Deze laatste dag werden we om iets voor achten wakker zonder wekker. Om 9 uur zaten we pas aan het ontbijt. We bleken weer de enige gasten te zijn, zodat we de gehele ontbijttafel voor onszelf hadden. We kregen weer zo’n overheerlijke fruitcocktail om mee te beginnen. Het hoofdmaal bestond uit een echt Engels ontbijt met alles erop en eraan. Om 10 uur gingen we op zoek naar een aantal boekenwinkels voor het boek van Jeroen. Dee had ons er een paar aangewezen, zodat we het makkelijker konden vinden. Het bleek een bijzonder boek te zijn, want in geen enkele winkel bleken ze het te hebben. Zelfs bij Chapters hadden ze het niet, hoewel de computer daar anders over dacht.

Rond kwart over 12 waren we terug in onze B&B en was het tijd geworden om alles in de auto te laden. Een half uurtje later waren we klaar voor vertrek. Dee was er helaas niet meer om afscheid te nemen, zodat we een briefje achter lieten. Eenmaal in de auto bedacht Jeroen zich dat hij zijn paspoort in de koffer had gedaan. Ik moest vreselijk lachen en helemaal toen hij zei dat het mijn schuld was! Precies om 1 uur waren we op het vliegveld. Er stond een enorme lange rij bij de auto inleverservice, zodat het goed was dat we zo vroeg waren. Waarom we in die rij moesten staan snapten we niet helemaal, want we hadden de auto vooraf al betaald en alles was verder geregeld. Uiteindelijk kwamen de baliemedewerkers daar ook achter, zodat we eindelijk verder konden.

Op het vliegveld was het ook een grote chaotische bende. De rij om inchecken was zo lang dat we er zo voorbij liepen. Ik raakte lichtelijk geïrriteerd omdat we zo geen tijd meer bleken te hebben om nog te shoppen. Jeroen besloot zelf op zoek te gaan naar zijn boek ‘Dances with Light’ terwijl ik in de rij stond te wachten. Voltrots kwam hij na een klein half uurtje terug met het boek in zijn handen. Toen we eindelijk aan de beurt waren bleken onze koffers veel te zwaar (24 en 30 kilo) te zijn. De dame achter de balie vroeg ons wat uit de koffer te halen, maar toen ze zag dat we geen tassen hadden liet ze het er maar bij. Gelukkig hoefden we niets bij te betalen. We liepen gauw door naar de volgende controlepost, de bagage. Natuurlijk werd mijn tas er weer uitgehaald. Die batterijen van de camera zijn echt geen bommen hoor! Eenmaal door alle controle posten konden we eindelijk even rustig gaan zitten. We hadden inmiddels behoorlijk trek gekregen van al de sjouw, zodat we lekker onze laatste voorraden opaten. De overige tijd gebruikten we voor wat laatste inkopen. We kochten nog wat Canadese chocolaatjes voor Riet & Arnout-Jan en een T-shirt voor mij.

Rond kwart voor 3 waren we uitgeshopt en gingen we naar onze gate. Iets voor vieren werd er begonnen met boarden. Natuurlijk zaten er een aantal eigenwijze Nederlanders bij die als eerste het vliegtuig in wilden, terwijl alles op rijnummer ging. Door al dat gedoe vertrokken we pas om 10 voor 5 met een lichte vertraging. Al vrij snel kregen we ons diner geserveerd, heerlijke pastatricolore of kipsaté. Helaas bleef het blad een eeuwigheid voor onze neus staan. Het uitzicht was gelukkig nog steeds prachtig, maar de hoeveelheid sneeuw was sterk afgenomen in de laatste 3 weken. Het bleek overigens weer de hele vlucht licht te blijven. We vermaakten ons met tv-kijken en kaarten (8-3 voor mij). Toen het tijd werd om te slapen, kregen we ruzie met de dame voor ons. Zij weigerde haar raampje te sluiten, omdat zij vond dat ze net zo veel recht had op een open raam dan wij op een gesloten raam. Achteraf gezien heeft ze de hele tijd met haar ogen dicht tegen het raam aan gelegen.

Half 11 was het tijd voor ons ontbijt. Jeroen lag nog lekker te slapen, zodat ik zijn doos in beslag nam. De doos was gevuld met een mega groot broodje gezond, een banaan en een bakje yoghurt. Gelukkig smaakte het broodje beter als degene die we tijdens onze reis naar Mexico hadden gehad. Het was nog een klein stukje vliegen naar Amsterdam. Inmiddels hadden we vernomen dat het weer vreselijk bleek te zijn. Een temperatuur van 13˚C was eigenlijk helemaal niet raar voor ons, maar natuurlijk wel als je ervan uit ging dat het 30˚C zou zijn. Tien over half 11 Nederlandse tijd landden we op het vliegveld van Schiphol. Het was een perfecte landing ondanks de harde regen. We moesten een hele weg afleggen voordat we bij onze bagageband (19) waren. Hierdoor waren de koffers er al toen we aankwamen. Mijn kofferriem bleek verdwenen, gelukkig zat de koffer nog wel dicht. Er werd niet gecontroleerd, zodat we zo door de controle naar buiten konden lopen.

We moesten nog even treinkaartjes kopen voor de terugreis. Eenmaal op het perron bleken we geluk te hebben, want de internationale trein naar Rotterdam CS zou zo komen. Ook op Rotterdam centraal hadden we alles mee, want de sprinter naar Maassluis stond al op ons te wachten. Door al die meevallers waren we al om iets over half 1 op het station van Nieuwland. Hiervandaan ging Jeroen lopend naar huis om de auto te halen, want die koffers waren natuurlijk nog steeds veel te zwaar. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten, want na een klein kwartiertje was hij alweer terug. Snel de boel ingeladen, want het was toch wel een beetje koud. En zo kwam er weer een eindje aan onze prachtige reis door Canada!