Dag 3 (Vancouver - Kelowna)

Na een goede nacht, waarbij ik slechts twee keer was wakker geworden, stonden we om 7 uur op. Rond 8 uur waren we klaar voor het ontbijt. Het was deze ochtend een stuk drukker aan het ontbijt, want er waren gisterenavond twee nieuwe koppels gearriveerd die ronduit over hun vlucht aan het mopperen waren. Gelukkig hadden wij een rechtstreekse vlucht gehad, zodat wij geen idee hadden van hun problemen.

Ondanks dat onze reis pas twee dagen oud was, hadden we al heel wat werk om alle bagage in de auto te krijgen. Om 10 over 10 vertrokken we voor onze rit naar onze tweede B&B in Kelowna. Via de Trans-Canadian Highway reden we richting Hope alwaar we bij afslag 135 onze eerste stop maakten bij de Breidalveil Falls. Deze spectaculaire waterval, de zes na hoogste van Canada, lag verscholen in een prachtig mosbos met sparren en cedars. Na een wandeling van ongeveer 15 minuten kwamen we bij een uitzicht punt vanwaar we de 122 meter hoge waterval over de rotsen naar beneden zagen kletteren. Het was een bijzonder gezicht, want het opspattende water leek een heuse bruidssluier, vandaar ook de naam.

Kwart over 12 verlieten we het Bridalveil Nationaal Park weer om snel verder te rijden. De volgende stop hielden we in het Manning Nationaal Park bij Beaver pond. In de hoop echte bevers aan het werk te zien, maar helaas. We maakten een kleine wandeling langs het meer, maar verder dan enkele sporen kwamen we niet. We gaven niet op, zodat we nog een stukje van de Coral wandeling deden, maar ook hier k Bridal Veil Falls Provincial Park

wamen we niet verder dan doorgeknaagde bomen.

Rond 3 uur waren we weer bij de auto om gauw koers te zetten naar Keremeos. Hier gingen we op zoek naar de Grist Mill. Die konden we niet een, twee, drie vinden en toen we hem eindelijk gevonden hadden, bleek de molen al gesloten te zijn voor publiek want het was inmiddels al 5 uur geweest. Voordat we verder wilden rijden, besloten we eerst even onze B&B te bellen omdat het er nu al naar uit zag dat we niet op tijd zouden arriveren.

In Pendicton vonden we wel een aardig restaurant, ‘Da Broiser’ genaamd, waar we konden dineren. We kozen respectievelijk voor de kip Teriyaki en de New York Steak en dat smaakten erg lekker. De dame achter de kassa was in eerste instantie niet echt vriendelijk, maar later trekte ze wel bij en kwam ze zelfs vragen of alles naar wens was. Een klein uurtje later vertrokken we al voor het laatste stuk naar Kelowna.

Het laatste stuk verliep niet geheel foutloos. Ik had namelijk niet gezien dat de beschrijving naar de ‘Apple Blossom B&B’ vanaf de andere kant was beschreven, dus waren we veel te ver gereden. Gelukkig had Jeroen het in de gaten, want ik had werkelijk geen flauw idee waar we zaten. Bij aankomst bleek er niemand thuis te zijn, maar Jeanette en John hadden netjes een brief op de deur geplakt met informatie over hoe we naar binnen konden komen. Via de telefoon had Jeroen de alarmcode al gehad, want die konden ze natuurlijk moeilijk op de deur hangen. We hadden een andere kamer gekregen dan beloofd, maar dat maakten ons niets uit de Galaroom was prachtig. Op de kamer lag weer een briefje, waarop we welkom werden geheten en dat er nog een heerlijk toetje in de ijskast stond wat we mochten pakken.

De avond was erg snel voorbij, maar dat kwam natuurlijk ook een beetje door de late aankomst. Er was dan ook niet veel meer tijd dan een heerlijke douche en het overheerlijke toetje alvorens we onder de wol kropen.