Na een heerlijke nacht werden we deze ochtend gelukkig wel wakker van de wekker. Om 8 uur zaten we aan het ontbijt, waar we een heerlijke French toast met maple sirop kregen. We waren deze ochtend wederom de enige gasten, zodat we op ons gemak met onze hosts Carol en Jim konden kletsen. Op de gang hing een wereld kaart waarop we met een naald moesten aangeven waar we vandaan kwamen. We bleken niet de eerste Nederlanders te zijn, want Nederland zat al helemaal volgeprikt.

Om 9 uur vertrokken we richting Goldstream Nationaal Park, dat we na slechts een half uurtje rijden al bereikten. Precies kwart voor 10 begonnen we aan het Mount Finlayson Trail. Het pad begon in een prachtig bos met veel varens en naaldbomen. Het werd geleidelijk steiler en zwaarder om te lopen. Ongeveer halverwege veranderde het pad van zand in keien. Op een gegeven moment stopte de boomgroei en begon het echte klimwerk. Via steile rotswanden klommen we behoedzaam omhoog. Het was af en toe wel lastig om de oranje pijltjes van de route in de gaten te houden. Na precies 5 kwartier klimmen en klauteren bereikten we heelhuids de top. We hadden nu in vrij korte tijd een hoogte van 419 meter overbrugd. Eenmaal boven genoten we van het uitzicht en vulden we onze reserves aan met wat limonade en een appeltje. Terwijl we zaten bij te komen, zagen we een aantal roofvogels rond de top zweven. We konden helaas niet achterhalen wat het nou precies waren, maar spectaculair was het wel.

Een uurtje later begonnen we weer aan de terugweg. Deze bleek nog een stuk lastiger te volgen dan de heenweg. Al gauw waren we onze pijltjes en het pad kwijt, zodat we via een alternatieve route naar beneden gingen. Dat viel niet mee, want op een gegeven moment moesten we 3 meter naar beneden springen. Gelukkig stond er een boom waarin we naar beneden konden klimmen. Doordat we van ons pad waren geraakt, kwamen we in een ander deel van het bos terecht. Hier zagen we plotseling een prachtige grote uil zitten. We verscholen ons achter een struikje om de uil te kunnen bewonderen. Uiteraard waren we niet onopgemerkt gebleven en hield de uil ons nauwlettend in de gaten. Terwijl we daar stonden zagen we dat hij door de overige bosbewoners werd weggejaagd.

Precies 5 kwartier later stonden we bij onze auto. De heenweg had dus net zo veel tijd gekost als de terugweg. Voordat we in de auto stapten, liepen we nog even langs de toiletten. Het was vanaf het Goldstream Nationaal Park een klein uurtje rijden naar de Swartz Bay ferry terminal in het noorden van Victoria. Helaas moesten we nog ruim een uur wachten op de ferry. Gelukkig stonden er naast de wachtrijen diverse kraampjes waar we konden kijken. Bij het minimelt-ijkraampje kochten we een ijsje. Deze bijzondere ijsjes bestonden uit kleine stukjes ijs van -41˚C. Jeroen had de bananensplit crazy monkey (vanille, banaan, chocola en aardbei) en ik de frosty (chocola en mint). Het was een aparte ijservaring en best lekker.

Drie uur begonnen we met inschepen. Nadat we de auto hadden geparkeerd, gingen we naar boven. Helaas zagen we onderweg geen zeedieren. Na 1 uur en 35 minuten kwamen we bij de Tsawwassen ferry terminal aan. Hiervandaan was het nog een kleine driekwartier rijden naar onze bekende ‘Columbia Cottage’ B&B, waar we weer werden verwelkomd door Dee. Snel de koffers naar de kamer gebracht om vervolgens de stad in te duiken voor het diner en wat laatste inkopen. Het restaurant voor ons ‘galgenmaal’ was snel gevonden aangezien we al wisten wat we wilden. ‘The Old Spaghetti Factory’ was namelijk het restaurant waar we onze reis mee begonnen en het leek ons wel leuk idee om op dezelfde manier weer te eindigen. We bestelden de tortelli pomedori en de lasagne als hoofdgerecht en daarnaast namen we allebei een heerlijke alcoholvrije smoothie (mango frosty en rasberry royal). De rekening liet erg lang op zich wachten, dat we besloten om het maar te gaan halen.

Na het diner gingen we op zoek naar het fotoboek ‘Dances with Light’, wat Jeroen in Victoria had willen kopen maar wat niet lukte vanwege de creditcard. We bezochten alle winkeltjes van Gastown, maar nergens hadden ze het boek. We waren zelfs in de zijstraten gaan kijken, maar daar liepen we niet echt op ons gemak. Het leek wel een sloppenwijk met zwervers en hoertjes. Teleurgesteld keerden we huiswaarts. Onze enige hoop was nog het vliegveld. Rond 9 uur waren we terug bij onze B&B. We besloten de rest van de avond te gebruiken voor het herinrichten van de koffers. De auto hadden we helemaal leeggemaakt. Het bleek nog een aardige puzzelwerk om alles netjes in de koffers te krijgen. Uiteindelijk zat alles erin en konden we voor de allerlaatste keer douchen op Canadese bodem.