Ook deze ochtend liep de wekker weer om half 8 af. Het ontbijt bestond uit een heerlijk geklutst ei met ham en een verrukkelijke warme appel, kaneel en bessen pudding. Na het ontbijt bracht Shirley ons naar de 2 dichtstbijzijnde bald eagle nesten. Vervolgens reden we vlug terug naar huis om het restant van onze spullen op te halen. Kwart over 9 vertrokken we en reden we naar het parkje in het centrum. Hier konden we diverse tamme herten vinden. Uiteraard bezochten we ook nog even het eagles-nest midden in de woonwijk. De kleine zat net rechtop toen we aankwamen, prachtig gezicht.

Tien uur verlieten we Comox en gingen we op weg naar Tofino. Na ruim 2 uur rijden, maakten we onze eerste stop in het MacMillan Provincial Park. We parkeerden de auto langs de weg op de parkeerplaats. We maakten eerst een wandeling aan de linkerkant van de weg door het oerbos Cathedral Grove. Dit was echt fantastisch! We liepen langs enorme woudreuzen, zo verschrikkelijk groot, echt onvoorstelbaar. Enkele van de enorme Douglas Fir bomen bleken maarliefst achthonderd jaar oud te zijn en waren af en toe werkelijk net zo hoog als een kathedraal. De grootste spar in dit park had een omtrek van wel negen(!) meter.

In 1997 heeft er helaas een zware storm over het eiland gewoed, waarbij veel oude bomen waren omgewaaid of afgebroken als lucifer houtjes. Gelukkig heeft de overheid de boomstammen laten liggen, ondanks het enorme geld wat er aan zulke grote boomstammen verdiend kan worden. Nu vormen ze een voedzame bodem voor de volgende generatie woudreuzen. Het was erg indrukwekkend om te zien hoe de wind zulke enorme bomen heeft kunnen vellen. Na ruim anderhalf uur liepen we naar de overkant van de weg en maakten we aan deze kant ook nog een korte wandeling. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste kant indrukwekkender vond, omdat er aan die kant veel meer grote en oude bomen stonden. Na ruim 2 uur stapten we in de auto en reden we verder richting Wickaninnish.

Rond 4 uur arriveerden we bij het Wickaninnish Interpretive Centre. Nadat we de boel binnen hadden bekeken, gingen voor de kust op zoek naar zeedieren. Het tij was eigenlijk niet geschikt, maar we waagden toch maar een gokje. En niet voor niets, naarmate we langer naar de grond staarden zagen we steeds meer zeesterren en ander zeedieren te voorschijn komen. We hadden ons zo op de grond gefocust, dat we niet gaten hadden dat we door een Amerikaanse zeearend werden gadegeslagen. Hij vond Jeroen zo interessant dat hij wat dichterbij kwam kijken. Net op het moment dat hij boven Jeroen hing, keek ik op. Ik keek mijn ogen uit en was zo verbouwereerd dat ik helemaal vergat om Jeroen te wijzen op deze arend. Het was een machtig gezicht.

Anderhalf uur laten vertrokken we maar niet voordat we even met onze B&B hadden gebeld, want ook vandaag gingen we het op tijd redden. Achteraf gezien bleek het nog maar een klein stukje rijden te zijn, zodat we toch al om 10 over 6 bij ‘The Tide’s Inn’ B&B aankwamen. De gastvrouw, Carol genaamd, kwam een beetje saai op ons over, maar verder was het weer een prima onderkomen. Op de kamer stonden wat menu’s van diverse restaurants, zodat we gemakkelijk een restaurant konden uitzoeken. We kwamen uiteindelijk bij ‘Blue Heron’ uit, een gezellig maar eenvoudig restaurant, waarbij de prijzen een grote rol speelden bij onze keuze. Ik had een heerlijk zalm tortelli pasta uitgekozen en Jeroen een zacht en mals lammetje. Ook dit smaakten prima, tijdens het eten zagen we uit het ronde raam een vissende bald-eagle, echt een spectaculair gezicht.

Na het diner begaven we ons naar het privé strandje van onze B&B. Het stelde werkelijk niets voor, maar we konden hier wel heerlijk genieten van een prachtige zonsondergang. Nadat we een aantal prachtige plaatjes hadden geschoten en het aardig donker begon te worden, liepen we terug naar de auto. Rond 10 uur waren we terug op onze kamer voor een heerlijke douche. Een klein uurtje later vielen mijn ogen dicht.