Dag 8: Jasper

      Op onze vaste tijd, half 8, stonden we weer op. We bleken de enige gasten te zijn op deze ochtend, zodat we de héle ontbijttafel voor ons alleen hadden. We kregen overheerlijke zelfgebakken muffins en brood, een gigantische mand vol. Gelukkig kregen we er een papieren zak bij, waarin we de overtollige broodjes en muffins konden doen om mee te nemen. Kwart voor 9 waren we klaar voor vertrek. We besloten eerst even langs het visitor centre te gaan om wat informatie voor leuke wandel routes in te winnen. We moesten nog even geduld hebben, want het kantoortje ging pas om 9 uur open. We besloten eerst naar Maligne Lake te rijden. Onderweg kwamen we diverse herten tegen. Echt een prachtig gezicht!

Rond half 11 arriveerden we op de parkeerplaats van Maligne Lake. Er stonden gelukkig niet al te veel auto’s en bussen, zodat we lekker konden genieten van de natuur. We begonnen als eerste aan de Mary Schäffer Loop. Deze wandeling was 3,2 kilmeter lang en liep naar een prachtig uitkijkpunt over het meer. De eerste kilometer liepen we langs het meer en werden we getrakteerd op grote groepen Canadese ganzen. Toen het pad het bos in ging, kwamen we diverse eekhoorntjes tegen. Het uitzichtpunt was prachtig. We hadden geluk want de zon scheen en er waren een paar mensen aan het kanoën op het meer, dus dat leverde een aantal prachtige plaatjes op.

Ruim een uurtje later kwamen we weer op de parkeerplaats aan. Onder het lopen hadden we bedacht om de boottocht naar Spirit Island te maken. We liepen door naar de kaartverkoop om de kaartjes te kopen. We moesten nog even geduld hebben want onze boot vertrok pas om 1 uur. We hadden dus mooi even de tijd voor wat muffins en broodjes. Helaas waren sommige muffins een beetje erg verwarmd door de zon, zodat ze een ietwat rare smaak hadden gekregen.

Om 1 uur waren we klaar voor vertrek. De boot zat stampend vol met Fransen, Canadezen en Indiërs. Tijdens de hele tocht werd er van alles over de omgeving verteld door een Engels- en Franstalige gids. Het water werd steeds mooier (turkooizen) van kleur naarmate we dichter bij het eiland kwamen. Helaas begon de lucht te betrekken op het moment dat we konden uitstappen. Het werd zelfs nog erger, want we hadden nog maar net voet aan wal gezet toen het ook nog eens begon te regenen. Hadden wij even pech! Maar goed toch maar even snel wat plaatjes geschoten, want die vijf minuten waren natuurlijk zo voorbij. We werden overigens ook nog flink lekgeprikt door hele zwermen muggen.

Half 3 waren we weer terug bij de aanlegsteiger en begon de zon ook weer te schijnen. We namen nog even vlug een muffin waarna we koers zetten richting de Maligne Canyon. Onderweg zagen we drie dikhoornschapen (bighornsheep) op een onvoorstelbare steile helling voorbij wandelingen. Later stonden er zelfs vijf aan de linkerkant van de weg. Ze stoorden zich overigens geen moment aan de auto's die op de weg stonden te wachten om te kunnen passeren. Echt een grappig gezicht!

Na ander half uur rijden kwamen we bij de indrukwekkende vijftig meter diepe canyon aan. Vanaf verschillende onderling verbonden loopbruggen konden we de kloof bekijken. Aangezien Jeroen zich niet zo lekker voelden, bleven we even een tijdje in de auto zitten. Dat kwam goed uit, want het regenen was overgegaan in plenzen. Toen het wat droger werd, gingen we met de paraplu in de hand op pad. We begonnen bij de tweede brug en liepen terug naar de eerste brug. Het was jammer dat het zo slecht weer was, want het was wonderbaarlijk om te zien hoe de Maligne rivier zich een weg door het zachte kalksteen had gebaand. Op sommige plekken was de kloof maar een meter breed. In het theehuis hebben we nog wat in het winkeltje rondgekeken.

Rond 5 uur weer terug bij de auto en gingen we op weg naar Lake Anette. Helaas hadden we het weer niet echt meer mee, want het bleef constant zachtjes regenen. Gelukkig was het 2,4 kilometer lange Lee Foundationtrail voornamelijk door het bos, zodat we er eigenlijk weinig last van hadden. Tijdens het wandelen kwamen we piepkleine chipmunks (wangzakeekhoorns) tegen. Dat was echt een ontzettend lief gezicht. De wandeling nam toch iets meer tijd in beslag dan we gedacht hadden, zodat we meteen koerszetten naar hetzelfde restaurant als gister, namelijk ‘L&W’. Deze keer kozen we respectievelijk voor de spaghetti met kip in mozzarella kaas en suprème pasta met kip in spinazie saus. Beide smaakten weer verrukkelijk. Het was alleen jammer dat de dames in het restaurant er niet zoveel zin in hadden. Na het diner gingen we direct terug naar onze kamer voor een rustige avond. We moesten alles weer inpakken en we konden nog even lekker op ons gemak de route voor de volgende dag uitstippelen.