Dag 7: Canmore - Jasper

     Er stond voor vandaag een bijzondere rit op het programma, namelijk de Icefields Parkway. Deze weg was werkelijk een van de mooiste, hoogste (van Canada gemiddeld 1700m) en meest enerverende bergwegen die ik ooit heb gereden. Onze eerste stop was op de 2068 meter hoge Bow Summit. Hiervandaan maakten we een kleine maar steile wandeling door een subalpien woud naar de Peyto Lake Overlook. Vanaf dit uitkijkpunt hadden we werkelijk een prachtig uitzicht op het smeltwatermeer en het dal van de Mistaya rivier. Aansluitend maakten we nog een klein wandelingetje door de aangrenzende weide, waar nog aardig wat sneeuw lag.

Na Peyto Lake namen we de weg die de vallei van de Mistaya volgde (Mistaya betekent bruine beer (grizzly bear) in de taal van de Cree-indianen). Een paar kilometer verderop, lag beneden in de vallei, helaas onzichtbaar vanaf de weg, het drie kilometer lange Mistaya Lake. Toen we het bord Waterfowl Lake Viewpoint zagen, stopten we de auto bij de eerstvolgende uitham. Maar het was een uitzichtpunt van niets, de bomen blokkeerden namelijk het zicht op de Waterfowl Lakes. We reden dus, zonder uit te stappen, verder. Al snel kwamen we langs een veel grotere uitham. Blijkbaar doelde het bord op dit uitzichtpunt, want hiervandaan hadden we wèl een mooi uitzicht op het meer met op de achtergrond de enorme Mount Chepren. Dus stapten we uit om wat rond te kijken en wat foto's te nemen.

Bij het Howse Valley Viewpoint, onze volgende stop, hadden we ook een prachtig uitzicht en dit maal op het gelijknamige dal, de North Saskatchewan Valley en de bergen in het zuiden en het westen. Voordat we weer verder reden, namen we een paar grote happen van de heerlijke cake die we van onze B&B hadden meegenomen. Het volgende doel was de Mistaya Canyon. We volgden een smal, kronkelend pad door het bos. Na iets meer dan tien minuten lopen vanaf de auto kwamen we aan bij een houten brug over de slingerende kloof. Wat een diepte! Onderin de kloof zagen we het water van de Mistaya rivier snel stromen. Het water baande zich een weg door de kloof, die elke dag dieper schijnt te worden. Op verschillende plekken zagen we potholes, ronde gaten waar het water ooit in rondtolde. Na een klein half uurtje liepen we weer terug naar de auto.

    Ongeveer 35 kilometer verder naar het noorden begon de weg in een grote bocht (ookwel Big Bend genaamd) 400 meter omhoog te klimmen langs de helling van de Parker Ridge. Net voor de grens tussen de nationale parken Banff en Jasper hadden we bij het North Saskatchewan Valley Viewpoint een schitterend uitzicht over de weg beneden in de smalle kloof en over de rotsen van de Cirrus Mountains. Ietsje verderop bereikten we de 2035 meter hoge Sunwapta Pass, de werkelijke grens tussen de twee nationale parken.

Vanaf de pas reden we door een brede, bijna vlakke vallei. Na ongeveer een kilometer of vijf kwamen we bij het Icefields Centre aan. Vanaf het informatiecentrum hadden we een mooi uitzicht op de Athabasca Glacier met Sunwapta Lake geflankeerd door Mount Athabasca en Dome Peak. In het Icefields Centre konden we een tocht per sneeuwbus (snowcoach) boeken over de voet van de Athabasca Glacier. In de boeken hadden we gelezen dat dit een zeer dure toeristen attractie van niets was, zodat we besloten deze over te slaan. Bovendien hadden we vorig jaar nog in IJsland een spectaculaire ruim drie uur durende wandeltocht met gids over een gletsjer gemaakt, dus dit commerciële tripje zagen we niet zo zitten. Wel bezochten we het Interpretive and Information Centre, waar we een schaalmodel zagen van de indrukwekkende Columbia Icefield.

Rond half 4 reden we verder richting de ruim 22 meter hoge Sunwapta Falls. Deze waterval bevond zich aan het einde van een één kilometer lange toegangsweg en was zeker een stop waard. Op deze plek zagen we hoe de Sunwapta rivier abrupt van koers wijzigde (van noordwest naar zuidwest) om zich vervolgens in een diepe kloof te storten, de Sunwapta (Sunwapta=turbulent water) Falls. Vanaf een brug hadden we mooi zicht op het bovenste deel van de waterval. Via een pad langs de kloof liepen we naar beneden om ook het onderste deel van de waterval goed te kunnen bekijken. In de steile rotswanden zagen we verschillende potholes die het turbulente water door de tijd heen had gevormd.

Snel weer verder naar de volgende waterval, de Athabasca Falls. Deze 23 meter hoge waterval konden we vanaf de parkeerplaats al zien. Op een aantal plekken stonden borden die meer informatie over de watervallen en de omgeving gaven. Erg interessant! Zo leerden we onder andere dat de rivier vroeger een andere route nam, maar deze raakte langzaam buiten gebruik doordat het water een nieuwe, lager gelegen, doorgang gevonden had. De waterval was toen ook op een andere plek. In de rotswanden zagen we inderdaad nog het bewijs dat daar ooit een rivier gestroomd had. Via een brug liepen we naar de andere kant van de huidige waterval op zoek naar het mooiste plekje voor een foto. We volgden de geasfalteerde paden naar verschillende delen van de Athabasca Falls en de bijbehorende bergkloof. Het leukste vond ik zelf de Time Tunnel, dit was namelijk een oudere route van de rivier/waterval. Na een half uurtje rondgelopen en gekeken te hebben, stapten we in de auto en reden we weer verder richting Jasper.

Het was nog een klein stukje rijden naar ‘The Glashouse’ B&B, zodat we slechts 10 minuten te laat arriveerden. Nadat we de koffers op de kamer hadden gezet, gingen we direct op zoek naar een geschikt restaurant voor ons diner. In ‘L&W’ zagen we wel wat. Dit was een Grieks restaurant en zag er erg gezellig en druk uit. We kozen beide voor de verrukkelijke Lams-souvlaki. Na het diner gingen we nog even op pad om het eten te laten zakken. We bezochten het iets hoger gelegen Pyramid Lake. Er bevond zich een klein eilandje in de meer waarop we een zeer kleine en korte wandeling maakten. We genoten heerlijk van het uitzicht en de natuur. Rond half 10 waren we weer terug op de kamer voor een heerlijke warme douche.