‘Wells Gray Guest’ ranch voor een bus anti muggenspray, want we waren de vreselijke muggenbeten van gisteren nog niet vergeten. De bus kostte $9.95 en was volgens de verkoper zeer geschikt (Excellent against musquito’s and the bears love it). Onderweg zagen we in een zijstraat nog drie hertjes staan, die er natuurlijk als een speer vandoor gingen toen wij eraan kwamen.

We sloegen linksaf de weg in voor de Green Mountain Viewing Tower. Voorzichtig en rustig aan reden we de steile drieënhalve kilometer lange gravelweg op. De weg werd steeds bochtiger en smaller. We hoopten maar dat we geen tegenliggers tegenkwamen. Hadden we natuurlijk niet aan moeten denken, want dat was vragen om moeilijkheden. Een redelijk grote personenwagen kwam ons tegenmoet. We stopten in de bocht, want daar bleek de meeste ruimte te zitten. Gelukkig klopte dit, zodat we met een gerust hart konden verder rijden.

Zonder verdere tegenliggers op ons pad bereikten we de houten uitzichttoren (viewing tower) aan het einde van de gravelweg. Voordat we de toren beklommen, aten we eerst nog even een lekker banaantje. Na het banaantje gingen we de toren op voor het uitzicht over het zuiden van Wells Gray Provincial Park. Op de toren stonden we 1017 meter boven zeeniveau en hadden we bijna rondom vrij zicht. Het uitzicht was aardig, maar met de bewolking niet echt spectaculair. Pyramid Mountain, de oude uitgestorven vulkaan, konden we goed zien. Maar Mahood Lake en Clearwater Lake konden we niet ontdekken. Even later reden we over dezelfde bochtige weg weer terug naar de hoofdweg van het park.

Enkele kilometers verderop lag onze volgende bezienswaardigheid, de Dawson Falls. Vanaf een afstandje bekeken we het razende geweld van de waterval dat zich over de volle breedte van Murtle rivier naar beneden stortte. De waterval was ongeveer 90 meter breed en zo'n 20 meter hoog. We liepen via het pad verder door een smal bos richting de waterval. Het pad ging tot precies naast de waterval. We stonden nog geen vijf meter van het razende en kolkende water vandaan. Wat een oorverdovend lawaai, geweldig!

Rond half 1 begonnen we aan de Helmcken Falls South trail van 8 kilometer. Dit pad leidde ons naar een prachtig uitzichtpunt vanuit het bos. We liepen niet echt op ons gemak, want we moesten er rekening mee houden dat er ook beren waren in dit gebied. Bij iedere bocht begon mijn hartje toch wel wat harder te kloppen. Gelukkig bereikten we het uitzichtpunt zonder een beren intermezzo na een ruim uur. We hadden echt een spectaculair uitzicht op de waterval. We stonden nu zo ontzettend dichtbij dat we de machtige waterstraal haast aan konden raken. Jeroen vond het toch niet zo’n prettig idee dat we zo dichtbij de afgrond konden komen zonder beschermend hekje. Na een kwartiertje begonnen  we aan de terugreis naar de auto.

Ons volgende plan was een kanotochtje over het Clearwater Lake. Helaas begon het weer te betrekken. Net op het moment dat we naar het kanoverhuurhuisje wilden lopen, begon het te regenen. Gelukkig waren we het er beide overeens dat we niet in de regen wilden kanoën, zodat we terug naar de auto liepen en op zoek gingen naar een alternatief. Een wandeling naar Dragon’s Tongue leek ons een goed alternatief aangezien dit pad volledig door het bos ging. Het eerste stuk van de wandeling was behoorlijk zwaar, want in korte tijd moesten we aardig wat metertjes stijgen. Onderweg kwamen we een klein bruggetje tegen waarmee we de Falls Creek konden oversteken. Nog net voor de brug lagen de Sticta Falls, een aantal kleine maar krachtige watervalletjes. We liepen gauw weer verder totdat we uiteindelijk bij de Dragon’s Tongue Loop aankwamen, maar dit pad was niet gemakkelijk te volgen. In beide richtingen raakten we het pad kwijt. We besloten om maar niet verder op zoek te gaan, want we hadden het verhaal van Regina nog vers in onze geheugen.

Via de hoofdweg gingen we op weg naar de trots van Wells Gray Provincial Park, de Helmcken Falls. Net voorbij de brug over Murtle rivier sloegen we linksaf een zijweg in. Vanaf het parkeerterrein wandelden we de korte afstand naar de waterval. Onderweg kwamen we langs verschillende informatie borden, die we natuurlijk allemaal even moesten lezen. Op een van de bordjes stond dat dit de op drie na hoogste waterval van Canada blijkt te zijn. Even later stonden we op het houten platform en hadden we een geweldig uitzicht op de 137 meter hoge Helmcken Falls. Wat een prachtig gezicht! Ook deze kant van de waterval was zeer zeker de moeite waard. De enorme kom die de waterval door de jaren heen had uitgesleten, was nog gevuld met sneeuw. Het water dat van grote hoogte naar beneden stortte, stoof weer een eind de lucht in en vormde een permanente wolk boven het geheel. Ook met een grijze lucht erboven was deze waterval een plaatje. We hadden het rijk alleen, zodat we op ons gemak mooie plaatjes konden schieten.

Rond half 7 gingen we weer op pad en dit maal voor het diner. We hadden al een restaurant op het oog, namelijk de ‘Wells Gray Guest Ranch’. In een folder op onze kamer hadden we gister het menu al bekeken, zodat we wisten wat ons te wachten stond. Vooraf hadden we een heerlijk buffet met brood en salades en als hoofdgerecht kregen we een heerlijk mals gebraden kippetje. Dit restaurant was een stuk beter als gister, echt een aanrader! Half 9 kwamen we weer bij onze B&B aan. We waren best moe van deze prachtige dag, zodat we na de douche direct onder de wol kropen.