Om 9
uur vertrokken we via de Bow Valley Parkway
naar de Johnston Canyon. Deze
spectaculaire
canyon lag ongeveer halverwege de Highway 93. We parkeerden de auto op
de
parkeerplaats en begonnen aan de wandeling naar de Upper
en Lower Falls. Na
tien minuten wandelen langs een beekje door het bos kwamen we aan bij
een
bergkloof. Deze kloof had zich minder dan duizend jaar geleden gevormd
toen
gletsjers zich terugtrokken uit dit gebied. In relatief korte tijd
heeft het
water van de beek zich een weg gebaand door het zachte kalksteen. Over
steigers liepen we dwars door de kloof. Erg mooi allemaal: de steile
rotswanden, het heldere beekje beneden, de bomen die op de meest
onmogelijke
plaatsen groeiden, de sneeuw en het ijs dat nog op sommige plekken
verborgen
lag. We keken onze ogen uit.
Een
klein half uurtje na
vertrek kwamen we bij de Lower Falls
aan. Een mooie waterval van vijf meter hoogte. Het was nogal
druk, zodat we besloten om eerst door te lopen naar de Upperfalls, een
wandeling
van anderhalve kilometer. Via trappen ging het pad snel omhoog en
daarmee
verlieten we de bergkloof. We liepen verder door een bos van naaldbomen
langs
de rand van de kloof. Het was hier duidelijk veel minder druk dan op
het pad
naar de Lower Falls. Wel lekker
eigenlijk. We kwamen verschillende keren kleine watervallen tegen,
voordat we
uiteindelijk bij de Upper Falls
aankwamen. Vanaf het platform hadden we een prachtig uitzicht
op de 20 meter hoge Upper
Falls. Het fotograferen werd wel wat bemoeilijkt
door het opspattende water. Na een
laatste
blik, liepen we de 1,5 kilometer weer terug naar de Lower Falls.
Ondanks dat het nog best wel druk was, worstelde ik me een weg over het
bruggetje en in de uitgesleten rots. Lang heb ik er uiteindelijk niet
doorgebracht, want ook hier spatte het water flink op. Vanaf de Lower Falls was het
nog 0.8 kilometer lopen naar de auto.
Precies
om 12 uur zaten we
weer in de auto en gingen we op weg richting Lake
Louise. Bij het visitor
centre gingen we eerst weer even plassen en tanken. Bovendien
leek het ons
wel een leuk idee om even naar huis te bellen. We hadden tenslotte een
telefoon
kaart van 10 dollar gekregen. Het bellen bleek werkelijk niets te
kosten. We
hadden beide toch wel een minuut of 5 gebeld en er was in totaal slecht
iets
van 75 cent afgeschreven, ongelofelijk!
Rond
half 2 kwamen we bij Moraine Lake
aan. Het was uiteraard
weer een drukte van jewelste, maar daar merkten we eigenlijk helemaal
niets van
door de enorme pracht van dit meer. Er lag op sommige plaatsen nog een
heel dun
laagje ijs, wat een heel apart beeld gaf. Het water was prachtig
azuurblauw. We
beklommen een stenen berg die pal voor het meer lag. Deze plek was
uitermate
geschikt voor een paar prachtige foto’s, bovendien was het
hier lekker rustig,
want de meeste mensen waagden zich niet aan deze klim. We werden
vrolijk
vergezeld door diverse eekhoorntjes, die nieuwsgierig kwamen kijken of
er iets
te halen viel. Ruim anderhalf genoten we van het uitzicht en maakten we
diverse
foto’s maar de tijd tikte door, zodat we met pijn is ons hart
deze prachtige
plek verlieten en verder reden we naar Lake Louise.
Ook
dit was een prachtig
meer, alleen hadden we pech want de zon stond precies aan de verkeerde
kant en
het water was nogal gerimpeld door de zachte wind. We gingen op zoek
naar een
leuke wandeling in de omgeving. Ten westen van Chateau Lake Louise
vonden we
een bord met diverse trips. De wandeling naar Mirror Lake leek ons wel
wat, Lake Agnes leek ons te ver.
De
eerste twee kilometer
gingen dwars door het dichtbegroeide bos. Voordat het pad een bocht van
180
graden maakte, hadden we prachtige vergezichten over Lake Louise. Na
ongeveer
drie kwartier lopen kwamen we bij Mirror Lake aan. Het was eigenlijk
niet veel
meer dan een klein bassin met helder groen water. Het uitzicht en de
omgeving
vielen een beetje tegen, zodat we toch besloten om verder te lopen naar
het op
2038 meter gelegen Lake Agnes.
De
wandeling voerde ons langs het ronde
Mirror Lake verder naar boven. Het pad werd steeds steiler en gladder
omdat er
meer sneeuw verscheen, vooral het laatste stukje was echt
levensgevaarlijk. Het
pad was helemaal verdwenen onder de sneeuw, zodat we slechts de
voetsporen van
onze voorgangers konden volgen. Gelukkig ging alles goed en kwamen we,
toch wel
met ietwat knikkende knieën, boven aan. Het uitzicht was
prachtig. Het meer was
nog helemaal bedekt met ijs en sneeuw. De bergen rondom leken
reusachtig
doordat ze lekker afstaken tegen het witte meer. We bleken overigens
niet de
enige gekken te zijn die de weg naar boven hadden gewaagd. We namen
even lekker
de tijd om van de natuur en het uitzicht te genieten, voordat we weer
naar
benden gingen. Gelukkig liep er aan de andere kant ook nog een pad (dit
was
langer, vandaar dat we op de heenweg die andere hadden genomen) zodat
we niet
via dat enge glibberige pad naar beneden hoefden te gaan.
Ruim
3 uur later kwamen we
weer bij Lake Louise aan, wat nu prachtig kleurde door de zon en
spiegelglad
was. We waren dus niet voor niets naar boven geweest. Ook hier maakten
nog wat
prachtige plaatjes voordat we op zoek gingen naar een restaurant voor
het
diner, want trek hadden we inmiddels wel gekregen. We besloten om niet
al te
veel moeite te doen voor een restaurant en het eerste de beste te
nemen. Dat
was snel gepiept, want in Louise Village
vonden we het ‘Mountain Restaurant'. Het was
behoorlijk druk, zodat we even
moesten wachten voordat we aan tafel konden. We hadden Tortelli en een BBQ Big burger
besteld en ook dit ging erin als koek.
Pas om 9 uur waren we uitgegeten en gingen we op weg naar huis. Onderweg maakten we nog even een korte stop bij de ‘Safeway’ supermarkt in Banff om onze voorraden aan te vullen. Rondom het stadje was heel veel wild te zien vooral elken, die waren er in overvloed. Rond half 11 waren we terug op onze kamer. We gingen nog snel even onder de douche en kropen daarna uitgeput onder de wol. Er was weer een prachtige dag voorbij!